การเสียสละของศิษย์

โลหิตสีชาดหยดลงกระทบพื้นหยกขาว ส่งเสียงดังกังวานราดรดลงบนหัวใจของมู่หรงเซวียนทีละหยด... ทีละหยดอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักหน่วงราวดั่งขุนเขาไท่ซานกดทับ ร่างระหงของเซียนกระบี่ผู้ไร้พ่ายแห่งสำนักเมฆาประจิมสั่นสะเทือนน้อยๆ นางมองภาพเบื้องหน้าด้วยนัยน์ตาที่เบิกกว้าง ยามนี้กระบี่อัคคีมารในมือของเยี่ยอู๋เฉินมิได้หันคมเข้าหาคอของนางดังเช่นเมื่อครู่ หากแต่กลับพลิกปลายคมกริบปักทะลวงเข้าสู่หัวใจของตนเองอย่างไม่ลังเล เลือดสีดำสนิทที่แฝงไอโลหิตมารพวยพุ่งย้อมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของเขาจนกลายเป็นสีแดงฉานน่ากลัว "เจ้า... เหตุใดจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้..." เสียงของมู่หรงเซวียนแหบพร่าสั่นเครือ เป็นครั้งแรกในรอบร้อยปีที่เซียนสาวผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีผู้นี้ สูญเสียการควบคุมลมหายใจของตนเอง ร่างที่เคยสง่างามดั่งเทพเซียนทรุดฮวบลงอ้อมแขนของเด็กหนุ่มที่นางทั้งรักทั้งชัง ปราณเหมันต์รอบกายแตกสลายไม่เป็นท่าเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันแสนโหดร้ายเบื้องหน้า เยี่ยอู๋เฉินแย้มยิ้ม รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับดอกอู๋ถงที่ผลิบานท่ามกลางพายุหิมะ แม้ริมฝีปากจะเปรอะเปื้อนไปด้วยลิ่มเลือดสีคล้ำ เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าอันเย็นเยียบของอาจารย์ ทว่ากลางคันกลับต้องชะงักค้างไว้ด้วยเกรงว่าปลายนิ้วที่แปดเปื้อนบาปของตนจะทำให้ความบริสุทธิ์ของนางแปดเปื้อน "ศิษย์... ไม่เคยมีความคิดที่จะสังหารท่านเลยสักครั้ง..." น้ำเสียงของอู๋เฉินแหบแห้ง ร่างกายของเขาเริ่มสลายกลายเป็นละอองปราณสีดำทมิฬทีละน้อย ผลจากการฝืนต้านทานพลังมารย้อนกลับและใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามกำลังกัดกินวิญญาณของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี "วิชาสับเปลี่ยนโลหิตวิญญาณ... ท่านอาจารย์ พิษอัคคีมารในร่างของท่าน ข้าได้ถ่ายเทมันเข้ามาสู่หัวใจของข้าหมดแล้ว... นับจากนี้... ท่านจะเป็นอิสระ..." ดวงตาของมู่หรงเซวียนร้อนผ่าว สิ่งที่เรียกว่า "น้ำตา" ซึ่งนางไม่เคยหลั่งรินมานับแต่ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียร บัดนี้กลับเอ่อล้นทะลักทลายออกมาอาบสองแก้ม นางรวบรวมลมปราณเหมันต์ทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อผนึกชีพจรหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้นของเขาไว้ ทว่ามันช่างไร้ความหมาย หยาดน้ำตาของเซียนกระบี่หยดลงกระทบเปลือกตาของเด็กหนุ่ม ประหนึ่งก้อนน้ำแข็งที่ถูกเผาผลาญด้วยไฟรักอันลุ่มลึกและร้าวราน "อาจารย์... อย่าร้องไห้เลย..." อู๋เฉินกระซิบเสียงแผ่วเบา ลมหายใจของเขาเริ่มขาดห้วง "ตลอดชีวิตของข้า... แบกรับความแค้นของตระกูล แบกรับสายเลือดมารที่น่ารังเกียจนี้... แต่สิ่งเดียว... ที่ข้าไม่เคยเสียใจเลย... คือการได้กราบท่านเป็นอาจารย์... และการได้ตกหลุมรัก... สตรีที่สูงส่งที่สุดในใต้หล้าเช่นท่าน" คำสารภาพรักท่ามกลางสมรภูมิเลือดและกลิ่นอายความตายนี้ หนักหน่วงเสียยิ่งกว่ากระบี่เล่มใดในยุทธภพ มู่หรงเซวียนรู้สึกราวกับหัวใจของตนถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ นางกอดร่างของศิษย์ทรยศไว้แนบอก แน่นเสียจนกระดูกแทบแหลกสลายไปพร้อมกัน นางไม่สน1ใจแล้วว่าสวรรค์จะลงทัณฑ์อย่างไร ไม่สนใจว่ากฎเกณฑ์ของสำนักจะว่าอย่างไร นางรู้เพียงแต่ว่า โลกใบนี้หากไม่มีเด็กหนุ่มผู้ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต่อลมหายใจให้นางแล้วไซร้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับนรกดีๆ นี่เอง "เจ้าศิษย์อกตัญญู... ใครอนุญาตให้เจ้าตาย... ข้าไม่อนุญาต!" มู่หรงเซวียนแผดเสียงก้องฟ้า นางโคจรวิชาลับสูงสุดแห่งสำนักเมฆาประจิม "หิมะโปรยนิรันดร์" แสงสีฟ้าครามเจิดจ้าพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนากลบรัศมีของดวงอาทิตย์ นางยอมใช้พลังตบะครึ่งชีวิตของตนเองเพื่อดึงรั้งวิญญาณของอู๋เฉินกลับมาจากประตูนรก ทว่า ในวินาทีที่แสงสีฟ้าและแสงสีดำกำลังหลอมรวมกันเป็นเกราะคุ้มกันวิญญาณ พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง เมฆทมิฬปกคลุมทั่วทั้งหุบเขาพร้อมกับสายฟ้าสีเลือดผ่าฟาดลงมากลางวงเวท ทัณฑ์สวรรค์กำลังลงทัณฑ์ผู้ฝืนลิขิตฟ้า! และท่ามกลางม่านพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ เงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ "มู่หรงเซวียน... เจ้าช่างกล้าอาจหาญถึงขนาดฝืนกฎแห่งสวรรค์เพื่อช่วยเหลือศิษย์มารผู้หนึ่งเชียวหรือ?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวาน พร้อมกับกระบี่มารโลหิตที่ถูกชักออกจากฝัก พุ่งตรงเข้าแทงทะลุแผ่นหลังของมู่หรงเซวียนในขณะที่นางกำลังไร้ซึ่งการป้องกัน! หลิวเยี่ยนซีหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมเดินทางไปกับชะตากรรมอันพลิกผันและบททดสอบแห่งหัวใจของพวกเขาทั้งสองในตอนถัดไปนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ