น้ำค้างแข็งและเลือดอุ่น

“เจ้ากำลังพยายามจะฆ่าตัวตาย หรือกำลังท้าทายข้ากันแน่ เยี่ยอู๋เฉิน!” สุ้มเสียงราบเรียบเย็นเยียบดุจน้ำแข็งค้างปีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในถ้ำลึกลับ มู่หรงเซวียนกระชากข้อมือของศิษย์ทรยศเข้ามาใกล้ นัยน์ตาคมปลาบดุจกระบี่หิมะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังเลื่อนลอยของชายหนุ่ม กลิ่นอายมารที่ตีรวนอยู่ในร่างของเยี่ยอู๋เฉินนั้นรุนแรงจนน่าหวาดหวั่น เส้นเลือดสีดำปูดโปนตามลำคอระหง ราวกับมีหนอนพิษนับพันกำลังกัดกินกล้ามเนื้อจากภายใน เยี่ยอู๋เฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก หยาดเลือดสีเข้มข้นไหลซึมจากมุมปากของเขาลงมายังคอเสื้อสีขาวที่เปรอะเปื้อน “ท่านอาจารย์... ท่านยังจะสนกระดูกที่หักป่นไปแล้วของข้าอยู่อีกหรือ? ในเมื่อในสายตาของโลกหล้า ข้าคือมารร้ายที่ต้องถูกกำจัด... การที่ข้าตายลงตรงนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ท่านปรารถนามาโดยตลอดหรอกหรือ?” มู่หรงเซวียนไม่ตอบคำถามนั้น นางเพียงแต่คว้าจับไหล่ของเขา กดให้นั่งลงบนพื้นหินเย็นเยียบ ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงเบื้องหลัง นิ้วเรียวยาวดุจหยกขาวจรดลงที่จุดชีพจรกลางแผ่นหลังของเขาโดยพลัน “ข้าสอนให้เจ้าใช้กระบี่เพื่อปกป้อง ไม่ใช่เพื่อทำลายตัวเองจนย่อยยับเช่นนี้” นางกล่าวลอดไรฟัน ปราณกระบี่น้ำแข็งอันบริสุทธิ์ค่อยๆ ไหลเวียนจากฝ่ามือของนางเข้าสู่ร่างของชายหนุ่ม ทันทีที่พลังเย็นฉ่ำปะทะกับเปลวไฟมารที่กำลังแผดเผา ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นพล่านไปทั่วร่างของเยี่ยอู๋เฉิน เขาคำรามต่ำในลำคอ เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงภายใต้การถ่ายทอดพลังของอาจารย์ผู้เยือกเย็น “อย่าขัดขืน!” มู่หรงเซวียนสั่งเสียงเฉียบ “ถ้าเจ้าคิดจะดับไฟมารด้วยเพลิงโทสะ เจ้าก็มีแต่จะมอดไหม้ไปพร้อมกับมัน จงทำจิตใจให้ว่างเปล่า... ผสานกระบี่ของเจ้าเข้ากับกระบี่ของข้าเสีย” ห้องโถงหินที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงปะทะของปราณสองขั้วที่หักล้างกันอย่างรุนแรง ไอเย็นจัดจากร่างของมู่หรงเซวียนจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราวไปทั่วผนังถ้ำ ขณะที่ไอมารจากร่างของเยี่ยอู๋เฉินระเหยกลายเป็นไอสีดำพุ่งทะลุเพดานหิน ทั้งสองคนต่างอยู่ในภาวะกึ่งเป็นกึ่งตาย ปราณของคนหนึ่งคือความสงบอันเป็นนิรันดร์ ส่วนอีกคนคือความบ้าคลั่งที่ไร้จุดสิ้นสุด เยี่ยอู๋เฉินหลับตาแน่น กัดฟันจนเลือดซึมผ่านริมฝีปาก เขาพยายามควบคุมสติไม่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิด ทว่ากลิ่นกายหอมอ่อนๆ ดุจดอกเหมันต์ที่ลอยมาจากตัวของอาจารย์ กลับทำให้หัวใจที่ร้อนรุ่มของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาไม่ได้โหยหาการรักษา... เขาโหยหาเพียงความอบอุ่นที่นางไม่เคยหยิบยื่นให้ในยามที่เขายังเป็นศิษย์ผู้ซื่อสัตย์ แต่บัดนี้ เมื่อเขาเป็นศิษย์ทรยศ นางกลับยอมเปลืองปราณบำเพ็ญเพียรหลายร้อยปีเพื่อช่วยชีวิตเขาไว้ “ท่านอาจารย์...” เสียงของเขาแหบพร่า “ท่านกำลังฝืนกฎสวรรค์... การถ่ายทอดปราณรักษาให้มารเช่นข้า จะทำให้ตบะของท่านถดถอย... ท่านอาจถูกขับออกจากสำนักเซียนได้” “กฎสวรรค์หรือ?” มู่หรงเซวียนแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ที่แฝงด้วยความเย้ยหยัน “ข้าใช้ชีวิตภายใต้กฎระเบียบที่ไร้ความหมายมานานเกินพอแล้ว เยี่ยอู๋เฉิน... เจ้าเป็นศิษย์ที่ข้าอบรมมาด้วยมือของข้าเอง หากข้าจะปล่อยให้เจ้าตายโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วย นั่นถึงจะถือเป็นการทรยศต่อวิถีกระบี่ที่ข้าถือครอง” ทว่าในชั่วขณะที่ปราณของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่ง มู่หรงเซวียนกลับสัมผัสได้ถึงความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในดวงจิตของศิษย์หนุ่ม... มันไม่ใช่เพียงแค่ไอสังหาร แต่เป็น "ความรัก" ที่บิดเบี้ยวและรุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว ซึ่งถูกฝังไว้ด้วยคำสาปแช่งแห่งบรรพชนมาร ทันใดนั้น ร่างของเยี่ยอู๋เฉินก็กระตุกเฮือก! ไอสีดำที่เคยถูกกดไว้กลับระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งจนหินผาโดยรอบร้าวราน ปราณของมู่หรงเซวียนถูกตีกลับอย่างแรงจนนางกระอักเลือดสีแดงสดออกมาคำหนึ่ง เลือดนั้นหยดลงบนฝ่ามือที่แตะแผ่นหลังของเขา “ท่านอาจารย์!” เยี่ยอู๋เฉินเบิกตากว้าง พยายามจะผละออกด้วยความตกใจและสำนึกผิด แต่กลับกลายเป็นว่าพลังที่เขากำลังควบคลุมไม่อยู่กลับดึงดูดนางเข้าไปหา ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง มู่หรงเซวียนตัดสินใจเลือกเส้นทางที่อันตรายที่สุด นางหมุนเวียนปราณกระบี่ครั้งสุดท้าย กลืนกินไอสีดำเหล่านั้นเข้าไปในร่างของนางเองเพื่อรับภาระแทนเขา! ความเจ็บปวดดุจมีมีดนับพันเล่มกรีดลงบนกระดูกสันหลังทำให้นางหน้าซีดเผือด ทว่าดวงตายังคงแน่วแน่ นางก้มลงกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “หากวิถีเซียนไม่อาจโอบอุ้มเจ้าได้... ข้าก็จะเป็นฝ่ายโอบอุ้มเจ้าไว้ในนรกนี้เอง” ความเงียบงันกลับคืนสู่ถ้ำอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น เมื่อเปลือกตาของเยี่ยอู๋เฉินลืมขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทของเขากลับกลายเป็นสีเงินวาวโรจน์ดุจดวงตาของเซียนกระบี่ระดับตำนาน กระบี่หิมะโปรยเหมันต์ที่เคยถูกทิ้งไว้ข้างกาย สั่นไหวอย่างรุนแรงและพุ่งเข้าหาฝักที่วางอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับเสียงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งขุนเขา นั่นไม่ใช่เพราะเยี่ยอู๋เฉินเรียกหามัน... แต่เป็นเพราะกระบี่เล่มนั้น กำลังจะชักออกจากฝักด้วยตัวของมันเอง เพื่อปลิดชีพผู้ใดก็ตามที่กำลังก้าวเข้ามาในถ้ำแห่งนี้ ทว่าเมื่อหันไปมองหน้าถ้ำ ทั้งคู่กลับต้องชะงักงัน ร่างเงาหนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ผิวพรรณซีดเผือดราวกับศพ แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมากลับสูงส่งและเปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งเทพที่พวกเขาไม่มีวันลืมเลือน ศิษย์พี่ใหญ่... ผู้ที่ควรจะดับสูญไปในการศึกเมื่อร้อยปีก่อน กลับมายืนจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่ามู่หรงเซวียนหลายเท่า พร้อมกับมือที่กุมด้ามกระบี่สวรรค์ไว้แน่น! หวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมเดินทางไปกับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของพวกเขาทั้งสองในตอนถัดไปนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ