คำมั่นสัญญาที่เปราะบาง

โลหิตสีชาดหยดลงบนพื้นหิมะที่ขาวโพลนดั่งผืนผ้าดิบ เสียงลมหายใจของมู่หรงเซวียนขาดห้วงและแผ่วเบา ร่างของนางเซียนผู้สูงศักดิ์ทรุดลงพิงแนบกับแผ่นหินเย็นเยียบ กลิ่นอายของทัณฑ์สวรรค์ยังคงวนเวียนอยู่รอบกายราวกับงูพิษที่รอจังหวะฉกกัด เยี่ยอู๋เฉินทรุดกายลงเบื้องหน้านาง สองมือที่สั่นเทาของเขาประคองใบหน้าซีดเผือดของอาจารย์ผู้เป็นดั่งดวงใจและศัตรูคู่อาฆาตในคราเดียวกัน “หากท่านตายไป... โลกใบนี้จะเหลือสิ่งใดให้ข้าได้ทำลายอีกเล่า?” เยี่ยอู๋เฉินเค้นเสียงออกมา กระแสปราณมารในกายเขาปั่นป่วนจนน่ากลัว แต่เขากลับฝืนกดมันไว้เพียงเพื่อจะกุมมือของนางที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งค้างปี มู่หรงเซวียนฝืนลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีหมอกของนางยังคงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “อู๋เฉิน... เจ้ายังไม่เข้าใจวิถีกระบี่อีกหรือ ชีวิตนี้คือธุลี ความตายคือการกลับคืนสู่รากเหง้า การที่เจ้ายังเหลือลมหายใจอยู่ตรงนี้ ก็เพื่อที่จะเลือก... ว่าจะดำเนินตามเส้นทางแห่งมารที่เจ้าสร้างขึ้น หรือจะละทิ้งทิฐิแล้วไปใช้ชีวิตในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก” “ท่านกำลังจะบอกให้ข้าทิ้งความแค้นงั้นหรือ?” เขาแค่นหัวเราะ หยาดน้ำตาที่ผสมเลือดไหลรินผ่านแก้มตอบ “หลังจากที่สำนักเซียนสังหารพี่น้องของข้าจนหมดสิ้น ท่านคิดว่าข้าจะปล่อยวางมันได้ลงจริงๆ หรือ?” “ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าลืม แต่ข้าบอกให้เจ้าเลือก” มู่หรงเซวียนกระซิบ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสรอยสักอักขระมารบนคอของเขา “หากเรา... หากเจ้าและข้า รอดพ้นจากทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ไปได้ เจ้าจะยอมทิ้งกระบี่มารและออกไปจากยุทธภพแห่งนี้กับข้าหรือไม่? ไปยังที่ที่ไม่มีกลิ่นอายเลือด ไม่มีนามของศิษย์ทรยศ และไม่มีชื่อของเซียนกระบี่ผู้ไร้หัวใจ” คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมกระบี่ที่กรีดลงบนหัวใจของเยี่ยอู๋เฉิน เขานิ่งงันไปเนิ่นนาน เสียงฟ้าร้องคำรามจากเบื้องบนเปรียบดั่งเสียงกลองแห่งหายนะที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ “ท่านรู้ดีว่านั่นคือคำสัญญาที่เปราะบางเพียงใด” เขาตอบ สายตาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง “หากข้าตกลง... นั่นหมายความว่าข้าต้องทรยศต่ออุดมการณ์ทั้งหมดที่เคยถือครองมา และท่าน... ท่านต้องยอมแปดเปื้อนมลทินที่ไม่อาจชำระล้างได้” “ความดีความชั่วก็เป็นเพียงเส้นขีดแบ่งของมนุษย์เท่านั้น” มู่หรงเซวียนขยับกายเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากทรวงอกของเขา “ข้าเหนื่อยกับภาระแห่งธรรมะมานานเกินไปแล้ว หากเป้าหมายของชีวิตที่เหลืออยู่คือการมีเจ้าอยู่ข้างๆ แม้จะเป็นเพียงชีวิตที่เปราะบางดั่งฟองคลื่น ข้าก็ยอม” เยี่ยอู๋เฉินก้มลงประทับจูบบนหน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน “หากสวรรค์ยังเมตตาให้เรามีวันพรุ่งนี้ ข้าสาบาน... ข้าจะวางกระบี่เล่มนี้ลง และจากนี้ไป ข้าจะไม่ใช่ศิษย์ทรยศ และท่านจะไม่ใช่อาจารย์เซียน เราจะเป็นเพียงคนสองคนที่แสวงหาความสงบที่สาบสูญไป” ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทิศทางของหุบเขาพันธนาการ มู่หรงเซวียนขมวดคิ้ว มือที่กุมกระบี่ประจำกายเริ่มสั่นไหวเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปราณที่ทรงพลังและเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง “ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่ยอมให้คำมั่นสัญญาของเราเป็นจริงได้ง่ายดายนัก” เยี่ยอู๋เฉินกล่าวพลางลุกขึ้นยืน กระบี่มารในมือพลันสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง เป็นเจ้าสำนักกระบี่เมฆาที่ถือกระบี่อาคมศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้าของเขาทอแววเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความสมเพช “อาจารย์... ท่านคิดจะหนีไปกับไอ้เดรัจฉานมารตัวนี้จริงๆ หรือ?” เสียงนั้นก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาด “หากอยากจะไปอยู่ด้วยกันนัก ข้าก็จะส่งพวกเจ้าไปอยู่ด้วยกันในนรกขุมที่ลึกที่สุดเอง!” สิ้นเสียง กระบี่อาคมก็ถูกชักออกจากฝักจนเกิดประกายแสงสีทองบาดตา ร่างของมู่หรงเซวียนที่ยังบาดเจ็บสาหัสพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่แล้วสถานการณ์ก็พลิกผัน... อักขระมารบนคอของเยี่ยอู๋เฉินพลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และเขาก็หันกระบี่เล่มนั้นเข้าหาคอหอยของเจ้าสำนักที่พุ่งเข้ามาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แต่ทว่า... กระบี่ในมือของเขากลับแทงทะลุร่างของใครบางคนที่กระโดดเข้ามารับคมกระบี่แทนในวินาทีสุดท้าย! โลหิตอุ่นๆ กระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของเยี่ยอู๋เฉิน เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อเห็นว่าร่างที่ห้อยรุ่งริ่งอยู่บนปลายกระบี่ของเขานั้น มิใช่เจ้าสำนัก... แต่เป็นคนจากอดีตที่เขาเกลียดชังที่สุดและนึกไม่ถึงว่าจะมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ รี้ดที่รักคะ... โชคชะตาเล่นตลกกับพวกเขาอีกครั้งแล้ว มาร่วมลุ้นไปกับห้วงอารมณ์ที่บีบคั้นในตอนหน้านะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ