บนเส้นทางไร้ชื่อ

“หากเจ้ายังไม่หยุดสั่น... ข้าจะถือว่านั่นคือความหวาดกลัว ไม่ใช่อาการบาดเจ็บ” มู่หรงเซวียนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในเพิงไม้ร้างที่พักพิงหลบพายุหิมะ เสียงของนางเย็นเยียบดุจกระบี่น้ำแข็งที่กรีดผ่านอากาศ แต่แววตาที่จับจ้องไปยังบาดแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลังของเยี่ยอู๋เฉินกลับมีความสั่นไหวบางประการที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา เยี่ยอู๋เฉินกัดฟันแน่น หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านใบหน้าที่ซีดเผือด เขาพยายามยันกายขึ้นจากพื้นดินที่เย็นเฉียบ “อาจารย์... ข้าไม่ได้กลัวความตาย แต่ข้ากลัวว่า... หากข้าตายไปแล้ว ใครจะคอยปกป้องท่านจากเงื้อมมือมารที่กำลังคืบคลานเข้ามา” คำพูดของเขาราวกับเข็มแหลมที่ทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจของเซียนกระบี่ผู้สูงส่ง มู่หรงเซวียนชะงักมือที่กำลังลงอาคมรักษา นางวางมือลงบนไหล่กว้างของเขา สัมผัสถึงความร้อนระอุจากเลือดมมารที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายในร่างของศิษย์ทรยศผู้นี้ พลังปราณสีครามของนางไหลเวียนเข้าสู่ร่างเขาอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงไปด้วยความรุนแรงของวิถีเซียนที่พยายามจะสยบกลิ่นอายมารให้ราบคาบ “ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร... หรือโชคชะตาลิขิตมาเช่นไร ข้าก็ไม่ยินยอมให้ผู้ใดมาพรากชีวิตเจ้าไปง่ายๆ” นางกล่าวเสียงเรียบ แต่กระแสลมรอบข้างกลับสงบนิ่งราวกับยอมสยบต่อถ้อยคำนั้น ทั้งสองติดอยู่ในดินแดนไร้ชื่อ ดินแดนที่หิมะไม่เคยหยุดตกและเวลาดูเหมือนจะเดินช้าลงจนน่าใจหาย ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ที่เคยมีเส้นกั้นบางๆ ระหว่างอาจารย์กับศิษย์กลับเริ่มสั่นคลอน เยี่ยอู๋เฉินมองเห็นความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาว ในขณะที่มู่หรงเซวียนกลับค้นพบว่า ศิษย์ทรยศที่ตนเคยมุ่งมั่นจะกำจัดด้วยมือ กลับเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่แบกรับความแค้นของโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพียงลำพัง “ท่านเคยเกลียดข้าหรือไม่?” เยี่ยอู๋เฉินเอ่ยถามในความมืด เขาหันมาสบตานาง แววตาของเขาไม่ได้มีความก้าวร้าวอย่างที่เคยเป็น มีเพียงความโหยหาที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด มู่หรงเซวียนนิ่งไปเนิ่นนาน ก่อนจะหันหลังให้เขา มือเรียวงามกุมด้ามกระบี่ข้างกายไว้แน่น “ความเกลียดชังเป็นเพียงพันธนาการที่ไร้ค่าในวิถีเซียน อู๋เฉิน... เจ้าทำในสิ่งที่เจ้าต้องทำ ข้าก็ทำในสิ่งที่ข้าต้องทำ แต่ในตอนนี้... ดาบที่ข้าเคยถือเพื่อสังหารเจ้า กลับกลายเป็นโล่ที่ข้าใช้ปกป้องเจ้า... เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่านั่นหมายถึงอะไร” นางไม่ได้รอคำตอบ ความกดดันมหาศาลจากภายนอกพุ่งเข้าใส่เพิงไม้พังๆ แห่งนี้ทันใด! ผนังไม้ที่ผุพังระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับไอสังหารสีดำสนิทที่แผ่พุ่งเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ เยี่ยอู๋เฉินลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล มือคว้ากระบี่คู่ใจที่สั่นระริกอยู่ข้างกาย มู่หรงเซวียนขยับตัวเพียงเล็กน้อย กระบี่หิมะโปรยก็หลุดจากฝักเกิดเป็นประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบตัดกับท้องฟ้าที่มืดมิด “อย่าขยับ... อู๋เฉิน” เสียงของนางเฉียบขาด “ท่านอาจารย์! มันไม่ใช่ศัตรูธรรมดา... มันคือ 'เงาจันทรา' ที่ท่านเจ้าสำนักส่งมา!” เยี่ยอู๋เฉินตะโกนเตือนพลางพุ่งตัวเข้าขวางหน้าอาจารย์ไว้โดยไม่คิดชีวิต ทว่าในวินาทีที่เงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้ามาถึงตัวนาง มู่หรงเซวียนกลับไม่ได้โจมตีใส่เงานั้น แต่กลับเป็นนางที่เบี่ยงตัวหลบ และสิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเงาจันทรานั้น กลับมิใช่ยอดฝีมือจากสำนักเซียน แต่เป็นบุรุษในชุดคลุมสีทองที่หายสาบสูญไปนานนับร้อยปี... 'เจ้าสำนักหอคอยบรรพกาล' ผู้ที่ควรจะตายไปในการศึกครั้งก่อน! เขาก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าก่อนที่เขาจะชี้ปลายกระบี่ไปยังมู่หรงเซวียน “ศิษย์ทรยศกับอาจารย์ผู้ทรยศต่ออุดมการณ์... ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันยิ่งนัก วันนี้... กระบี่ของข้าจะตัดสินเองว่าใครสมควรจะลงไปนอนกองรวมกันอยู่ในนรกอเวจี!” ทันใดนั้น กระบี่ของเจ้าสำนักหอคอยบรรพกาลก็พุ่งเข้าใส่รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด มู่หรงเซวียนเบิกตากว้าง นางรู้ดีว่าหากต้านรับด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว พวกเขาไม่รอดแน่ ในวินาทีเป็นตาย นางตัดสินใจคว้ามือเยี่ยอู๋เฉินแน่นแล้วรวบรวมพลังปราณทั้งหมดพุ่งเข้าสู่กระบี่คู่กายจนเกิดเสียงระเบิดก้องกัมปนาท! ทว่า... กระบี่ของคู่ต่อสู้กลับไม่ได้เล็งเป้าไปที่พวกเขา แต่มันพุ่งลงไปยังพื้นหิมะเบื้องล่าง พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่เริ่มร้าวแยกออกจากกันเป็นเหวลึกไร้ก้นบึ้ง เยี่ยอู๋เฉินเสียหลักร่วงลงสู่หุบเหวนั้น และในขณะที่มือของเขาหลุดจากมือนาง มู่หรงเซวียนก็ตัดสินใจทิ้งกระบี่แล้วกระโดดตามลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! เสียงกรีดร้องของพายุหิมะกลบเสียงของโลกภายนอก ทุกอย่างเลือนหายไปเหลือเพียงไออุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้วของนาง... และวินาทีนั้นเอง ที่ความลับที่มู่หรงเซวียนซ่อนไว้ใต้หัวใจมาตลอด ก็ถูกเผยออกมาในรูปแบบของปานสีแดงเพลิงที่ลุกโชนบนข้อมือของเยี่ยอู๋เฉิน... สัญลักษณ์แห่งการผูกพันวิญญาณที่ไม่มีวันหวนกลับ! หวังว่ารี้ดที่รักจะชอบบทนี้และร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองในตอนถัดไปนะคะ... หลิวเยี่ยนซีค่ะ