ตำนานที่บิดเบือน

“เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่ขุดขึ้นมาจากเถ้าถ่านเหล่านั้น... คือความจริงที่เจ้าปรารถนาจะแบกรับไปตลอดชีวิต?” มู่หรงเซวียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในทะเลสาบยามไร้ลม ทว่าในความเยือกเย็นนั้นกลับแฝงไปด้วยกระแสปราณที่สั่นไหวอย่างรุนแรง มือเรียวงามของเซียนกระบี่ผู้สูงศักดิ์สิทธิ์กำด้ามกระบี่หิมะโปรยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เยี่ยอู๋เฉินที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไม่ตอบคำ เขาเพียงแต่วางแผ่นหยกเก่าคร่ำคร่าที่แตกสลายลงบนพื้นไม้ผุพังของหอจดหมายเหตุลับแห่งหุบเขาหมอกมรณะ ทันใดนั้น แสงสีโลหิตพุ่งวาบขึ้นจากแผ่นหยก ก่อตัวเป็นภาพนิมิตโศกนาฏกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน—ภาพของเปลวเพลิงสีครามที่เผาผลาญหมู่บ้านตระกูลเยี่ยจนไม่เหลือซาก และบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของสำนักเซียนที่กำลังเงื้อกระบี่ลงบนร่างของบิดามารดาเขา “ท่านอาจารย์... ภาพนี้คือสิ่งใดหรือ?” อู๋เฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ เส้นสายมารในกายเต้นเร้าด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับปี “นี่คือตำราลับที่ท่านปกปิดข้าไว้มาตลอดหรือว่า... คือความอัปยศที่สำนักของท่านพยายามลบให้สิ้นซากกันแน่?” มู่หรงเซวียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกธนูปักเข้าที่กลางอก ความทรงจำที่นางพยายามฝังกลบไว้ใต้ชั้นน้ำแข็งนับพันปีหวนกลับมาทิ่มแทง นางมิใช่ผู้สังหาร แต่เป็นผู้ที่ยืนดูโศกนาฏกรรมนั้นโดยไม่อาจเอื้อมมือเข้าไปขวาง... ด้วยความภักดีที่ผิดเพี้ยนในอดีต “คนผู้นั้น...” นางเว้นวรรค เสียงสั่นพร่า “คือเจ้าสำนักรุ่นก่อน... ผู้เป็นอาจารย์ของข้าเอง” ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถง อู๋เฉินหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่กรีดลึก “อาจารย์ของท่าน... ผู้ที่ท่านเทิดทูนและถือเป็นแบบอย่าง? แล้วข้าเล่า? ข้าที่ถูกท่านสอนสั่งให้ยึดมั่นในวิถีกระบี่ธรรมะมาตลอดชีวิต กลับเป็นเพียงเด็กน้อยที่เลี้ยงไว้ในกรงขังของศัตรูฆ่าพ่อแม่ตนเองอย่างนั้นหรือ!” อู๋เฉินลุกขึ้นยืน กระบี่มารในมือของเขาแผ่กลิ่นอายสังหารมหาศาล ผนังหอจดหมายเหตุสั่นสะเทือน รอยร้าวปรากฏขึ้นตามเสาไม้ มู่หรงเซวียนไม่อาจนิ่งเฉยได้อีก นางชักกระบี่หิมะโปรยออกจากฝัก เกล็ดหิมะเย็นเฉียบโปรยปรายลงมากลางห้อง ทว่าในดวงตาของเซียนสาวกลับไม่มีจิตสังหาร มีเพียงความโศกเศร้าที่ลึกสุดหยั่ง “หากเจ้าต้องการจะล้างแค้น... จงเริ่มจากข้า” มู่หรงเซวียนกล่าวพลางหลับตาลง “ข้าคือผู้ที่สืบทอดเจตนารมณ์ของเขาสืบมา หากเจ้าจะปลิดชีพผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง... ข้าคือคนแรกที่เจ้าควรลงมือ” “ท่านคิดว่าข้าไม่กล้าหรือ!” อู๋เฉินคำรามก้อง เขาทะยานร่างเข้าหานาง ความเร็วของเขาเหนือกว่าครั้งไหนๆ กระบี่มารปะทะกับกระบี่หิมะจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสลับแดงกระจายไปทั่วห้อง แรงปะทะรุนแรงจนอาคารเริ่มพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ ขณะที่คมกระบี่ของทั้งสองจ่ออยู่ที่ลำคอของกันและกัน ม่านหมอกหนาเบื้องนอกกลับถูกฉีกขาดออกด้วยพลังปราณอันมหาศาล เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง—ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักเซียน ผู้ซึ่งถือครองอำนาจสั่งการสูงสุด—ใบหน้าของเขาเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ช่างเป็นภาพที่น่ารื่นรมย์เสียจริง... ศิษย์ทรยศกับอาจารย์ผู้หลงผิด กำลังเข่นฆ่ากันเองเพื่อความจริงที่ไม่มีวันได้รับการแก้ไข” ชายผู้นั้นกล่าวพลางยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่อู๋เฉิน “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่มีสายเลือดตระกูลเยี่ยหรือ? หึ... เจ้าเยี่ยอู๋เฉิน เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อรอเวลาเชือดทิ้งในวันที่ ‘ความจริง’ นี้ถูกเปิดเผย... เพราะแท้จริงแล้ว ผู้อยู่เบื้องหลังคำสั่งสังหารล้างตระกูลเจ้า ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ ‘ตัวเจ้าเอง’ ในอดีตชาติ!” มู่หรงเซวียนเบิกตากว้าง กระบี่ในมือสั่นไหวอย่างรุนแรง อู๋เฉินชะงักงัน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นพลันว่างเปล่าราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ท่ามกลางความตกตะลึงนั้น ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักเซียนเริ่มร่ายมนตรากักขัง รอยอักขระสีดำสนิทปรากฏขึ้นใต้เท้าของทั้งคู่ พันธนาการร่างของพวกเขามิให้ขยับเขยื้อน อู๋เฉินหันมามองมู่หรงเซวียนด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย ในขณะที่มู่หรงเซวียนกำลังรวบรวมปราณน้ำแข็งเฮือกสุดท้ายเพื่อทำลายอักขระนั้น แต่ทว่า... พลังของนางกลับถูกสะท้อนกลับเข้าสู่ร่างตนเองจนกระอักเลือดออกมาคำโต “ข้ามิใช่... ผู้สังหาร...” อู๋เฉินพึมพำ ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลงท่ามกลางเสียงหัวเราะก้องของศัตรู หวังว่ารี้ดที่รักจะชอบบทนี้และร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองในตอนถัดไปนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ