การฝึกฝนที่เดิมพันด้วยชีวิต

"เจ้าบอกว่า... คนที่ลงมือสังหารบิดาข้า คือ 'เขางั้นรึ?'" น้ำเสียงของหลินเฟยแหบพร่า สั่นระริกด้วยแรงแค้นที่พยายามกดทับไว้ใต้ซี่โครงที่หักร้าว จ้าวอวิ๋นไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงขยับยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดที่ตัดกับรอยเลือดบนใบหน้าของหลินเฟยอย่างน่าขนลุก ชายชราในชุดคลุมสีเทาขยับตัวเข้าใกล้ ลมหายใจเย็นเยียบเหมือนไอสังหารจากก้นบึ้งขุมนรก "เจ้ายังไม่พร้อมจะแบกรับความจริงหรอก หลินเฟย" จ้าวอวิ๋นเอ่ยเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ "ถ้าอยากรู้ว่าใครคือคนที่ส่งคมดาบเข้ากลางอกพ่อเจ้า ก็จงฝึกวิชา 'หมัดทะลวงดารา' ขั้นต้นให้สำเร็จเสียก่อน... หากเจ้าตายระหว่างฝึก นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าเจ้ามันก็แค่ขยะไร้ค่าที่ข้าไม่จำเป็นต้องเสียเวลาฆ่าให้เปลืองแรง" จ้าวอวิ๋นสะบัดแขนเสื้อ เดินหายเข้าไปในความมืดของถ้ำ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายกดดันที่ยังคงตลบอบอวลอยู่ในอากาศ "อย่าไปฟังมัน หลินเฟย!" เต๋อจิ้งที่ยืนพิงผนังถ้ำมาตลอดรีบพุ่งเข้ามาประคองสหายรักที่กำลังทรุดตัวลง "ไอ้เฒ่านั่นมันปั่นหัวเจ้า! ร่างกายเจ้าตอนนี้แค่ขยับก็เหมือนกระดูกจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้ว ถ้าฝืนฝึกวิชาบ้าๆ นั่นเจ้าได้ตายก่อนจะล้างแค้นแน่" หลินเฟยไม่ฟังคำทัดทาน เขาพยายามยันกายลุกขึ้น เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากแผลที่หน้าอก กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาประสานมือเป็นท่า 'พยัคฆ์คำราม' ตามตำราที่จ้าวอวิ๋นโยนทิ้งไว้ให้ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นชีพจร แต่เขากัดฟันจนกรามแทบแตก "ถ้าข้าไม่ฝึก ข้าก็ตายตั้งแต่วันที่เห็นพ่อสิ้นใจแล้ว" หลินเฟยคำรามลอดไรฟัน "ข้าจะไม่เป็นหมากบนกระดานของมันไปตลอดชีวิต... เต๋อจิ้ง ข้าจะฝึก" เต๋อจิ้งนิ่งเงียบ แววตาของเพื่อนรักเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นถูกเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัว มันไม่ใช่ความนิ่งของคนที่ปลงตก แต่เป็นความนิ่งของนักล่าที่จ้องจะกระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ เขาถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบมีดสั้นคู่ใจออกมาปักลงบนพื้นหินข้างๆ หลินเฟย "ถ้าเจ้าอยากจะตายด้วยหมัดของตัวเอง ข้าก็จะไม่ห้าม" เต๋อจิ้งเอ่ยเสียงต่ำ "แต่ข้าจะคอยดูข้างๆ หากเจ้าล้มลง ข้าจะแบกเจ้ากลับมา ถ้าเจ้าพลาดท่า... ข้าจะส่งเจ้าไปสบายเองก่อนที่พวกพรรคมารจะทำ" หลินเฟยไม่ตอบ เขาเริ่มรวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่น้อยนิดเข้าสู่จุดตันเถียน กระบวนท่าแรกของ 'หมัดทะลวงดารา' ไม่ใช่วิชาที่เน้นความเร็ว แต่เน้น 'การรวมแรง' ทั้งมวลจากทั่วร่างกายไว้ที่หมัดเดียวเพียงจุดเดียว ในทุกครั้งที่เขาชกอากาศออกไป ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสก็ประท้วงด้วยความเจ็บปวดจนเขาแทบจะหมดสติ หนึ่งชั่วโมง... สองชั่วโมง... ผ่านไปราวกับนรกบนดิน เหงื่อกาฬไหลโชกผสมกับคราบเลือดจนใบหน้าหลินเฟยดูไม่เป็นผู้เป็นคน แต่เขากลับไม่ยอมหยุด ทุกหมัดที่ชกออกไป เขาจินตนาการถึงใบหน้าของคนที่สังหารบิดา จินตนาการถึงคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าเริ่มหลอมรวมลมปราณที่กระจัดกระจายให้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เสียงกระดูกที่ลั่นเปรี๊ยะจากการฝืนร่างกายดังก้องไปทั่วถ้ำ แต่หลินเฟยกลับรู้สึกถึง 'ไออุ่น' ที่เริ่มแผ่ซ่านจากจุดตันเถียนเข้าสู่กล้ามเนื้อที่ฉีกขาด "จิตรวมเป็นหนึ่ง... หมัดคือคมดาบ... กายคือพยัคฆ์..." หลินเฟยท่องคำสอนในใจซ้ำๆ ทันใดนั้นเอง หินก้อนยักษ์ที่วางอยู่หน้าถ้ำก็สั่นสะเทือน หลินเฟยรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ปล่อยหมัดขวาตรงเข้าใส่ก้อนหินนั้นด้วยแรงปะทะที่สั่นคลอนอากาศรอบข้าง! *ตูม!!!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เศษหินกระจัดกระจายไปทั่ว แต่หมัดของหลินเฟยไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น มันทะลุผ่านความแน่นหนาของหินปูนจนเป็นรูโหว่ลึกเข้าไปหลายนิ้ว ทว่าในขณะที่เขากำลังจะถอนหมัด แรงสะท้อนกลับมหาศาลก็ย้อนเข้าสู่แขนจนกระดูกแขนท่อนล่างของเขาแทบจะหักละเอียด "อึก!" หลินเฟยทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดพุ่งออกจากปากกองโต "หลินเฟย!" เต๋อจิ้งปราดเข้ามาคว้าตัวเพื่อนไว้ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก สายตาจับจ้องไปที่ทางเข้าถ้ำที่มีเงามืดสองเงากำลังเดินเข้ามา ชายชุดดำสองคนที่มีตราสัญลักษณ์ 'พยัคฆ์กางปีก' ของพรรคมารปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับชายอีกคนหนึ่งที่เดินตามหลังมาติดๆ ชายผู้นี้สวมหน้ากากเหล็กสีเงินและถือดาบยาวที่ปลายดาบเปื้อนเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิท ชายหน้ากากเหล็กหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหลินเฟยที่นอนหายใจรวยริน ก่อนจะค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หลินเฟยไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดกาล ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่หลายปีก่อน... ใบหน้าที่ทำให้หัวใจของหลินเฟยหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ไม่คิดเลยว่าลูกชายของศัตรูข้า จะฝึกวิชาของข้าได้เร็วกว่าที่คาดไว้ขนาดนี้..." ชายผู้นั้นแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังสุดท้ายของหลินเฟยลงอย่างย่อยยับ "ขอบคุณที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาให้ข้าฆ่าถึงที่นี่... หลินเฟย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "พยัคฆ์ขาวคำราม" ในตอนหน้าเราจะมาดูกันว่าหลินเฟยจะเผชิญหน้ากับความจริงนี้อย่างไร!