บทเพลงแห่งความทรงจำ

“เจ้าจะฆ่าข้าด้วยคมกระบี่เล่มเดิมที่เคยลูบไล้หลังมือข้าเมื่อสามร้อยปีก่อนงั้นหรือ... อู๋เฉิน?” เสียงของมู่หรงเซวียนราบเรียบดั่งผิวน้ำในฤดูเหมันต์ที่ไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบกายพลันหนาวเหน็บถึงขั้วกระดูก เยี่ยอู๋เฉินที่กำลังเงื้อกระบี่หมายจะปลิดชีพอีกฝ่ายชะงักงัน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความอาฆาตสั่นระริกเหมือนแสงเทียนที่ถูกพายุโหมซัด “ท่าน... ท่านพูดเรื่องอะไร” เยี่ยอู๋เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยพลังมารที่กำลังตีกลับ “ข้าคือคนทรยศ ข้าคือศัตรูของท่าน! อย่ามาใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกล่อข้าด้วยความทรงจำที่ไม่มีอยู่จริง!” มู่หรงเซวียนขยับกายอย่างเชื่องช้า นางมิได้ถอยหนี กลับก้าวเดินเข้าหาคมกระบี่ที่จ่ออยู่ที่ลำคอขาวผ่องของตนจนหยดเลือดสีชาดไหลซึมออกมาแต้มย้อมชุดคลุมสีขาวราวหิมะให้กลายเป็นจุดสีแดงฉาน ดั่งดอกเหมยที่ผลิบานท่ามกลางฤดูหนาวอันยาวนาน “ไม่มีอยู่จริงหรือ?” นางยกมือขึ้น สัมผัสเบาๆ ที่แผ่นอกของชายหนุ่ม หัวใจของเขากำลังเต้นรัวราวกับกลองศึกที่พ่ายแพ้ “ความแค้นของเจ้า ความทรมานของเจ้า หรือแม้กระทั่งรอยแผลเป็นที่ไหล่ซ้ายซึ่งเกิดจากการเอาตัวเข้าบังกระบี่ให้ข้าในยุทธภพภพก่อน... เจ้าลืมมันไปหมดแล้วจริงๆ หรือ?” โลกหมุนคว้าง เยี่ยอู๋เฉินรู้สึกราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งกาลเวลา ภาพนิมิตสีเทาหม่นฉายชัดในมโนภาพ—ที่นั่น มิใช่สำนักเซียนอันสูงส่ง แต่เป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ปกคลุมด้วยไอหมอก ชายหนุ่มในชุดนักรบไร้นามกำลังโอบกอดสตรีผู้หนึ่งไว้ในอ้อมแขน นางคือมู่หรงเซวียน ที่ไร้ซึ่งความเย็นชาทว่าแววตากลับเศร้าสร้อยลึกซึ้งเกินพรรณนา *‘หากชาติหน้าเราได้พบกันอีก... อย่าได้เรียกข้าว่าอาจารย์ อย่าได้เรียกข้าว่าศิษย์ ขอเพียงให้เราเป็นเพียงคนสองคนที่เฝ้ามองดวงจันทร์ด้วยกันก็พอ’* เสียงกระซิบนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเยี่ยอู๋เฉิน แรงปะทะระหว่างพลังมารและปราณเซียนในร่างของเขาระเบิดออกจนกระบี่ในมือหลุดร่วงลงพื้นดินส่งเสียงดังกังวาน เขาคุกเข่าลงแทบเท้าของนาง หอบหายใจอย่างบ้าคลั่ง ความทรงจำนับพันปีหลั่งไหลเข้ามาประดุจเขื่อนแตก “นั่นคือพันธสัญญาที่เจ้าให้ไว้กับข้า ก่อนที่เจ้าจะยอมสละดวงจิตเพื่อแลกกับการให้ข้าได้มีชีวิตอยู่ต่อไปในภพภูมินี้” มู่หรงเซวียนลูบศีรษะของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่โหยหามานานนับศตวรรษช่างอ่อนโยนจนน่าใจหาย “อู๋เฉิน... การที่เจ้าเกิดมาพร้อมสายเลือดมารในชาตินี้ มิใช่พรหมลิขิตที่โหดร้าย แต่เป็นบทลงโทษที่เจ้าเลือกเอง เพื่อที่จะได้กลับมาอยู่ข้างกายข้าอีกครั้ง โดยไม่สนว่าต้องกลายเป็นปีศาจที่โลกขับไล่เพียงใด” เยี่ยอู๋เฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเป็นสีนิลลึกกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาดแห่งมารร้าย น้ำตาอุ่นๆ หยดลงบนหลังมือของสตรีตรงหน้า “หากข้าคือปีศาจ... แล้วท่านเล่า? ท่านคือเซียนผู้สูงส่ง ท่านจะยอมเปื้อนมือด้วยมลทินของข้าหรือ?” มู่หรงเซวียนยิ้ม เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจที่เย็นเยียบของเขาสั่นไหว นางคว้ามือเขาขึ้นมาแนบแก้ม “เซียนหรือมาร หากต้องขาดเจ้าไป... สวรรค์ชั้นฟ้าก็เป็นเพียงกรงขังที่หนาวเหน็บเท่านั้น” ทว่า ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังห่อหุ้มจิตวิญญาณที่แตกสลาย จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเซียนก็แปรปรวน เมฆาสีเลือดก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงฟ้าร้องคำรามดั่งพญามังกรโกรธเกรี้ยว อักขระเวทโบราณปรากฏขึ้นกลางอากาศเป็นตาข่ายดักจับที่พุ่งตรงลงมายังร่างของทั้งสอง! “หึ... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ศิษย์ทรยศกับอาจารย์ผู้หลงผิด” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังมาจากเงาทมิฬหลังพุ่มไม้ พร้อมกับกระบี่เล่มหนึ่งที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง! มู่หรงเซวียนเบิกตากว้าง นางคว้ากระบี่หิมะโปรยของตนขึ้นมาปัดป้อง แต่มันสายเกินไป พลังกดทับจากอักขระเวททำให้เข่าของนางทรุดลงกับพื้น เสียงกระดูกลั่นร้าวแว่วผ่านหูเยี่ยอู๋เฉิน ผู้มาใหม่ก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เยี่ยอู๋เฉินต้องหยุดหายใจ... มันคือใบหน้าของเขาเอง... ใบหน้าที่เหมือนกันทุกประการแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมโหดและรอยยิ้มที่เย้ยหยันโลกหล้า “เจ้าไม่ใช่ตัวจริง... แต่มันก็สายเกินไปแล้ว อู๋เฉิน” ชายลึกลับกล่าวพลางก้าวเข้ามาใกล้ “เพราะในขณะที่เจ้าหลงระเริงกับความทรงจำจอมปลอม... รากวิญญาณของเจ้าก็ได้ถูกข้าช่วงชิงไปเรียบร้อยแล้ว!” เยี่ยอู๋เฉินกระอักเลือดออกมาคำโตเมื่อสัมผัสได้ว่า พลังชีวิตในกายกำลังไหลหายไปราวกับน้ำที่รั่วไหลออกจากไหที่แตกสลาย! รี้ดที่รักคะ... ชะตากรรมของทั้งสองที่ผูกพันข้ามภพชาติกำลังถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ใครกันแน่คือตัวจริงและใครคือเงาที่ถูกสร้างขึ้น? หลิวเยี่ยนซีขอฝากให้ทุกท่านช่วยเป็นกำลังใจให้พวกเขาในตอนถัดไปด้วยนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ