ความลับใต้ฐานศิลา

กลิ่นอายความอับชื้นของศิลาโบราณผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามผนังถ้ำร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินส่งเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง มู่หรงเซวียนปักกระบี่อัสนีน้ำแข็งลงกับพื้นเพื่อพยุงร่างที่สะท้อนลมปราณตีกลับ นางป้องปากกระอักโลหิตสีแดงเข้มออกมาหยดหนึ่ง หยดเลือดนั้นเมื่อสัมผัสกับพื้นศิลาเบื้องล่างกลับกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิท ท่ามกลางความกดดันมหาศาลจากเขตอาคมโบราณที่กดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่น "ท่านอาจารย์..." เสียงทุ้มต่ำเอמהขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบลงบนแผ่นหลังบอบบาง เยี่ยอู๋เฉินย่อกายลงเบื้องหน้า นางสัมผัสได้ถึงกระแสลมปราณมารที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของเขาเพื่อช่วยต้านทานแรงกดดันจากค่ายกล ปลายจมูกของเขากลิ่นหอมจางๆ ของสนเหมันต์ปะปนกับกลิ่นอายโลหิต ภาพของศิษย์ทรยศผู้เหี้ยมโหดในสายตาคนทั้งยุทธภพ บัดนี้กลับยอมเอาแผ่นหลังของตนเองมารับภาระอันหนักอึ้งแทนหญิงสาวผู้เป็นทั้งอาจารย์และเจ้าชีวิต "อย่าแตะต้องตัวเรา..." มู่หรงเซวียนเปล่งเสียงลอดไรฟัน ความเยือกเย็นที่นางเพียรักษามารlเกือบสิบปีสั่นคลอนยามเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะโดนจุดชีพจร นางปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี ทว่าเรียวปากกลับซีดเผือดด้วยพิษร้ายจากค่ายกล "ศิษย์เพียงไม่อยากเห็นท่านตายอยู่ตรงนี้... ต่อให้ต้องล้างผลาญสำนักเซียนให้พินาศ หรือแม้แต่ฝืนลิขิตสวรรค์จนวิญญาณแตกดับ หากเป็นท่านแล้ว... ศิษย์ล้วนยินดี" เยี่ยอู๋เฉินแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตา ดวงตาคู่คมทอประกายสีแดงชาดวาบวับยามเมื่อกวาดมองไปรอบบริเวณ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือแท่นบูชาศิลาสีนิลขนาดมหึมา สลักลวดลายอสูรโบราณนับร้อยตัวที่ต่างอ้าปากคำรามอย่างไร้เสียง ตรงใจกลางแท่นบูชามีม้วนคัมภีร์หนังมนุษย์ที่ถูกตรึงไว้ด้วยตรวนกระบี่เซียนเจ่มจรัส อักษรโบราณสีทองแดงที่จารึกอยู่บนนั้นเปล่งประกายแสงสีเลือดวับวาม ดึงดูดสายตาให้จมดิ่งลงไปในห้วงมหรรณพแห่งความมืด "นั่นคือ..." มู่หรงเซวียนเบิกตากว้างอย่างลืมตัว เมื่อจิตสัมผัสของนางแตะโดนอักษรบนม้วนคัมภีร์ ภาพเหตุการณ์นับหมื่นปีก่อนก็ไหลทะลักเข้าสู่ห้วงสมองดั่งพายุคลั่ง ภาพของมหาเทพผู้ถือครองวิถีกระบี่สวรรค์กำลังสังหารมารผู้ให้กำเนิดแผ่นดิน ภาพของทารกน้อยที่ถูกอาบด้วยโลหิตสีดำสนิท และเสียงกู่ร้องคำคำรามแห่งความแค้นที่สะท้านไปถึงสามภพ "ตำนานต้องห้าม... 'บุตรแห่งมาร' ไม่ใช่เรื่องปรัมปรา" เยี่ยอู๋เฉินพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ยามเมื่ออ่านข้อความที่สลักไว้ด้วยโลหิตของบรรพชน *‘ผู้ใดถือครองสายเลือดนี้ จักเป็นภัยพิบัติแห่งฟ้าดิน หากรักจักต้องพราก หากแค้นจักต้องล้างผลาญ ไร้ซึ่งทางรอด ไร้ซึ่งการอภัย...’* ดวงตาของเยี่ยอู๋เฉินหันกลับมามองมู่หรงเซวียนช้าๆ ความตื่นตระหนกฉายชัดในแววตาคู่นั้น เคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝน รอยสักรูปดอกบัวโลหิตที่แผ่นหลัง และพลังปราณที่แปรปรวนยามเมื่ออยู่ใกล้ตัวนาง ทุกสิ่งทุกอย่างร้อยเรียงเข้าหากันราวกับสายโซ่ที่ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ชาติภพก่อน "อาจารย์..." เยี่ยอู๋เฉินแค่นหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากหางตา "ที่แท้... เหตุผลที่ท่านต้องคอยควบคุมข้า ทรมานข้าด้วยกระบี่อัสนีน้ำแข็งทุกค่ำคืน ไม่ใช่เพราะท่านเกลียดชังข้า... แต่เพราะในกายของข้ามีสิ่งนี้ซ่อนอยู่ใช่หรือไม่?" มู่หรงเซวียนหลบสายตา นางเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความลับที่นางแบกรับไว้เพียงลำพังมาตลอดเจ็ดปี บัดนี้ถูกเปิดเผยออก ภายใต้แสงสีเลือดจากแท่นบูชา ใบหน้างดงามที่เคยเย็นชาดั่งเทพเซียนกลับเต็มไปด้วยความร้าวรานที่ยากจะเอ่ยคำ "เจ้าไม่ควรมาที่นี่..." นางเอמהเสียงแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาวที่พัดผ่านหลุมศพ "ความลับนี้... จะทำให้เจ้าและข้าต้องตายตกไปตามกัน" "ตาย?" เยี่ยอู๋เฉินก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว มือหนาเอื้อมไปคว้าคางมนของนางให้เงยขึ้นสบตา สายตาของเขาร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง "หากความตายหมายถึงการที่เราจะได้หลุดพ้นจากคำสาปบัดซบนี้ ศิษย์ยอมตายพร้อมกับท่าน... แต่ก่อนหน้านั้น..." ฉับพลัน! แผ่นศิลาเบื้องหลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ม้วนคัมภีร์หนังมนุษย์บนแท่นบูชากระชากโซ่ตรวนจนขาดผึ่ง พลังปราณมารสีดำทะLักทะลายออกมากลืนกินร่างของทั้งสองจนมิด ชั่วพริบตานั้นเอง เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเซียน พร้อมกระบี่เบญจธาตุในมือ ก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าถ้ำ พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวที่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "มู่หรงเซวียน... เจ้ากล้าพาตัวศิษย์ทรยศมาปลุกผนึกมารฟ้า เจ้ามีโทษถึงประหาร!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุหิมะแห่งโชคชะตานี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!