กระบี่ไร้ใจกับไอสังหาร

โลหิตสีชาดที่หยดลงบนพื้นหยกขาว... ช่างบาดตาและชวนให้หัวใจกระตุกวูบเสียจริงนะคะ มู่หรงเซวียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา บรรยากาศรอบกายของนางเย็นยะเยือกเสียจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น แม้สายตาของนางจะทอดมองไปยังกระบี่โบราณตรงหน้า ทว่าสมาธิทั้งหมดกลับพะว้าพะวังอยู่กับเงาร่างของบุรุษหนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันภายในตำหนักกระบี่เหมันต์หนาทึบเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดแปลกไปจากมนุษย์ปุถุชน "อู๋เฉิน..." น้ำเสียงของเซียนกระบี่สาวราบเรียบ ดุจผืนน้ำในทะเลสาบฤดูหนาวที่ไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับให้อากาศรอบตัวแทบแข็งตัว "เจ้าอธิบายได้หรือไม่... ว่าเหตุใดรอยโลหิตบนกระบี่วิญญาณถึงได้แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเช่นนี้" เยี่ยอู๋เฉินที่คุกเข่าก้มหน้าอยู่ องศาของใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาผมสีดำสนิทขยับไหวเล็กน้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างยากจะควบคุม ริมฝีปากบางเฉียบนั้นเผยอออกช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่แหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับเสียงของสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลอันยาวนาน "อาจารย์ถามข้า... หรือว่ากำลังหวาดกลัวกันแน่ขอรับ?" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความอวดดีและท้าทาย ทำให้มู่หรงเซวียนต้องปรายตาคมกริบกลับมามอง ศิษย์เอกที่นางเคยเก็บมาจากกองหิมะและฟูมฟักด้วยหยาดเหงื่อและลมปราณ ยามนี้ช่างดูแปลกแยกและห่างไกลเหลือเกิน กลิ่นอายรอบตัวเขามิใช่ไอเย็นบริสุทธิ์แห่งวิถีเซียนอีกต่อไป หากแต่เป็นกลิ่นอายความมืดมิดที่ลึกล้ำ ชวนให้คลื่นไส้ และเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่ถูกกดทับเอาไว้ภายใต้เปลือกนอกอันสงبงาม เซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก นางก้าวเท้าเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ รองเท้าผ้าปักลายเมฆาเหยียบลงบนพื้นหยกเกิดเสียงกรับกรอบเบาๆ ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยความทรงสง่าและกดดัน ดุจเทพเซียนผู้พิพากษาที่พร้อมจะลงัฑณ์บาป "เจ้าก้าวล่วงเข้าสู่เขตแดนต้องห้ามของแดนปีศาจมารแล้ว..." เซวียนเอ่ยกระซิบ แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะด้วยความเจ็บปวดที่นางพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา "วิชาที่เจ้าใช้ทะลวงจุดชีพจรเมื่อคืน... มิใช่เคล็ดวิชาชำระจิตของสำนักเรา" อู๋เฉินเงยหน้าขึ้นสบตาอาจารย์ของตน แววตาของเขามีประกายสีแดงชาดพาดผ่านชั่วพริบตา ดุจเปลวเพลิงโลกันตร์ที่กำลังลุกโชนอยู่ในขุมนรก เยื่อใยความเคารพรักที่เคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่จะครอบครองและทำลายล้าง มู่หรงเซวียนในสายตาของเขาช่างสูงส่งบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวหิมะบนยอดเขา และความปรารถนาสูงสุดของมารร้ายเช่นเขา... ก็คือการย้อมดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์นั้นให้แปดเปื้อนไปด้วยสีสันแห่งราคะและเลือดเนื้อของเขาเอง "อาจารย์สายตาแหลมคมสม as a เซียนกระบี่ผู้ไร้พ่าย..." อู๋เฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเขาบดบังแสงสว่างจากหน้าต่างจนหมดสิ้น ร่างกายที่กำยำสมส่วนก้าวเข้ามาประชิดตัวนางทีละน้อย จนเซวียนต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "แล้วท่านจะทำอย่างไรกับศิษย์ทรยศผู้นี้เล่า? จะลงทัณฑ์ด้วยกระบี่เหมันต์พันปี หรือว่าจะยอมรับ... ว่าในใจของท่านเองก็หวาดกลัวไอสังหารที่กำลังแผดเผาข้าอยู่เช่นกัน" "สามหาว!" เซวียนตวาดกร้าว พร้อมกับปลดปล่อยพลังปราณน้ำแข็งพวยพุ่งออกจากร่างจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นชิ้นลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ คมกระบี่ในฝักข้างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ส่งเสียงครางฮือราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารที่ระเบิดออกมาจากผู้เป็นนาย ทว่า อู๋เฉินหาได้มีความหวาดกลัวไม่ เขากลับยื่นมือออกไปหมายจะแตะต้องใบหน้าที่เย็นชาและงดงามราวกับภาพวาดนั้น ปลายนิ้วของเขาห่างจากแก้มเนียนเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นอายมารอันรุนแรงพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขาจนหลอมละลายเกล็ดน้ำแข็งรอบตัวให้กลายเป็นไอหมอกสีดำทึบ เซวียนสะบัดแขนเสื้ออย่างรุนแรงเพื่อขับไล่พลังชั่วร้ายนั้น พร้อมกับใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่อกของศิษย์หนุ่มจนร่างของเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีดำสนิทกระเซ็นออกจากมุมปากของอู๋เฉิน แต่เขากลับแย้มยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองนางไม่วางตา "ท่านผลักไสข้า... ก็เพราะกลัวว่าความรู้สึกที่แท้จริงในใจของท่านจะถูกเปิดเผยออกมามิใช่หรือ อาจารย์?" อู๋เฉินหัวเราะร่า บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวด้วยไอปีศาจที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนประตูตำหนักระเบี่สั่นสะเทือน ในวินาทีที่มู่หรงเซวียนกำลังจะเงื้อมือขึ้นเพื่อสะกัดจุดผนึกมารในร่างของเขา ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเซียนที่เคยกระจ่างใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำในพริบตา เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางลานพิธี เสียงระฆังเตือนภัยโบราณดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งยอดเขา เงาดำนับร้อยสายพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกหนาทึบเข้ามาล้อมรอบตำหนัก พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นของประมุขพรรคมารที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากเบื้องล่าง... "ฮ่าๆๆๆ... มู่หรงเซวียน! ศิษย์รักของเจ้ารับสายเลือดมารสมบูรณ์แบบแล้ว ถึงเวลาที่หุบเขาเซียนอันศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าจะต้องนองเลือดด้วยน้ำมือของศิษย์ตนเองเสียที!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่หุบเขาเซียนอันหนาวเหน็บด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!