ม่านน้ำค้างที่พังทลาย

คมกระบี่เยือกแข็งเล่มนั้นไม่ได้จ่ออยู่ที่คอของมารร้าย แต่มันกำลังสั่นระริกอยู่เบื้องหน้าลำคอระหงของเด็กหนุ่มผู้มีสายเลือดต้องสาป มู่หรงเซวียนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเงาร่างอันบอบบางของเยี่ยอู๋เฉิน แผ่นหลังกว้างของเซียนกระบี่ผู้เยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นโล่กำบังอันเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางลานประหารสำนักกระบี่เหมันต์ที่รายล้อมไปด้วยศิษย์ร่วมสำนักนับร้อยชีวิต ประกายตาทุกคู่ต่างเต็มไปด้วยความชิงชังและหวาดระแวง "มู่หรงเซวียน! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!" เสียงคำรามของผู้อาวุโสไห่ถังดังสะท้อนก้องหุบเขาหิมะ นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ กระบี่อาคมนับพันเล่มลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือศีรษะ พร้อมจะพรั่งพรูลงมาบดขยี้ทุกสิ่งเป็นจุล "มันคือทายาทแห่งแดนอสูร ผู้ใดซุกซ่อนหรือปกป้องมันผู้นั้นย่อมมีโทษสถานเดียวคือความตาย! หลบไปเสีย มิฉะนั้นแม้แต่เจ้าก็ต้องทัณฑ์ทลายวิญญาณ!" มู่หรงเซวียนไม่แม้แต่จะชายตามองกระบี่นับพันที่กดดันลงมา ปราณน้ำแข็งรอบกายของนางหมุนวนอย่างบ้าคลั่งจนเกล็ดหิมะรอบตัวแปรสภาพเป็นใบมีดคมกริบ ความเย็นยะเยือกแผ่ขยายกดทับจนเหล่าศิษย์ชั้นผู้น้อยต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัว นางก무ศรายตามองลูกศิษย์ผู้สร้างรอยด่างพร้อยให้แก่สำนักแวบหนึ่ง ภายในอกข้างซ้ายมีความเจ็บปวดแปลบปลาทับซ้อนกับความดื้อรั้นอันดื้อดึง เด็กหนุ่มเบื้องหลังนางกำลังกัดริมฝีปากแน่นจนโลหิตสีชาดไหลริน หยาดน้ำตาผสมกับคราบเลือดบนใบหน้าคมคาย แต่นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นกลับมิได้มีความหวาดกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย เขากำลังมองแผ่นหลังของนางด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า 'ศิษย์กับอาจารย์' จะนิยามได้ "ท่านอาจารย์..." เสียงแหบพร่าของเยี่ยอู๋เฉินลอดผ่านไรฟัน "เหตุใด... ท่านจึงต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อคนเช่นศิษย์ เหตุใดไม่ปล่อยให้พวกเขาฆ่าข้าเสียให้สิ้นเรื่อง" มู่หรงเซวียนไม่หันกลับไปมอง ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเรียบสนิท ทว่าสั่นสะท้อนถึงจิตวิญญาณ "หุบปากของเจ้าเสีย... เยี่ยอู๋เฉิน เจ้าเป็นศิษย์ของข้า ผู้ใดในใต้หล้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตของเจ้า... จนกว่าข้าจะเป็นผู้ลงทัณฑ์มันด้วยมือของตนเอง" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเยี่ยอู๋เฉิน หัวใจที่ด้านชาเพราะความเกลียดชังและคำสาปแช่งกลับเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านผ่านแผ่นหลังที่แนบชิดกับชายอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนาง ทว่าความอบอุ่นนี้ช่างเปราะบางเหลือเกิน เมื่อเสียงคำรามสั่งฆ่าดังขึ้นพร้อมกับฝนกระบี่ที่พุ่งทะยานลงมาดั่งห่าฝน *ฉวบ! ฉวบ! ฉวบ!* มู่หรงเซวียนสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง กระบี่วิเศษประจำกาย 'เหมันต์นิรันดร์' กรีดวาดเป็นวงโค้งกลางอากาศ เกิดเป็นม่านน้ำค้างหนาทึบที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ปะทะเข้ากับกระบี่อาคมนับพันเล่มจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า แรงระเบิดจากการปะทะของพลังปราณระดับเซียนส่งผลให้พื้นศิลาลานประหารแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของมู่หรงเซวียนสะท้านเฮือก กระอักโลหิตสีแดงสดพ่นออกมาหยดหนึ่ง ร่างกายที่บำเพ็ญเพียรมานับร้อยปีเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นตามผิวหนังจากแรงสะท้อน "ท่านอาจารย์!" เยี่ยอู๋เฉินอุทานลั่นด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวยาวเอื้อมออกไปคว้าชายเสื้อของนางไว้โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาจนหายใจไม่ออก "ถอยไป..." มู่หรงเซวียนกล่าวเสียงเบาหวิว ลมหายใจเริ่มติดขัด ทว่ามือที่ถือกระบี่กลับยังคงมั่นคงดั่งขุนเขา "บังอาจนัก! ร่วมมือกันสังหารกบฏทั้งสองคนนี้!" ผู้อาวุโสไห่ถังแผดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยว ผสานพลังปราณทั้งหมดพุ่งทะยานเข้ามาเอง กระบี่ยักษ์หลอมจากเพลิงอัคคีทมิฬพุ่งแหวกอากาศเข้าประชิดตัวนางในชั่วพริบตา ความร้อนแผดเผาตัดกับความเย็นยะเยือกของวิถีน้ำแข็งจนเกิดกลุ่มควันหนาทึบ ในวินาทีแห่งความเป็นความตายที่ม่านน้ำค้างกำลังจะแหลกสลายลง เยี่ยอู๋เฉินพลันเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต อักขระมารโบราณปรากฏขึ้นบนหน้าผาก ลมปราณสายมืดมิดที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตวิญญาณทะลุทะลวงขีดจำกัด พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกรอบตัวเขาจนแผ่นดินสั่นสะเทือน มู่หรงเซวียนเบิกกว้างด้วยความตกใจ นางสัมผัสได้ถึงพลังที่แท้จริงของศิษย์ตนเอง — มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ แต่มันคือพลังที่สามารถทำลายล้างได้แม้กระทั่งสวรรค์! ทว่า ก่อนที่พลังมารนั้นจะแผดเผาทุกสิ่ง เยี่ยอู๋เฉินกลับเลือกที่จะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของมู่หรงเซวียนไว้แน่น กระซิบข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและดุดันในคราวเดียวกัน "อาจารย์... หากสวรรค์ต้องการให้เราตายร่วมกัน เช่นนั้นวันนี้... ลูกศิษย์คนนี้จะขอพาอาจารย์แหกคุกสวรรค์ไปพร้อมกัน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุหิมะแห่งโชคชะตานี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!