รอยแยกมิติที่ขยายตัว

เสียงหวีดร้องของห้วงอวกาศที่ฉีกขาด ไม่ได้ฟังดูเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย แต่มันคือเสียงสะท้อนของตัวเลขคณิตศาสตร์ที่กำลังพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเรย์สั่นกระพริบอย่างรุนแรง เส้นกราฟความหนาแน่นของควอนตัมพุ่งทะยานเกินเพดานที่ระบบจะประเมินได้ สีแดงฉานของสัญญาณเตือนภัยสาดสว่างสะท้อนลงบนกรอบแว่นตาอัจฉริยะของเขา สะท้อนนัยน์ตาคู่คมที่กำลังจดจ่ออยู่กับการคำนวณสมการความน่าจะเป็นระลอกสุดท้ายอย่างไม่กะพริบตา "เรย์ ค่าเบี่ยงเบนของมิติในเขตเซกเตอร์ที่เจ็ดทะลุร้อยละแปดสิบไปแล้วครับ ถ้าเรายังปิดผนึกรอยแยกนี้ไม่ได้ภายในสามร้อยวินาที โครงสร้างความเป็นจริงบริเวณนี้จะยุบตัวลงกลายเป็นสุญญากาศควอนตัมอย่างถาวร" เสียงของดร.ลีอาห์ดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แผดเผาโสตประสาท แม้ใบหน้าของเธอจะยังคงความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับนักฟิสิกส์ผู้ผ่านลูปเวลามานับครั้งไม่ถ้วน แต่หยาดเหงื่อเม็ดเล็กที่เกาะพราวอยู่บนขมับซ้าย ก็เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้เกินกว่าจะควบคุมได้แล้ว เรย์ไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามา ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุในห้องแล็บเมื่ออดีตแวบเข้ามาในหัวชั่วขณะ—ภาพเปลวเพลิงและการสูญเสียที่เขาไม่มีวันแก้ไขได้—แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่จะมาจมดิ่งกับอดีต เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบัน "เราปิดมันแบบวิธีปรกติไม่ได้หรอครับ ดร.ลีอาห์" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด "โครงสร้างตรรกะของอัลกอริทึมสุดท้ายถูกบิดเบือนด้วยพลังงานแปลกปลอมจากลูปที่ร้อยแปด ถ้าเราฝืนปิดด้วยโปรโตคอลเดิม รอยแยกนั่นจะสะท้อนแรงกระแทกกลับมาทำลายแกนกลางสติปัญญาประดิษฐ์ทั้งหมดทันที" "ถูกต้อง..." ดร.ลีอาห์ก้าวเข้ามาใกล้ แสงสีฟ้าจากหน้าจอหลักสะท้อนบนแว่นกรอบบางของเธอ "ดังนั้นทางเดียวที่เราทำได้ คือการเข้าไป 'รีเซ็ต' ค่าพารามิเตอร์จากฝั่งตรงข้ามของรอยแยกด้วยตัวเอง" เรย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เขาดึงสายตากลับมามองหญิงสาวรุ่นพี่ผู้เป็นทั้งอาจารย์และสหายร่วมรบ "ท่านหมายความว่า... จะให้ผมเข้าไปในเขตแดนที่ความเป็นจริงยังไม่เสถียรอย่างนั้นหรือครับ นั่นมันอันตรายเกินไป อัตราการรอดชีวิตจากการคำนวณของผมมีไม่ถึงเจ็ดเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ" "เจ็ดเปอร์เซ็นต์ก็ยังถือว่ามีโอกาสนะเรย์" ลีอาห์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเศร้าสร้อยแต่เด็ดเดี่ยว "นายก็รู้ดีว่าพวกเราไม่มีเวลาเหลือให้เลือกมากนักแล้ว ดูข้างนอกนั่นสิ..." เธอยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ภาพจำลองสามมิติขยายใหญ่ขึ้นแสดงให้เห็นภาพภายนอกศูนย์วิจัย พื้นดินและท้องฟ้ากำลังบิดเบี้ยวกลายเป็นลวดลายเรขาคณิตที่แตกสลาย ผู้คน อาคาร และสภาพแวดล้อมถูกกลืนหายเข้าไปในรอยแยกสีดำสนิทที่กำลังขยายตัวราวกับปากของอสูรกาย ภัยพิบัติไม่ได้กำลังคุกคาม แต่มันกำลังกัดกินรากฐานของกาลเวลาและอวกาศไปทีละน้อยอย่างเลือดเย็น เรย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ความเงียบงันปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมของเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมที่ใกล้ระเบิดเป็นเพื่อน "เข้าใจแล้วครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวขึ้น เขากดเปิดใช้งานชุดเกราะควอนตัมซูท แสงสีครามสว่างวาบไปทั่วร่างของเขา พร้อมกับแผงควบคุมอาวุธและระบบคำนวณความน่าจะเป็นที่ปรากฏขึ้นรอบตัว "ถ้าอย่างนั้น ฝากดูแลระบบป้องกันฝั่งนี้ด้วยนะครับ ดร.ลีอาห์" "ระวังตัวด้วยล่ะ เรย์... อย่าลืมว่านายยังมีสัญญาที่ต้องสะสางกับลูปเวลานี้ให้สำเร็จ" ลีอาห์ตบไหล่เขาเบาๆ เรย์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวทะยานเข้าสู่ใจกลางรอยแยกมิติที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วสูง แรงโน้มถ่วงที่แปรปรวนฉีกกระชากชุดเกราะจนส่งเสียงดังลั่น แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนกลืนกินทัศนียภาพทั้งหมดของเขาก่อนที่สติจะวูบดับลงชั่วขณะ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เรย์พบว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นผิวที่โปร่งใสราวกับกระจก เบื้องหน้าคือมวลพลังงานสีม่วงเข้มที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต มันคือศูนย์กลางของรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัว และที่ใจกลางพลังงานนั้น มีเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้อยู่ "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของทุกความเป็นไปได้ นักคำนวณรุ่นเยาว์" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของเรย์ โดยที่ร่างนั้นไม่ได้ขยับริมฝีปากเลยแม้แต่น้อย เรย์ยกมือขึ้นตั้งการ์ดพร้อมใช้งานดาบพลังงานควอนตัม นัยน์ตาหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง "แกเป็นใคร... และต้องการอะไรจากอัลกอริทึมสุดท้าย?" ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเรย์หยุดเต้นไปชั่ววินาที—ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นคุ้นตา และแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก "ฉันก็คือ... นายในลูปที่ศูนย์ไงล่ะ เรย์" ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในหัวของเรย์ก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า *[ระบบตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS: ร่างอวตารแห่งความล่มสลายกำลังเริ่มต้นการซิงโครนัส]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ