รอยร้าวในจิตวิญญาณ

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นหยกขาว ส่งเสียงสะท้อนกังวานราวกับเสียงถอนหายใจของกาลเวลา "ศิษย์ทรยศเช่นเจ้า... สมควรถูกสลายวิญญาณให้ดับสูญสิ้นไปจากวัฏสงสาร" น้ำเสียงของมู่หรงเซวียนเยียบเย็นราวกับธารน้ำแข็งพันปี แต่มือเรียวระหงที่ถือกระบี่น้ำแข็งกลับสั่นเทาเล็กน้อย นางมองบุรุษเบื้องหน้า—เยี่ยอู๋เฉิน ศิษย์เอกผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยคอยกางร่มบังหิมะให้ยามนางเข้าฌานบำเพ็ญ บัดนี้ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับแดงก่ำด้วยไอโลหิต สายเลือดมารสีดำสนิทไหลรินจากมุมปากของเขา หยดลงบนอาภรณ์สีขาวสะอาดจนเกิดเป็นรอยด่างราวกับดอกเหมืองามในความมืด เยี่ยอู๋เฉินไม่หลบสายตา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนเรียวปากได้รูป แม้ความเจ็บปวดจากการถูกกระบี่อัสนีน้ำแข็งแทงทะลุหัวใจจะแผดเผาไปทั่วร่าง แต่ความเจ็บปวดนั้นยังเทียบไม่ได้กับความเวิ้งว้างในแววตาของสตรีที่เขาเทิดทูนยิ่งกว่าชีวิต "ท่านอาจารย์... หากการที่ข้ามีสายเลือดมารนี้ ทำให้ข้าต้องกลายเป็นอริกับฟ้าดินและสำนักเซียน..." เยี่ยอู๋เฉินก้าวเท้าเข้าไปหาคมกระบี่ทีละน้อย ปล่อยให้คมเหล็กเฉือนเนื้อกายจนเลือดไหลท่วม เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับไอเย็นเยียบของนาง "เช่นนั้นข้าก็ยินดีจะฉีกกระชากสวรรค์ให้พังทลาย... เพื่อให้ท่านได้มองมาที่ข้าด้วยสายตาคู่นั้น... สายตาที่เต็มไปด้วยตัวข้า... เพียงคนเดียว" ฉับพลัน ทัศนียภาพรอบกายพลันบิดเบี้ยว! ห้องโถงสำนักเซียนอันยิ่งใหญ่สลายกลายเป็นทุ่งหิมะสีเลือด อากาศรอบด้านหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่ความจริง... แต่มันคือห้วงความฝันอันลึกซึ้งที่เชื่อมโยงจิตวิญญาณของพวกเขาทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มู่หรงเซวียนเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก นางพยายามโคจรพลังปราณเพื่อสลัดภาพหลอนนี้ทิ้ง ทว่าจิตสำนึกกลับถูกดึงดูดให้ดำดิ่งลงไปในวังวนความทรงจำของเยี่ยอู๋เฉิน ความมืดมิด ความโดดเดี่ยว และความแค้นนับร้อยปีหลั่งไหลเข้าสู่กระแสจิตของนางราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาของเซียนกระบี่น้ำแข็งกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่ชายหนุ่มแบกรับไว้ลำพัง *เขา... แบกรับสิ่งเหล่านี้มาตลอดหรือ?* ภาพในความฝันเปลี่ยนผัน ร่างของเด็กชายตัวน้อยในอดีตกำลังกอดเข่าร้องไห้อย่างไร้ที่พึ่งท่ามกลางซากปรักหักพัง ก่อนจะตัดมาที่ภาพของชายหนุ่มผู้เติบโตมาด้วยความชิงชัง แต่กลับยอมจำนนต่อความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดที่นางเคยหยิบยื่นให้ในอดีต ความรู้สึกผิด ความอาลัย และความปรารถนาอันลึกซึ้งหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตา เยี่ยอู๋เฉินก้าวเข้ามาประชิด ร่างกายของเขาร่วงหล่นคุกเข่าลงเบื้องหน้านาง สองมือสั่นเทากุมชายอาภรณ์ของมู่หรงเซวียนไว้แน่น ราวกับเด็กน้อยที่กลัวว่าจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป "อาจารย์... อย่าผลักไสข้าเลย..." เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนเต็มไปด้วยความเว้าวอน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาของมารหนุ่ม แผดเผาลงบนหลังมือของมู่หรงเซวียนราวกับเปลวเพลิงที่ร้อนแรงที่สุดในสามภพ มู่หรงเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก นางพยายามจะยกกระบี่ขึ้นเพื่อตัดขาดความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงนี้ ทว่าปลายนิ้วกลับไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน ทันใดนั้น เยี่ยอู๋เฉินก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของนางชัดเจน ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับลงมาบนเรียวปากเย็นเยียบของนางอย่างไม่ทันตั้งตัว! สัมผัสที่อัดแน่นด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความรักอันต้องห้ามระเบิดขึ้นในห้วงนิมิต ร่างกายของมู่หรงเซวียนชาวาบ ประหนึ่งสายฟ้าจากทัณฑ์สวรรค์ผ่าลงกลางใจวิญญาณ ปราณน้ำแข็งในกายปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ ขณะที่ปราณมารของอีกฝ่ายหลั่งไหลเข้ามาหลอมรวมกันอย่างดุเดือด ราวกับดวงวิญญาณทั้งสองกำลังถูกบังคับให้กลายเป็นหนึ่งเดียวในกองเพลิงแห่งโชคชะตา ทว่า ในวินาทีที่หัวใจของนางกำลังจะยอมจำนนต่อรสสัมผัสอันลึกซึ้งนั้น เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาเซียนก็ดังสะท้อนก้องกังวานขึ้นในห้วงสำนึก! *ก๊อง—!* เปลือกตาของมู่หรงเซวียนกระตุกวูบ สติสัมปชัญญะถูกกระชากกลับสู่ความเป็นจริงอย่างรุนแรง นางลืมตาโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องบรรทมของตนเอง หอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวเนียน ทว่าความฝันเมื่อครู่กลับยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนริมฝีปาก และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนหมอนข้างกายของนาง มีรอยหยดเลือดสีดำสนิทประทับอยู่ พร้อมกับกลิ่นอายปราณมารคุ้นเคยที่ยังคงล่องลอยอบอวลอยู่ในห้องนอนต้องห้ามแห่งนี้! เยี่ยอู๋เฉินไม่ได้อยู่ในแค่ความฝัน... เขาเคยอยู่ที่นี่จริงๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุหิมะแห่งโชคชะตานี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!