รอยจูบภายใต้แสงดาว

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับไอเย็นยะเยือกของยอดเขาเหมันต์นิรันดร์ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากเนียนละเอียดของเยี่ยอู๋เฉิน ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังกดทับลงบนจุดชีพจรที่ต้นแขนเรียวของมู่หรงเซวียนอย่างระมัดระวัง ความเจ็บปวดจากการฝืนโคจรปราณมารเพื่อสะกดพิษย้อนกลับ ทำให้ร่างของเซียนกระบี่ผู้สูงศักดิ์สั่นเทิ้มเล็กน้อย มู่หรงเซวียนเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด นางพยายามฝืนกลั้นเสียงครางอึงอลในลำคอ แต่ดวงตาดอกท้อคู่นั้นกลับฉายแววดุดันและเปราะบางในคราเดียวกัน "ท่านอาจารย์... หากท่านยังฝืนต้านทานเคล็ดวิชาเก้าสวรรค์น้ำแข็งคราม ชีพจรหัวใจของท่านจะแตกสลายนะคะ" เสียงทุ้มต่ำของเยี่ยอู๋เฉินกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้มู่หรงเซวียนสะท้านเฮือก นางตวัดสายตาคมกริบดั่งคมกระบี่ใส่ศิษย์ทรยศผู้นี้ทันที "เยี่ยอู๋เฉิน... เจ้ากล้าดียังไง..." น้ำเสียงของนางเยียบเย็นราวน้ำแข็งพันปี ทว่ากลับสั่นพร่าอย่างไร้การควบคุม เมื่อฝ่ามือหนาของชายหนุ่มเลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าของนางไว้อย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับกระบี่มานานนับปีสัมผัสกับแก้วเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับเกรงว่านางจะเป็นเพียงภาพมายาที่จะสลายหายไปในยามรุ่งสาง วิถีกระบี่ที่เคยยึดมั่น ความถูกต้องตามทำเนียบสำนักเซียน กฎเกณฑ์อันเคร่งครัดที่ค้ำคอมาครึ่งชีวิต พลันมลายหายสิ้นในห้วงเวลานี้ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาวาฬที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาของศิษย์ก้นกุฏิ "ศิษย์ทรยศเช่นข้า สมควรถูกทัณฑ์สวรรค์ฟ้าผ่าแปดพันครั้งอยู่แล้ว... แต่ต่อให้ต้องตกสู่ขุมนรกโลกันต์ ชั่วชีวิตนี้ ข้าก็ไม่มีวันปล่อยมือจากท่านเด็ดขาด" สิ้นคำพูดนั้น เยี่ยอู๋เฉินก็โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยคำปฏิเสธของอาจารย์สาวทันที สัมผัสแรกเยียบเย็นดั่งหิมะโปรยปราย ทว่ากลับแผดเผาร้อนรุ่มราดรดลงบนหัวใจจนหลอมละลาย ความดุดันและดื้อรั้นในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและโหยหาอย่างล้ำลึก มู่หรงเซวียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปราณกระบี่ในกายพลุ่งพล่านจนกระบี่วิเศษที่ปักอยู่ข้างกายสั่นสะท้อนรับ ยามที่เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกก้ำเกินขอบเขตศีลธรรมอันดีงามที่นางยึดถือมาตลอดกาล ไม่มีเสียงคัดค้าน มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดท่ามกลางความเงียบงันของรัตติกาล แสงดารารายล้อมรอบหุบเขาเสมือนเป็นพยานรักแห่งบาปมหันต์ มู่หรงเซวียนหลับตาลงอย่างจำนนต่อโชคชะตาและหัวใจตนเอง เรียวแขนเรียวเสลาค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของศิษย์หนุ่มโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนเส้นผมสีดำสนิทเพื่อระบายความสั่นสะท้านที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย รอยจูบภายใต้แสงดาวนี้ลึกซึ้งและยาวนาน ราวกับต้องการชดเชยความร้าวรานและความแค้นเคืองทั้งหมดในอดีต หยดน้ำตาแห่งความอัปยศและยินยอมพร้อมใจร่วงหล่นจากหางตาของเซียนผู้เย่อหยิ่ง หยดลงบนพวงแก้มของเยี่ยอู๋เฉิน ดั่งเครื่องหมายจำนนต่อความรักที่ต้องห้าม ทว่า ในขณะที่ห้วงอารมณ์กำลังดิ่งลึกถึงขีดสุดนั้นเอง... *เปรี้ยง—!* สายฟ้าสีครามสายหนึ่งผ่าแหกดาราบนท้องนากนับพันดวง เสียงคำรามดังกึกก้องสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งยอดเขา ปราณกระบี่อันคุ้นเคยและทรงพลังกดทับลงมาจากเบื้องบนจนแผ่นดินสะเทือน "มู่หรงเซวียน! เจ้ากล้าสมคบคิดกับมารร้าย แหกกฎสวรรค์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ!" เสียงประกาศก้องอันทรงอำนาจของเจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่พุ่งทะยานปิดล้อมตำหนักเหมันต์ไว้จนหมดสิ้น และก่อนที่ทั้งสองจะได้ผละออกจากกัน ประตูหินหนาหนักก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้ถือกระบี่เทพประจำสำนัก... ผู้อาวุโสสูงสุดผู้ไม่เคยปรากฏตัวมานับร้อยปี! หวังว่ารี้ดที่รักจะชอบบทนี้และร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองในตอนถัดไปนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ