ทลายกำแพงใจ

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นศิลาหยกเย็นเฉียบ ดังก้องกังวานราวกับเสียงทุบกลองศึกในหุบเขาไร้ผู้คน "ท่านอาจารย์... เหตุใดจึงยังลังเลเล่า?" สุ้มเสียงของเยี่ยอู๋เฉินแหบพร่าและสั่นเครือ ปลายกระบี่มารโลหิตในมือสั่นสะท้อนไคลคลา ทว่ามิได้ชี้ตรงไปยังหัวใจของมู่หรงเซวียนดังเช่นทุกครา หากแต่ทิ้งน้ำหนักลง ปลายคมกระบี่จรดอยู่บนพื้นศิลาจนเกิดรอยร้าวลึก สายตาของเขาแดงก่ำด้วยพิษโลหิตและหยาดน้ำตาที่กลั้นไว้จนสุดกลั้น ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังโดยสำนักที่เขารักและเกลียดชังในคราเดียวกัน บัดนี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับความเวิ้งว้างในแววตาของสตรีตรงหน้า มู่หรงเซวียนยืนนิ่งดั่งรูปสลักน้ำแข็ง กระบี่วิเศษ ‘เหมันต์นิรันดร์’ ในมือยังคงแผ่ไอเย็นเยือกจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมรอบข้อพระกร ทว่ายามนี้ ไอเย็นเหล่านั้นกลับสั่นริกอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจภายใต้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์กำลังร่ำร้องด้วยความเจ็บปวดที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อนตลอดหลายร้อยปีแห่งการบำเพ็ญเพียร *ตัวจริงหรือเงา... ใครกันแน่คือผู้ที่ถือครองวิถีแห่งใจนี้?* คำถามจากห้วงสำนึกเมื่อคราก่อนยังคงวนเวียนกรีดแทะจิตวิญญาณ นางมองบุรุษผู้เป็นทั้งศิษย์รัก ศิษย์ทรยศ และ... ดวงใจที่นางพยายามฝังกลบไว้ใต้หุบเขาน้ำแข็งมาเนิ่นนาน ใบหน้านั้นคมคายแต่ซีดเซียว ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มเย้ยหยันยามอยู่ในยุทธภพ บัดนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นจนห่อเลือด "อู๋เฉิน..." มู่หรงเซวียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางแผ่วเบาดั่งสายลมหนาวที่พัดผ่านยอดเขา แต่กลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนคนฟังต้องสะท้าน "เจ้าคิดว่า... วิถีกระบี่น้ำแข็งของข้า ไร้หัวใจจริง ๆ หรือ?" เยี่ยอู๋เฉินสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นสบตาคู่ที่เย็นชามาตลอดชีวิตของนาง ในยามนี้ แววตาคู่นั้นมิได้สะท้อนภาพของความโกรธเกรี้ยวหรือความแค้นเคืองจากกฎสำนักเซียนอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ รอมร่อจะร่วงหล่นแต่ยังคงฝืนประคับประคองไว้ด้วยศักดิ์ศรีของเซียนผู้สูงส่ง หัวใจของเยี่ยอู๋เฉินกระตุกวูบ ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เขาทิ้งกระบี่มารในมือลงพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังสนั่น ก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างไม่เกรงกลัวต่อไอเย็นที่พร้อมจะแช่แข็งวิญญาณของเขาได้ทุกเมื่อ "หากท่านยังมีหัวใจ... ไยจึงปล่อยให้ข้าต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวในขุมนรกโลหิตเล่า!" เยี่ยอู๋เฉินคำรามออกมาทั้งน้ำตา มือหนาสั่นเทายื่นออกไปหมายจะแตะต้องใบหน้าของนาง แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับไม่คู่ควร มู่หรงเซวียนไม่ถอยหนี นางหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดแรกที่กลั้นมานานนับร้อยปีร่วงหล่นผ่านแพขนตางอน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอันแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของศิษย์หนุ่มผู้ถูกสาป ความเย็นชาที่เคยห่อหุ้มจิตใจราวกับเกราะเหล็กกล้า ค่อย ๆ ละลายหายไปดั่งหิมะปะทะแสงอาทิตย์ยามอัสดง นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตานั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย มือเรียวดุจหยกขาวเอื้อมขึ้นสัมผัสแก้มสากระคายของเยี่ยอู๋เฉินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้ซึ่งพลังปราณกระบี่ มีเพียงความจริงใจและความโหยหาที่อัดอั้นมาข้ามภพชาติ "ข้าไม่ได้ไร้หัวใจ..." มู่หรงเซวียนเอ่ยกระซิบ เสียงของนางสั่นพร่า "เพียงแต่... หัวใจดวงนี้ถูกพันธนาการไว้ด้วยกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน และบาปทัณฑ์ที่ข้าไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อ... เจ้าเด็กโง่ เจ้าไม่รู้เลยหรือว่า ทุกคราที่กระบี่ของเจ้าพุ่งเข้าใส่ข้า ผู้ที่เจ็บปวดที่สุด... คือหัวใจของตัวข้าเอง" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของเยี่ยอู๋เฉิน ความแค้น ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความมืดMืดในสายเลือดมารที่เคยกัดกินวิญญาณ มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นล้ำลึกที่โอบกอดดวงวิญญาณอันบอบช้ำของเขาทั้งดวง เขากระชากร่างของนางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแรง ราวกับเกรงว่าหากช้าไปแม้แต่ลมหายใจเดียว ภาพตรงหน้าจะสลายกลายเป็นเพียงภาพลวงตา มู่หรงเซวียนมิได้ขัดขืน นางปล่อยให้ตนเองจมดิ่งลงในอ้อมกอดที่ร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิงของเขา กลิ่นอายของเลือดมารและดอกเหมันต์หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างลงตัว ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันร้าวราน ทว่า... ในขณะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางกำแพงใจที่พังทลายลงอย่างราบคาบ ท้องนภากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างไร้สาเหตุ เปรี้ยง! เสียงคำรามของสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านลงมาจากเบื้องบน พร้อมกับเงาร่างสีดำสนิทผู้หนึ่งที่ปรากฏขึ้นบนยอดผาน้ำแข็ง มือข้างหนึ่งถือกระบี่มารโบราณที่แผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเยี่ยอู๋เฉินหลายเท่า "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... อาจารย์สูงส่งกับศิษย์ทรยศ" สุ้มเสียงเย็นเยียบดั่งมาจากขุมนรกเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "น่าเสียดายนัก... ที่พวกเจ้าไม่มีโอกาสได้ครองคู่กันในภพชาตินี้อีกแล้ว!" รี้ดที่รักคะ... หลิวเยี่ยนซีขอฝากให้ทุกท่านช่วยลุ้นระทึกและเป็นกำลังใจให้พวกเขาทะยานผ่านพ้นทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ไปด้วยกันในตอนหน้านะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ