หมัดพยัคฆ์สยบฟ้า

"เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอกหลินเฟย... การเป็นหมากน่ะ มันสบายกว่าการเป็นคนเดินหมากเยอะนัก" จ้าวอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่กระบี่มารในมือสะบัดเป็นวงโค้ง ปราณสีเลือดตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว ร่างของเขาตั้งตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพังของหอคอยบัญชาการ เลือดสดๆ หยดลงจากปลายกระบี่สู่ผืนดินที่แตกระแหง หลินเฟยหอบหายใจหนักหน่วง ลมหายใจของเขาเริ่มขาดห้วง ร่างกายที่โชกไปด้วยเลือดไม่ได้สั่นไหวด้วยความกลัว แต่มันสั่นไหวเพราะขีดจำกัดของร่างกายที่กำลังถูกฉีกกระชาก เขาเหลือบมองเต๋อจิ้งที่นอนหมดสติอยู่ห่างออกไปไม่ไกล มีดสั้นคู่ใจของสหายรักหักสะบั้นลงเป็นสองท่อน "คนเดินหมากที่ไร้หัวใจ ก็เป็นเพียงซากศพที่รอเวลาเน่าเปื่อยเท่านั้นแหละจ้าวอวิ๋น" หลินเฟยเค้นเสียงตอบ ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ราวกับพยัคฆ์ที่ถูกต้อนจนมุม "แกฆ่าพ่อข้า แกทำลายชีวิตคนนับพันเพื่ออำนาจโง่ๆ นั่น วันนี้... ต่อให้ข้าต้องแลกด้วยวิญญาณ ข้าก็จะหยุดแกตรงนี้" จ้าวอวิ๋นหัวเราะร่วน ดังก้องไปทั่วสมรภูมิ "วิญญาณหรือ? เจ้ายังมีความหมายกับมันอยู่อีกหรือ? ดูตัวเจ้าสิหลินเฟย ร่างกายที่ใกล้พังทลายกับวิชาหมัดที่ยังเข้าไม่ถึงขั้นสูงสุด เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า!" หลินเฟยไม่ได้โต้ตอบ แต่เขากลับหลับตาลง ชั่วขณะนั้นเสียงรอบข้างดูเหมือนจะเงียบสนิทลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นการรวบรวมปราณทั้งหมดที่มีหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณ *พ่อครับ... ท่านสอนข้าเสมอว่าหมัดไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มีไว้เพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุด* เขาเริ่มโคจรลมปราณในจุดที่เสี่ยงที่สุด จุดชีพจรที่บิดาเคยสั่งห้ามไม่ให้แตะต้องหากไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ พลังงานมหาศาลเริ่มปั่นป่วนอยู่ในเส้นเลือด ราวกับลาวาที่พุ่งพล่าน ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนราวกับจะระเบิดออก "วิชา... หมัดพยัคฆ์สยบฟ้า" หลินเฟยพึมพำแผ่วเบา จ้าวอวิ๋นหุบยิ้มทันที เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ รัศมีพลังรอบตัวหลินเฟยบิดเบี้ยวจนมองเห็นอากาศเป็นคลื่นความร้อน "เจ้าจะทำอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้!" ประมุขพรรคมารพุ่งตัวเข้ามาหมายจะปิดฉากการต่อสู้ก่อนที่มันจะสายเกินไป กระบี่ในมือหมายจะแทงทะลุหัวใจของหลินเฟย แต่ทว่า... ร่างของหลินเฟยกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่าสายตาจะมองทัน หลินเฟยลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความโกรธแค้น แต่กลับว่างเปล่าและสงบนิ่งราวกับมหาสมุทร เขายกหมัดขวาขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับแฝงด้วยน้ำหนักที่หนักอึ้งดุจภูเขาทั้งลูก "หมัดเดียว... ทะลวงดารา!" เสียงคำรามของหลินเฟยดังกึกก้องประหนึ่งพยัคฆ์คำรามฟ้า หมัดที่ชกออกไปไม่ได้มีเพียงปราณของมนุษย์ แต่มันคือการผสานเจตจำนงทั้งหมดของชีวิตเขาเข้าไว้ด้วยกัน จ้าวอวิ๋นเบิกตากว้าง ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อกระบี่มารของเขาปะทะเข้ากับหมัดนั้น มันไม่ได้ต้านทานได้แม้แต่น้อย แต่กลับแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับแก้วที่ถูกค้อนเหล็กทุบ คลื่นพลังอัดกระแทกจนพื้นดินรอบตัวจ้าวอวิ๋นยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ร่างของประมุขพรรคมารลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงหินจนหอคอยทั้งหลังสั่นสะเทือน เลือดคำโตพุ่งออกจากปากของจ้าวอวิ๋น ดวงตาของเขาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับสิบปี หลินเฟยทรุดเข่าลงกับพื้นทันทีที่ปล่อยหมัดนั้นออกไป ร่างกายของเขาร้อนฉ่าราวกับถูกเผาไหม้จากภายใน แต่มือของเขายังคงกำแน่น สายตาจ้องมองไปยังร่างของจ้าวอวิ๋นที่ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมาอย่างทุลักทุเล "นี่คือ... พลังอะไรกัน..." จ้าวอวิ๋นเค้นเสียงถาม มือที่สั่นเทาพยายามควานหาอาวุธสำรอง แต่ทว่าเขากลับชะงักไปเมื่อเห็นเงามืดขนาดใหญ่พุ่งลงมาจากฟ้า มันไม่ใช่พวกของหลินเฟย และไม่ใช่พวกของพรรคมาร... แต่มันคือบุคคลที่ทุกคนในยุทธภพต่างหวาดเกรง ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำคร่าร่อนลงมากลางสมรภูมิ ลมปราณที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดทับจนหลินเฟยแทบจะลุกไม่ขึ้น เขาหันไปมองจ้าวอวิ๋นด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง ก่อนจะหันมาทางหลินเฟยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหลินเฟยต้องหยุดหายใจ "วิชาหมัดพยัคฆ์ที่หายสาบสูญ... ไม่นึกเลยว่าข้าจะได้เห็นมันอีกครั้งก่อนจะหมดลมหายใจ เจ้าเด็กน้อย... เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าสิ่งที่เจ้าเพิ่งใช้ไปน่ะ มันได้ปลุกบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าพรรคมารขึ้นมาแล้ว" ชายปริศนาชี้ปลายดาบไม้ในมือไปที่ท้องฟ้า ซึ่งในยามนี้ก้อนเมฆสีดำทมิฬกำลังม้วนตัวราวกับพายุกำลังก่อตัวขึ้น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ร่างของหลินเฟยที่กำลังจะหมดสติ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยความอดทนและมุ่งมั่นจนถึงวินาทีสำคัญนี้ครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม