ความแค้นที่สั่นคลอน

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนอยู่กับไوเหมันต์อันหนาบเหน็บภายในห้องโถงหินอัคนี ปลายนิ้วเรียวยาวของเยี่ยอู๋เฉินสั่นเทาเล็กน้อยยามกุมด้ามกระบี่มารโลหิต อักขระมารสีชาดบนหัวไหล่ซ้ายของเขาปะทุวูบวาบดั่งเปลวเพลิงโลกันตร์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสรรพสิ่ง แผ่ซ่านไอสังหารรุนแรงจนผนังน้ำแข็งรอบด้านร้าวระแหงเป็นทางยาว ทว่าสายตาของเขากลับมิได้ทอดมองไปยังความพินาศตรงหน้า หากแต่หยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ยืนอยู่เบื้องหลังม่านละอองหิมะ มู่หรงเซวียน... อาจารย์ผู้เป็นทั้งผู้ให้ชีวิตใหม่และเจ้าของโซ่ตรวนที่พันธนาการดวงวิญญาณของเขาไว้ "เหตุใดจึงไม่ลงมือ?" สุเสียงราบเรียบเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีดังขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด มู่หรงเซวียนมิได้หันกลับมามอง ทว่าแผ่นหลังที่ตั้งตรงดั่งกระบี่ในฝักนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความร้าวรานที่นางจงใจซ่อนเร้น นางรู้อยู่แก่ใจว่าในค่ำคืนนี้ ศิษย์ทรยศผู้นี้แบกความแค้นล้างสำนักของตระกูลเยี่ยมาเต็มบ่า และตำแหน่งที่ปลายกระบี่ของเขาควรจะพุ่งตรงมาคือหัวใจของนาง เยี่ยอู๋เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดล้ำลึก "ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่าข้าไม่อยากหรือ? แคว้นหมื่นกระบี่ทำลายตระกูลเยี่ยจนย่อยยับ บรรพชนของข้าต้องตายอย่างอนาถภายใต้ค่ายกลเซียนอันไร้ความปรานี... ข้าควรจะใช้เลือดของท่านล้างมลทินนี้ มิใช่หรือ?" เขาก้าวเข้าไปประชิด รัศมีปราณมารกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ทว่ามือที่ถือกระบี่กลับหนักอึ้งดั่งแบกภูเขาไว้ทั้งราตรี ภาพความทรงจำยามที่นางถ่ายทอดเคล็ดวิชา ขอบตาร้อนผ่าวในยามที่นางใช้พลังปราณต้านทานธาตุไฟเข้าแทรกให้เขาเมื่อคราวก่อน หรือแม้แต่สัมผัสแผ่วเบาบนเรือนร่างยามที่พวกเขาลักลอบข้ามเส้นศีลธรรมแห่งสำนักเซียน... ทุกสิ่งล้วนกรีดแทงหัวใจของเขาจนพรุน เยี่ยอู๋เฉินลังเล ความแค้นที่สุมอกมานานนับปีบัดนี้กลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง ราวกับถูกหยดน้ำตาเพียงหยดเดียวของสตรีตรงหน้าหลอมละลายจนไม่เหลือชิ้นดี มู่หรงเซวียนหมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า แววตาคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเวทนาและตัดพ้อที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด นางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกออกไปสัมผัสคมกระบี่มารที่จ่ออยู่เหนืออกของตนเอง ปล่อยให้โลหิตสีแดงสดหยดลงกระทบพื้นน้ำแข็งกลายเป็นดอกเหมันต์สีชาด "หากการตายของข้า... สามารถลบเลือนความเคียดแค้นในใจเจ้าได้ อู๋เฉิน..." มู่หรงเซวียนเอ่ยกระซิบ แววตาสั่นระริก "เจ้าก็จงแทงมันลงมาเถอะ" "ท่านคิดว่าข้าไม่กล้าหรือ!" เยี่ยอู๋เฉินคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยพิษมาร ปราณมารระเบิดออกรอบตัวจนหิมะโปรยปรายรอบกายกลายเป็นไอระเหย เข้าง้างกระบี่หมายจะแทงทะลวงหัวใจนางตามความตั้งใจแรกเริ่ม ทว่าในวินาทีที่ปลายกระบี่ห่างจากร่างของนางเพียงนิ้วเดียว หัวใจของเขากลับบีบรัดจนเจ็บแปลบราวกับจะแตกสลาย เสียงร่ำร้องของสำนักเซียนที่ต้องการหัวของเขา กับเสียงเรียกร้องในส่วนลึกของดวงวิญญาณที่ไม่อาจสูญเสียนางไป... สิ่งใดกันแน่ที่มีน้ำหนักมากกว่าในยามนี้? ทันใดนั้นเอง ภายนอกตำหนักเหมันต์ เสียงระฆังสำนักเก้าครั้งก็ดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งยอดเขา แสงกระบี่นับพันสายพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมราตรีให้กลายเป็นสีทองอร่าม ศิษย์สายตรงและผู้วิาวุโสแห่งแคว้นหมื่นกระบี่นำโดย "หลี่เทียนเฉิน" บุกทะลวงค่ายกลเข้ามาถึงห้องโถงชั้นในแล้ว! "มู่หรงเซวียน! เจ้ากล้าซ่อนตัวศิษย์ทรยศผู้นี้ไว้ในเขตหวงห้าม จงส่งตัวเยี่ยอู๋เฉินมา มิฉะนั้นอย่าหาว่าพวกเราไร้ไมตรี!" เสียงตะโกนกึกก้องพร้อมกับแรงกดดันระดับเซียนขั้นสมบูรณ์แผ่ซ่านเข้ามาประชิด เยี่ยอู๋เฉินสะعدตากลับมามีสติ เขามองหน้ามู่หรงเซวียนสลับกับประตูห้องโถงที่กำลังถูกพลังปราณมหาศาลพังทลายลง ทางเลือกที่จะอยู่เคียงข้างนางหรือสะสางความแค้นถูกบีบให้เหลือเพียงเส้นทางเดียวเมื่อเงาร่างของหลี่เทียนเฉินปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับกระบี่เพลิงสวรรค์ที่ชี้ตรงมายังพวกเขา หลี่เทียนเฉินกวาดสายตามายังภาพที่ศิษย์ทรยศกำลังถือกระบี่จ่ออาจารย์ตนเอง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนมุมปาก "ที่แท้ข่าวลือก็เป็นจริง เจ้าศิษย์เนรคุณ... นอกเหนือจากจะคิดล้างสำนักแล้ว ยังกล้าลอบสังเวยอาจารย์เพื่อฝึกวิชามารอีกหรือ!" หัวใจของมู่หรงเซวียนกระตุกวูบ นางรีบกระชากแขนเยี่ยอู๋เฉินถอยหลังเพื่อปกป้อง ทว่าเยี่ยอู๋เฉินกลับแค่นยิ้มหยัน ดวงตาที่เคยลังเลเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมอันน่ากลัว "ในเมื่อพวกมันมาเร็วกว่าที่คิด..." เยี่ยอู๋เฉินกระซิบข้างใบหูของมู่หรงเซวียน ลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอระหง "ท่านอาจารย์... หากข้าไม่ฆ่าท่านในวันนี้ เช่นนั้นข้าก็จะขอใช้เลือดของพวกมันทั้งหมด... มาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณตระกูลเยี่ยต่อหน้าท่าน ณ ที่แห่งนี้!" หวังว่ารี้ดที่รักจะชอบบทนี้และร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองในตอนถัดไปนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ