ข้อมูลที่เป็นกุญแจ

"เจ้ากล้าสาบานกับเลือดของบิดาหรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าพบ... มันคือความจริง?" เต๋อจิ้งวางกริชลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่บาดลึกเข้าไปในความเงียบงันภายในกระโจม หลินเฟยที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้ไผ่ ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกหนาขยาย ก่อนจะโน้มตัวลงมาประจันหน้ากับสหายรัก ระยะห่างที่ใกล้จนมองเห็นความเคร่งขรึมในแววตาของกันและกัน "ข้าผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนเต๋อจิ้ง เรื่องล้อเล่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะนำมาใช้ในเวลาแบบนี้" หลินเฟยกล่าวเสียงต่ำ "ค่ายกล 'ดาราคล้อยล้อมมังกร' ของจ้าวอวิ๋นไม่ได้ไร้เทียมทาน มันไม่ใช่ป้อมปราการที่สร้างจากหินผา แต่เป็นโครงข่ายพลังปราณที่เชื่อมโยงกับชีพจรของภูเขา หากเราทำลายจุดเชื่อมต่อเพียงจุดเดียว... ทั้งค่ายกลก็จะพังทลายลงเหมือนปราสาททราย" เต๋อจิ้งนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาลูบเคราที่ขึ้นเป็นไรบางๆ นิ้วมือหยาบกร้านจากการจับอาวุธไล่ไปตามแผนผังที่วาดไว้บนกระดาษหนังเก่าคร่ำ "จุดเชื่อมต่อ... เจ้าหมายถึงตำแหน่งที่จ้าวอวิ๋นปกปิดไว้ด้วยกลเม็ดแยบยลที่สุดงั้นรึ? หากนั่นคือจุดตายของมันจริง ป่านนี้คนของพรรคมารคงไม่เดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในค่ายกลนั้นเหมือนคนไร้กังวลหรอก" "เพราะมันคิดว่าไม่มีใครกล้าพอจะเข้าใกล้ 'หอคอยศิลาจันทรา' ในยามที่จันทร์ดับแสง" หลินเฟยหยิบพู่กันขึ้นมาแต้มจุดหนึ่งบนแผนที่ "เมื่อสิบห้าปีก่อน บิดาของข้าเคยบันทึกไว้ว่า พลังของจ้าวอวิ๋นต้องอาศัยการถ่ายเทปราณผ่านตำแหน่งนี้ หากเราตัดวงจรได้ในคืนพรุ่งนี้ที่จันทรุปราคามาถึง พลังของมันจะย้อนกลับเข้าหาตัว... จ้าวอวิ๋นจะกลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีลมปราณแตกซ่าน" บทสนทนาหยุดลงทันที เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเวรยามด้านนอกดังแว่วเข้ามา ทั้งคู่ต่างชะงัก หลินเฟยรีบใช้อาคมบังตาปิดกั้นแผนที่ไว้ ความตึงเครียดไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่เกิดจากความรับผิดชอบที่แบกรับอยู่บนบ่า การตัดสินใจในครั้งนี้ หมายถึงชีวิตของพรรคพวกนับร้อยที่รอคอยการนำของเขา "ถ้าเราทำพลาด..." เต๋อจิ้งกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า "เราจะไม่ใช่แค่ตาย แต่จะกลายเป็นเหยื่อให้จ้าวอวิ๋นเชิดศพไปประจาน เพื่อข่มขวัญผู้คนในยุทธภพที่เหลือ" "ข้าไม่ยอมให้มันจบแบบนั้น" หลินเฟยตบไหล่เพื่อนรักอย่างหนักแน่น "ข้าสู้มาถึงวันนี้ ไม่ใช่เพื่อให้ความหวังของบิดาต้องพังพินาศไปพร้อมกับลมหายใจของข้า พรุ่งนี้... เราจะไปที่หอคอยศิลาจันทรา ต่อให้ต้องแลกด้วยเลือดครึ่งตัวข้าก็จะทะลวงดาราจุดนั้นให้จงได้" ค่ำคืนนั้นยาวนานราวกับไม่มีวันจบสิ้น หลินเฟยนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้อง หลับตาลงเพื่อโคจรลมปราณรวบรวมสมาธิ ทุกลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะที่มั่นคง เขากำลังจำลองภาพการต่อสู้ในหัว การเคลื่อนไหวของจ้าวอวิ๋น ความรวดเร็วของดาบมาร และช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีที่เขาต้องคว้าไว้เพื่อปลิดชีพมัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาราวกับแมวเล็บสั้นดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง หลินเฟยลืมตาขึ้นทันที มือคว้าดาบข้างกายโดยสัญชาตญาณ เขารู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่คุ้นเคย แผ่ซ่านเข้ามาในห้องแม้จะจางเบาจนคนทั่วไปไม่มีทางสัมผัสได้ ประตูไม้ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา สายลมวูบหนึ่งพัดพาเอาความเย็นเยือกเข้ามาแทนที่อากาศอบอ้าว "เจ้าไม่ควรพบแผนที่ฉบับนั้นเลยนะ หลินเฟย" เสียงที่ทุ้มต่ำและราบเรียบนั้นดังขึ้น ร่างที่ก้าวเข้ามาไม่ได้สะทกสะท้านกับดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอ ดวงตาของคนผู้นั้นสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน มันไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'เงา' คนสนิทที่สุดที่เขาเคยไว้ใจมากที่สุดในพรรค พยัคฆ์หนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศแล่นผ่านหัวใจ แต่เขาก็แค่นยิ้มออกมา "เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเตือนข้า... เจ้ามาที่นี่เพื่อปิดปากข้าสินะ" หลินเฟยเอ่ยถาม มือที่ถือดาบเริ่มสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สั่งสมมานานกำลังปะทุ "ข้ามาที่นี่ เพื่อบอกว่าสิ่งที่บิดาเจ้าบันทึกไว้นั้น..." เงานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนปลายดาบแตะที่เนื้อคอ "จุดอ่อนนั้นไม่ได้อยู่ที่หอคอย แต่มันอยู่ที่ตัวเจ้าเองต่างหาก" คมดาบของหลินเฟยจ่อคอหอยชายตรงหน้า แต่ทว่าก่อนที่จะได้ลงมือ เงามืดนั้นก็โยนป้ายหยกประจำตัวบิดาของเขาลงบนพื้น ป้ายที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์นองเลือดในวันนั้น หลินเฟยเบิกตากว้าง สติที่ตั้งมั่นแทบหลุดลอยเมื่อเห็นตราประทับสีเลือดบนหยกชิ้นนั้น มันคือตราประทับของพรรคมารที่จ้าวอวิ๋นใช้ควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชา... และมันกำลังเรืองแสงสีม่วงน่าสะพรึงกลัวอย่างที่ไม่ควรจะเป็น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พยัคฆ์ขาวคำรามมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ