รอยแผลที่ถูกซ่อนไว้

คราบโลหิตบนพื้นศิลาหยกขาวถูกชะล้างด้วยหยาดน้ำค้างแข็งจนเจือจาง เหลือเพียงรอยด่างสีสนิมเหล็กที่ฝังลึกราวกับบาปกรรมในอดีตที่ไม่เคยถูกลบเลือน มู่หรงเซวียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเสาหินอัคคีพันปี ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงเรืองรองจากปราณน้ำแข็งที่แผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้ว ทว่าแววตาคู่คมกลับไหววับดั่งผิวน้ำในฤดูหนาวที่ถูกลมพัดระลอก เบื้องหลังนางคือเงาร่างสูงโปร่งของเยี่ยอู๋เฉิน ศิษย์เอกผู้ซึ่งบัดนี้สถานะในใจของทั้งสองกลับพร่าเลือนจนแยกไม่ออกระหว่าง “ผู้ล่า” และ “เหยื่อ” "เงื้อมมือเจ้ายังสั่นเทา... อู๋เฉิน" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งบนยอดเขาประมุขสวรรค์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด มู่หรงเซวียนไม่ได้หันกลับไปมอง ทว่านางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากสายเลือดมารที่แผดเผาอยู่เบื้องหลัง ความใกล้ชิดนี้ช่างอันตรายราวกับการก้าวเดินบนเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งหนา เยี่ยอู๋เฉินขยับกายเข้าใกล้ ระยะห่างระหว่างร่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น กลิ่นอายสนเหมันต์ผสานกับกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยวนอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีเรื่อของอาจารย์ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนอันมืดมน "เพราะข้ากำลังกอดความตายเอาไว้ต่างหากเล่า... ท่านอาจารย์" ฉับพลัน เรี่ยวแรงมหาศาลก็ถูกส่งผ่านปลายนิ้ว เยี่ยอู๋เฉินเอื้อมมือเข้าโอบรอบเอวคอดกิ่วของมู่หรงเซวียนอย่างออาจ บังคับให้นางต้องเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันอุกอาจนี้ กระบี่เหล็กนิลกาฬในมือของชายหนุ่มถูกดึงออกจากฝักด้วยความเร็วสูง เสียงโลหิตกระทบอากาศดังหวีดหวิว ก่อเกิดเป็นพายุหมุนวนของลมปราณสองขั้ว—ไอเย็นเยียบของสำนักเซียนและไอทมิฬแห่งแดนปีศาจปะทะกันจนเกิดประกายไฟสีม่วงวาบไปทั่วลานฝึก มู่หรงเซวียนมิได้ขัดขืน นางปล่อยให้วงแขนแข็งแกร่งนั้นกักขังเรือนร่างไว้ ปลายกระบี่เย็นเฉียบของศิษย์ทรยศจ่ออยู่ตรงไหปลาร้าของนาง สัมผัสเย็นเยือกตัดผ่านเนื้อผ้าจนผิวเนื้อระคายเคือง ทว่าหัวใจภายใต้อกเสื้อกลับเต้นรัวเร็วจนแทบหลุดออกมา "เจ้ากล้าใช้กระบี่นี้... ชี้มาที่ข้าผู้เป็นอาจารย์แล้วหรือ" มู่หรงเซวียนเอ่ยกระซิบ ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเย้ยหยันทั้งแก่ตนเองและเขา "หากไม่ทำเช่นนี้... ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรเล่าว่า หัวใจที่เต้นอยู่ใต้แผ่นอกของท่านไม่ได้เย็นชาไปเสียทั้งหมด" เยี่ยอู๋เฉินกดคมกระบี่ให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนหยดโลหิตสีแดงสดซึมผ่านเนื้อผ้าสีขาวออกมา หยดแล้วหยดเล่ารดลงบนพื้นศิลา ทว่าไม่มีใครถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ราวกับกำลังใช้ห้วงอารมณ์ทั้งหมดในชีวิตเดิมพันลงบนคมกระบี่เล่มนี้ พลังปราณหยินอันบริสุทธิ์ของมู่หรงเซวียนเริ่มแปรปรวน มันทะลักออกมาจากจุดตันtianสะท้อนกับสายเลือดมารในร่างของชายหนุ่ม ก่อเกิดเป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ดึงดูดวิญญาณและลมหายใจของคนทั้งคู่ให้หลอมรวมเข้าหากันอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ ท่วงท่าการฝึกวิชาดาบแปรเปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งการเกาะกุมและทำลายล้าง ร่างทั้งสองเคลื่อนไหวประสานสอดคล้องกันอย่างเร่าร้อนและงดงามราวกับภูตผีร่ายรำท่ามกลางพายุหิมะ มือเรียวบางของมู่หรงเซวียนเอื้อมขึ้นสัมผัสลาดไหล่กว้างของศิษย์หนุ่ม ฝ่ายหลังสะفุบตัวลงแนบชิดจนแผ่นอกแนบสนิท ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดร่องคอระหง ความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กฎระเบียบอันเคร่งครัดนับร้อยปีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ในชั่วพริบตา "อู๋เฉิน... เจ้ากำลังทำลายทุกสิ่งที่เราสร้างมา" เสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อย "ให้มันพังทลายไปเถิด..." เยี่ยอู๋เฉินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม "ต่อให้สวรรค์ลงทัณฑ์ให้พวกเราต้องตกสู่อเวจี... ข้าก็ยอมแลกวิญญาณเพื่อกอดท่านไว้เพียงผู้เดียว" กระบี่ในมือของเขาร่วงหล่นกระทบพื้น เสียงโลหิตหยดลงบนหินดังติ๋งๆ ทว่าอ้อมกอดกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นราวกับต้องการหลอมรวมร่างเป็นหนึ่งเดียว มู่หรงเซวียนหลับตาลง ยอมจำนนต่อกระแสอารมณ์อันบ้าคลั่งที่กัดกินวิญญาณ ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะทาบทับกันอย่างลึกซึ้ง เสียงระฆังโบราณเจ็ดคราจากยอดเขาประมุขสวรรค์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหุบเขาเซียน! ปรมาจารย์แห่งสำนักเซียนก้าวเท้าออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ พร้อมกับเสียงกัมปนาทของสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่ผ่าผ่าลงมากลางลานฝึก ร่างของบุคคลผู้ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับกระบี่เซียนโบราณที่ชี้ตรงมายังกลางอกของเยี่ยอู๋เฉิน! "ศิษย์ทรยศ... วันนี้คือวันตายของเจ้า!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุหิมะแห่งโชคชะตานี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!