คำลวงในคืนจันทร์ดับ

"อาจารย์คิดว่า... ปราณมารในกายข้าจะยอมสยบแทบเท้าท่านไปตลอดกาลเช่นนั้นหรือ?" สุ้มเสียงแหบพร่าทว่าเจือด้วยกระแสเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในถ้ำน้ำแข็งร้อยปี เยี่ยอู๋เฉินทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหยกเย็นเฉียบ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย เส้นเลือดสีดำปูดโปนตามขมับและลำคอราวกับมีหนอนอสูรกำลังไต่อยู่ใต้ผิวหนัง ดวงตาสงบนิ่งคู่นั้นบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต สะท้อนความเจ็บปวดทรมานจากการถูกพลังสองขั้วเข้าตีกันอย่างบ้าคลั่งภายในตันเถียน มู่หรงเซวียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ร่างระหงภายใต้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ดูราวกับเทพเซียนผู้ตัดขาดจากโลกีย์ ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวที่ถือกระบี่ ‘เหมันต์นิรันดร์’ กลับสั่นเทาเล็กน้อย นางมองศิษย์รักผู้แปรเปลี่ยนเป็นศัตรูหัวใจด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง มีทั้งความดุดันเด็ดเดี่ยวในฐานะปรมาจารย์สำนัก และความร้าวรานลึกซึ้งที่นางไม่เคยเอื้อNออกปากให้ผู้ใดล่วงรู้ "อู๋เฉิน... เจ้าหลงทางไกลเกินกว่าจะหวนกลับแล้ว" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยียบดั่งสายน้ำวนใต้ธารน้ำแข็ง ทว่ากลับสั่นสะท้อนถึงรอยร้าวในดวงใจ "วิถีเซียนที่ข้าพากเพียรพร่ำสอน... เจ้ามิได้จดจำมันไว้เลยหรือ" "วิถีเซียน?" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ หยาดเลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขา "วิถีเซียนที่เหยียบย่ำหัวใจผู้คน! วิถีที่ขับไล่สายเลือดมารในกายข้าให้กลายเป็นสิ่งโสโครก! หากข้าเลือกเป็นเซียนแล้วต้องสูญเสียตัวตน สูญเสียแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะยืนเคียงข้างท่าน... สู้ให้ข้ากลายเป็นปีศาจที่คนทั้งยุทธภพหวาดกลัวยังจะดีเสียกว่า!" บรรยากาศรอบกายพลระเบิดแรงกดดันมหาศาล ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของเยี่ยอู๋เฉินราวกับกลุ่มควันพิษ มันกัดเซาะผนังน้ำแข็งโบราณจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะน่ากลัว แผนการของแดนปีศาจมิใช่เพียงการชิงตัวเขากลับไป แต่มันคือการใช้สายเลือดมารในกายเขาเป็นสะพานเชื่อมเพื่อทำลายล้างค่ายกลผนึกสวรรค์ และคืนนี้... คือคืนจันทร์ดับที่พลังหยินมืดมนที่สุด เหมาะแก่การกลืนกินจิตวิญญาณของเขามากที่สุด *วูบ!* เงาร่างสีดำสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกหิมะเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง เร็วดั่งสายฟ้าฟาด กรงเล็บมารที่เคลือบด้วยพิษโลหิตพันปีพุ่งตรงเข้าสู่แผ่นหลังของมู่หรงเซวียนในจังหวะที่นางกำลังเพ่งสมาธิกดสะกดปราณให้ศิษย์รัก "อาจารย์ ระวัง!" เยี่ยอู๋เฉินแผดเสียงคำรามลั่น ประกายไฟแห่งความรักและความแค้นปะทุขึ้นในอกพร้อมกัน ร่างกายที่เคยอ่อนแรงกลับระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าขวางกรงเล็บมรณะนั้นแทนอย่างไม่คิดชีวิต! *ฉึก!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกแทงทะลุด้วยกรงเล็บอันแหลมคม เลือดสีดำและสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมพื้นน้ำแข็งสีขาวโพลนให้กลายเป็นสีชาดอันน่าสยดสยอง มู่หรงเซวียนเบิกตากว้าง ความเย็นชาที่เคยมีมาตลอดชีวิตแตกสลายลงในเสี้ยววินาที "อู๋เฉิน...!" นางคว้าตัวเขาไว้ ร่างของชายหนุ่มทรุดลงสู่อ้อมกอดของนาง กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทว่าก่อนที่มู่หรงเซวียนจะทันได้ระเบิดพลังกระบี่น้ำแข็งออกล้างบางผู้ลอบสังหาร เสียงหัวเราะแหบแห้งน่าสะพรึงกลัวก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องนอก "ฮ่าๆๆๆ... เซียนผู้สูงส่ง มู่หรงเซวียน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเด็กนี่คือนักโทษผู้ทรยศของเจ้า? ผิดแล้ว... เขาคือภาชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่เราเฝ้ารอมานานต่างหาก!" สิ้นเสียงนั้น ม่านหมอกทมิฬนับร้อยสายพุ่งทะลวงทะ้นเข้ามาในถ้ำน้ำแข็ง ร่างนับสิบของผู้อาวุโสแดนปีศาจปรากฏกายขึ้นล้อมรอบทั้งสองไว้ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของมู่หรงเซวียนหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม มิใช่กองทัพมารเหล่านี้... แต่เป็นดวงตาคู่นั้นของเยี่ยอู๋เฉินที่เงยขึ้นมองนาง ดวงตาที่เคยแดงฉานด้วยความเจ็บปวด บัดนี้กลับดำสนิทไร้แววตา ม่านตาหรี่แคบดั่งสัตว์ร้าย และรอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ สิ้นเชิง... "อาจารย์... ขอบคุณที่เมตตา" น้ำเสียงนั้นไม่ใช่ของเยี่ยอู๋เฉินคนเดิมอีกต่อไป แต่มันคือเสียงก้องกังวานของราชาปีศาจผู้หลับใหลที่ยึดครองร่างของเขาไปสมบูรณ์แล้วในวินาทีนี้! หวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมเดินทางไปกับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของพวกเขาทั้งสองในตอนถัดไปนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ