เงาอสูรที่ทอดยาว

โลหิต... หยดลงบนพื้นหยกขาวราวกับดอกเหมันต์สีชาดที่เบ่งบานท่ามกลางความหนาวเหน็บ มู่หรงเซวียนยืนนิ่งงัน ร่างระหงสั่นเทาน้อยๆ ภายใต้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆา ภายในถ้ำลับแลแห่งหุบเขาวายุคลั่งนี้ ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงหอบหายใจรุนแรงที่ดังราวกับเสียงคำรามของอสูรร้ายในขุมนรก "อาจารย์..." เสียงนั้นแหบพร่าและแห้งผาก ไม่ใช่เสียงของเยี่ยอู๋เฉินที่นางคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงต่ำลึกที่ก้องกังวานมาจากส่วนลึกของวิญญาณ ดังก้องสะท้อนในโสตประสาทจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน มู่หรงเซวียนกำด้ามกระบี่อิงซี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด นางเผชิญหน้ากับความถูกต้องของสำนักมาทั้งชีวิต สอนสั่งศิษย์ด้วยคุณธรรมและวิถีแห่งเซียนผู้สูงส่ง แต่ในวินาทีนี้... เมื่อสายตากวาดมองไปยังร่างของชายหนุ่มที่นางเคยประคับประคองมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ความถูกต้องทั้งหมดกลับพังทลายลงไม่เป็นท่า แผ่นหลังของเยี่ยอู๋เฉินโค้งงอลงเล็กน้อย ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากทุกรูขุมขนราวกับหมอกควันแห่งความตาย กลีบเมฆสีครามบนท้องฟ้าภายนอกถ้ำแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอากัปกิริยาของสรรพสิ่งหยุดนิ่ง สายเลือดมารที่เคยถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลและยาทิพย์เก้าชั้นฟ้าบัดนี้กำลังแผดเผาตัวตนของเขาจนหมดสิ้น "ถอยไป... อาจารย์ ได้โปรดถอยไป..." อู๋เฉินคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด ดวงตาสองข้างที่เคยดำสนิทดั่งห้วงน้ำลึก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ สติสัมปชัญญะของมนุษย์กำลังถูกกลืนกินโดยสัญชาตญาณกระหายเลือดของเผ่ามารบรรพกาล "อู๋เฉิน..." มู่หรงเซวียนเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาได้เพียงเท่านั้น หัวใจของนางกระตุกวูบราวกับถูกคมกระบี่กรีดแทง นางไม่อาจขยับก้าวถอยหลังได้เลย แม้สัญชาตญาณเซียนจะเตือนภัยถึงอันตรายถึงชีวิต แต่วิญญาณข้างในกลับร่ำร้องหาเขา... ศิษย์ผู้เป็นทั้งบาปและดวงใจของนาง พลังมารในร่างของเขาตื่น ขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว! ตูมมม! ระเบิดพลังปราณสีดำทมิฬแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กระแทกร่างของมู่หรงเซวียนจนถอยหลังไปหลายก้าว เท้าเรียวเหยียบลงบนพื้นหินจนแตกร้าว นางกระอักโลหิตคำโตออกมา สีหน้าซีดเซียวลงถนัดตา ทว่าสายตายังคงจับจ้องที่ร่างนั้นไม่วางตา เยี่ยอู๋เฉินเงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนริมฝีปากที่แห้งแตก ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองผู้เป็นอาจารย์ด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ระหว่างความโหยหาอันลึกซึ้งกับความกระหายที่จะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ท่านกลัวข้าไหม... อาจารย์" เสียงหัวเราะเยียบเย็นดังลอดไรฟัน "ท่านสอนให้ข้าก้าวเดินในวิถีเซียนผู้บริสุทธิ์ แต่สวรรค์กลับขีดเส้นให้เลือดในกายข้าแปดเปื้อน... ท่านจะฆ่าข้าตามกฎของสำนัก... หรือจะปล่อยให้มารร้ายตนนี้กลืนกินท่านเสียตรงนี้?" ความกดดันรอบตัวหนักหน่วงราวดอยสูงทับถม มู่หรงเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่อก นางยกกระบี่อิงซี่ขึ้นช้าๆ ปลายคมกระบี่สะท้อนแสงสีเงินยวงตัดกับความมืดมิดของไออสูร นางไม่มีทางเลือกอื่น... หากปล่อยให้เขาหลุดพ้นออกไปจากที่นี่ เยี่ยอู๋เฉินจะกลายเป็นปีศาจคลั่งที่สำนักเซียนทั่วหล้ารุมประหาร และนาง... จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนพรากชีวิตเขาไปได้ ต่อให้ต้องทรยศต่อสวรรค์และปฐพีก็ตามที มู่หรงเซวียนก้าวเข้าไปหาเขาอย่างมั่นคง แม้ทุกก้าวจะยากลำบากราวกับเดินบนคมมีด นางเอื้อมมือเรียวที่สั่นเทาออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความทรมานของศิษย์รัก "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเซียนหรือมาร... เจ้าก็ยังเป็นศิษย์ของข้า" เสียงหวานเอื้อnเอ่ยแผ่วเบาทว่าเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางพายุพลังมารที่โหมกระหน่ำ ทว่า ทันทีที่ปลายนิ้วของนางเกือบจะสัมผัสแก้มของเขา เยี่ยอู๋เฉินกลับสะดุ้งเฮือก ดวงตาสีแดงฉานฉายแววตื่นตระหนกปนความโหดเหี้ยม มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก พลังมารมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างของนางในเสี้ยววินาที มู่หรงเซวียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อากาศในปอดพล Lถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ร่างกายชาวาบราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งพันปี "อาจารย์... หนีไป..." อู๋เฉินส่งเสียงคำรามลอดไรฟัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้อนอย่างรุนแรงราวกับกำลังต่อสู้กับจิตสำนึกสุดท้าย "ข้าควบคุมมันไม่ได้... ข้า... กำลังจะฆ่าท่าน!" ฉับพลันนั้นเอง เงาร่างสีดำมหึมานับร้อยสายก็ผุดขึ้นจากพื้นดินรอบตัวทั้งสองคน เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณมารดังระงมไปทั่วถ้ำลับแล แรงสั่นสะเทือนระดับทำลายล้างแผ่ขยายออกสู่ภายนอก ยอดเขาเซียนที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีเริ่มสั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก และก่อนที่มู่หรงเซวียนจะทันได้ตั้งตัว เงาร่างสีดำทมิฬสายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนก้องฟ้า "ฮ่าๆๆ ในที่สุด... เมล็ดพันธุ์แห่งมารก็ตื่นขึ้นแล้ว!" หลิวเยี่ยนซีขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันเหน็บหนาวนี้ด้วยกันนะคะ