จันทร์กระจ่างกลางคืนมืด

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งปะปนกับเกล็ดหิมะโปรยปรายยามราตรี ท้องฟ้าเหนือยอดเขาเทียนซานมืดสนิทราวกับถูกผืนผ้าแพรสีดำสนิทปกคลุม ไร้ซึ่งแสงดาว มีเพียงจันทร์เสี้ยวสีเลือดที่สาดส่องลงมาอาบไล้เรือนร่างสง่างามของมู่หรงเซวียน นางยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าประตูตำหนักกระบี่เหมันต์ ปลายกระบี่คู่กาย "จันทร์เสี้ยวไร้เงา" ชี้ลงสู่พื้น น้ำแข็งรอบตัวแผ่ไอเย็นเยือกจนแม้แต่ความมืดก็คล้ายจะแข็งตัว ทว่า ความเงียบงันอันศักดิ์สิทธิ์นี้กลับถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่ดังขึ้นจากเบื้องล่าง เทือกเขาที่เคยสงบมานับพันปีบัดนี้สั่นสะเทือน เลือดแห่งความตายกำลังคืบคลานเข้ามา "ศิษย์พี่ใหญ่... พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้เสียอีกนะคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเงื้อมเงาของต้นสนหมื่นปี ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาโลหิตก้าวออกมาจากความมืด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นสะท้อนประกายแสงสีเงินยวดยิ่งกว่ากระบี่ในมือ เยี่ยอู๋เฉิน... ศิษย์ผู้ทรยศที่สำนักเซียนประกาศิตให้เป็นมารร้ายที่ต้องกำจัด แต่ในยามนี้ เขากลับยืนเคียงบ่าเคียงไหล่นาง อยู่เบื้องหน้ากองกำลังนับพันจากสำนักมารโลหิตที่ยกพลมาปิดล้อมภูเขา มู่หรงเซวียนไม่แม้แต่จะชายตามองเขา น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำในฤดูหนาว "เจ้ากล้าพาพวกมันมาเหยียบย่าง ณ ดินแดนบรรพชนเช่นนั้นหรือ เยี่ยอู๋เฉิน เจ้าลืมไปแล้วกระมังว่าวิชาปราณเหมันต์ที่หล่อเลี้ยงกระดูกและเส้นเอ็นของเจ้าในยามนี้ มาจากที่ใด" เยี่ยอู๋เฉินหัวנסในลำคอ เสียงหัวนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก รอยยิ้มบนริมฝีปากบางเฉียบเย้ยหยันทั้งฟ้าดินและโชคชะตา "ศิษย์พี่... หรือควรเรียกว่าอาจารย์ดีเล่า? ท่านมอบวิชาให้ข้า เพื่อให้ข้ากลายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่รอวันถูกสละทิ้ง ทว่าสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายข้าหาใช่ปราณเซียนบริสุทธิ์ไม่... แต่มันคือสายเลือดแห่งมารที่ท่านพยายามปิดบังเอาไว้ต่างหาก!" สิ้นคำพูดของเขา บรรยากาศรอบด้านก็พลันแปรเปลี่ยน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเยี่ยอู๋เฉิน ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตัดกับแสงจันทร์สีเลือด อักขระโบราณนับพันตัวปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเขาอย่างเด่นชัด พลังปราณมารระดับที่สั่นสะเทือนรากเหง้าแห่งวิถีเซียนทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วพริบตา เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สำนักกระบี่เหมันต์ที่ตามออกมาสมทบต่างหน้าถอดสี พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า ศิษย์ผู้นี้จะซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้! "ฆ่ามัน! อย่าให้มันทำลายค่ายกลปกป้องสำนัก!" เสียงคำรามของผูอาวุโสสูงสุดดังขึ้น พร้อมกับกระบี่นับร้อยเล่มที่พุ่งแหวกอากาศเข้าหาเยี่ยอู๋เฉินดั่งห่าฝน แต่มู่หรงเซวียนกลับขยับตัว ปลายกระบี่จันทร์เสี้ยวไร้เงายกขึ้นชี้ฟ้า ไอเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ทะเลสาบน้ำแข็งจำลองปรากฏขึ้นกลางอากาศ แช่แข็งกระบี่นับร้อยเล่มให้ค้างเติ่งอยู่กลางหาวในเสี้ยววินาที นางมิได้ปกป้องสำนัก หรือมิได้ปกป้องเยี่ยอู๋เฉินกันแน่? ไม่มีใครล่วงรู้จิตใจของเซียนสาวผู้เย็นชานี้ได้เลย "ใครก็ตามที่บัง-อาจ-แตะ-ต้อง-เขา..." มู่หรงเซวียนเว้นจังหวะ น้ำเสียงของนางแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาว แต่กลับทำให้หัวใจของทุกคนในที่นั้นหยุดเต้น "...ต้องก้าวข้ามศพของข้าไปก่อน" เยี่ยอู๋เฉินชะงัก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านผ่านหัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน ท่ามกลางศัตรูรอบด้านและสำนักที่ต้องการความตายของเขา มีเพียงสตรีผู้เยือกเย็นที่สุดในยุทธภพคนนี้เท่านั้น ที่เลือกจะยืนหยัดเคียงข้างเขา แม้ว่ามันหมายถึงการเป็นศัตรูกับคนทั้งแผ่นดิน "อาจารย์..." เขาพึมพำเบาๆ เสียงนั้นสั่นเทาเล็กน้อย ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงหัวเราะก้องกังวานอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังมาจากความมืดเบื้องล่าง ราวกับเสียงคำรามของอสูรร้ายจากขุมนรกที่รอเวลาตื่น "ฮ่าๆๆๆ... มู่หรงเซวียน ช่างรักศิษย์ทรยศผู้นี้เสียจริงนะ! เช่นนั้น... เจ้าจะทำเช่นไร หากศิษย์รักของเจ้าคนนี้ คือผู้ที่ลงมือสังหารเจ้าสำนักคนก่อนด้วยมือคู่นั้นเอง!" ร่างสูงเงียบงันลงทันที เยี่ยอู๋เฉินหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ขณะที่มู่หรงเซวียนค่อยๆ หันกลับมามองหน้าศิษย์น้องผู้เป็นที่รักของนางอย่างช้าๆ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถามที่แทงลึกดั่งคมกระบี่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุหิมะแห่งโชคชะตานี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!