การตัดสินใจที่แสนเจ็บปวด

"ฮ่าๆๆ ในที่สุด... เมล็ดพันธุ์แห่งมารก็ตื่นขึ้นแล้ว!" เสียงหัวเราะเยียบเย็นของผู้วอาวุโสสูงสุดยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับกริชน้ำแข็งที่กรีดแทغลงบนผนังหัวใจจนแตกสลาย อากาศภายในตำหนักลับอัคคีเหมันต์บัดนี้ถูกบิดเบือนด้วยไอสีดำทมิฬที่พวยพุ่งทะลักออกจากร่างของเยี่ยอู๋เฉิน ดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่เคยสะท้อนภาพเงาของนางอย่างจงรักภักดี บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ไร้ซึ่งประกายแห่งความเป็นมนุษย์ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนแห่งแดนอสูรที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล มู่หรงเซวียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ถูกล้อมรอบด้วยเศษซากอักขระผนึกมารที่แตกละเอียดเป็นผุยผง ปลายกระบี่เหมันต์ในมือสั่นระริก มิใช่เพราะความหวาดกลัวต่อพลังมารอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องหน้า หากแต่เป็นเพราะความเจ็บปวดร้าวรานที่กัดกินลึกถึงวิญญาณ นางมองเด็กหนุ่มผู้ที่นางเคยอบรมสั่งสอนด้วยมือคู่นี้... ศิษย์รักผู้กลายมาเป็นหายนะของสำนักเซียน "อาจารย์..." เสียงของอู๋เฉินแหบพร่าและสั่นเครือ สติสัมปชัญญะส่วนลึกพยายามต่อสู้กับกระแสพลังมารที่กำลังกลืนกินร่าง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากมน ริมฝีปากที่ซีดเผือดเม้มเข้าหากันจนห่อเลือด "หนีไป... ได้โปรด... ฆ่าศิษย์เสียตอนนี้เถอะขอรับ ก่อนที่พลังนี่จะควบคุมข้าได้ทั้งหมด!" เซวียนมิได้ขยับเขยื้อน ปลายกระบี่ในมือยังคงชี้ตรงไปยังจุดตายของเขา ทว่าแววตาที่เคยเยียบเย็นดั่งห้วงน้ำแข็งพันปี กลับไหววูบคล้ายคลื่นใต้น้ำ นางเป็นเซียนกระบี่ผู้บรรลุวิถีแห่งความไร้อารมณ์ กฎของสำนักระบุชัดเจนว่ามารร้ายต้องถูกกำจัดสิ้นซากเพื่อรักษาความสงบสุขของยุทธภพ แต่ยามนี้... ยามที่ปลายนิ้วที่อาบย้อมด้วยไอโลหิตของเขากำลังเอื้อมมาแตะชายผ้าของนาง หัวใจที่ถูกแช่แข็งมานานนับร้อยปีกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "เจ้าคิดว่าข้า... จะลงมือฆ่าเจ้าได้ลงคออย่างนั้นหรือ อู๋เฉิน?" เสียงหวานใสที่เคยราบเรียบดั่งสายน้ำนิ่ง บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วย นางคือมู่หรงเซวียน ผู้ผดุงความยุติธรรมแห่งสำนักเซียนสูงสุด แต่ในวินาทีนี้ นางกลับอยากทรยศต่อฟ้าดินเพื่อปกป้องคนผู้เดียว ภายนอกตำหนัก เสียงระฆังเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว แสงกระบี่นับร้อยสายพุ่งทะยานเข้ามาโอบล้อมสถานที่แห่งนี้ไว้ทุกด้าน ผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์เอกกำลังมุ่งหน้ามาด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น พวกเขามาเพื่อกวาดล้าง "เมล็ดพันธุ์แห่งมาร" ให้สิ้นซากตามบัญชาสวรรค์ หากช้าไปเพียงก้านธูปเดียว ร่างของอู๋เฉินจะถูกฉีกเป็นหมื่นชิ้นโดยค่ายกลประหารเซียน เซวียนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด การตัดสินใจครั้งนี้เดิมพันด้วยชื่อเสียง เกียรติยศ และชีวิตของนางเอง หากนางเลือกทางนี้ นางจะไม่ใช่เซียนผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป แต่จะกลายเป็น "คนบาป" ที่ทรยศต่อสำนักและแผ่นดินเซียน พรึบ! ไม่รอช้า นางสะบัดแขนเสื้อ ม่านพลังน้ำแข็งบริสุทธิ์ระเบิดออกเป็นวงกว้าง แช่แข็งพื้นดินรอบตำหนักให้กลายเป็นทุ่งเหมันต์ชั่วพริบตาเพื่อซื้อเวลา อู๋เฉินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงยามที่ร่างบางพุ่งเข้ามาประชิด วงแขนเรียวเล็กแต่ทรงพลังเกี่ยวเข้าที่เอวสอบของเขาแน่น ไอเย็นจากกายของนางผสมผสานเข้ากับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากหัวใจที่กำลังเต้นระรัว "จับข้าไว้ให้แน่น" เซวียนเอמהกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความลังเล "ในเมื่อสวรรค์ไม่ยอมให้เจ้ามีชีวิตอยู่ งั้นวันนี้... ข้าจะพาเจ้าหนีไปจากนรกขุมนี้เอง!" สิ้นคำพูด กระบี่เหมันต์คู่กายก็ทะยานขึ้นสู่ท้องนาก แสงสีฟ้าครามสว่างวาบตัดผ่านความมืดมิดของรัตติกาล แหวกม่านพลังค่ายกลของสำนักออกเป็นสองท่างกลางเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของเหล่าผู้อาวุโสที่ตามมาไม่ทัน ร่างทั้งสองพุ่งทะยานฝ่าพายุหิมะออกสู่โลกภายนอก ทิ้งไว้เพียงเสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธแค้นที่ไล่หลังมา "มู่หรงเซวียน! เจ้ากล้าทรยศสำนักหรอกหรือ!" ภายในความมืดมิดของหุบเขาลึกที่ไร้ผู้คน อู๋เฉินมองแผ่นหลังบอบบางที่ยังคงกุมกระบี่นำทาง หัวใจของเขาเจ็บปวดและซาบซึ้งจนแทบแหลกสลาย ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะหลุดพ้นจากเขตแดนปลอดภัย ทันใดนั้น... บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหันจนน่ากลัว ไอหมอกสีดำทมิฬที่ควรจะสงบลง กลับปะทุขึ้นอีกครั้งจากกลางแผ่นหลังของอู๋เฉินอย่างรุนแรง อู๋เฉินทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหิมะ ดวงตาสีแดงฉานหันมามองนางด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากที่เต็มไปด้วยคราบเลือด "อาจารย์... ระวัง... ข้างหลังท่าน..." ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ