การเผชิญหน้าในเงากระจก

เสียงคำรามต่ำของควอนตัมคอร์ในห้องทดลองใต้ดินชั้นที่เจ็ด ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนของความผิดปกติทางกายภาพ แต่มันคือเสียงสะท้อนของความจริงที่ถูกบิดเบี้ยวมานับครั้งไม่ถ้วน เรย์กุมขมับแน่น ขณะที่แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าที่ซีดเผือด ความน่าจะเป็นที่อัลกอริทึมจะคำนวณพลาดมีค่าเป็นศูนย์ แต่วินาทีนี้ ตัวเลขบนหน้าจอหลักกลับกระพริบเตือนด้วยรหัสสีแดงฉาน—รหัสที่หมายถึงการซ้อนทับกันของเส้นเวลาที่ไม่ควรบรรจบ “อย่ามองแค่ความน่าจะเป็นเชิงเส้น, เรย์” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเฉียบคมของ ดร.ลีอาห์ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่ปลายชายผ้ามีรอยไหม้จากการทดลองเมื่อลูปก่อน ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นโลหะจ้องมองไปยัง ‘กระจกสะท้อนกาลเวลา’ บานมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง กระจกบานนั้นไม่ใช่กระจกธรรมดา แต่มันคือสถาปัตยกรรมนาโนเทคโนโลยีที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักเก็บความทรงจำของลูปเวลาที่ถูกลบเลือน “ผมกำลังคำนวณอยู่ครับ, อาจารย์” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว นิ้วเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงอย่างรวดเร็วเพื่อปรับเทียบความถี่ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า “แต่ค่าความหนาแน่นของอนุภาคโครโนไนต์ในฝั่งนั้นมันสูงเกินไป... ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังพยายามดันตัวผ่านกำแพงมิติมา” “ไม่ใช่ ‘ใครบางคน’ หรอกครับ, เรย์” เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาจากความเงียบ—ไม่ใช่เสียงของดร.ลีอาห์ และไม่ใช่เสียงระบบแจ้งเตือน เรย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอเมื่อเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ไม่ได้เคลื่อนไหวตามท่าทางของเขาอีกต่อไป ร่างในเงากระจกค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาข้างหน้า ทะลุผ่านพื้นผิวกระจกที่ควรจะแข็งแกร่งราวกับเดินผ่านม่านน้ำตกบางๆ กลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มผู้ก้าวออกมาจากเงากระจกมีใบหน้า ดวงตา และส่วนสูงทุกกระเบียดนิ้วราวกับถอดแบบมาจากเรย์ไม่มีเพี้ยน หากแต่มีความแตกต่างอย่างหนึ่งที่สะดุดตา... แววตาของชายคนนั้นว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟลุกไหม้ที่ซีกขวาของใบหน้า “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ตัวฉันในอดีต” ผู้มาเยือนเอ่ยขึ้น มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย เรย์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือขวาเอื้อมไปจับด้ามปืนพกพลังงานที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง แม้สมองจะประมวลผลไม่ทัน แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดบอกเขาว่า บุคคลตรงหน้าอันตรายยิ่งกว่าบอสตัวไหนๆ ที่พวกเขาเคยเผชิญมาในลูปก่อนหน้านี้ “แกเป็นใคร... หรือว่าแกคือผลลัพธ์จากลูปที่ศูนย์?” เรย์ถามเสียงเข้ม พยายามรักษาความเยือกเย็นตามวิสัยทัศน์ของนักคำนวณ “ผลลัพธ์เหรอ? ช่างเป็นคำพูดที่น่าขันเสียจริง” ร่างเงาสะท้อนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “นายคิดว่าตัวเองกำลังแก้ไขอดีตเพื่อกู้อนาคตงั้นสินะ เรย์? นายคิดว่าความพยายามคำนวณความน่าจะเป็นนับร้อยๆ รอบนั่นจะช่วยให้รอดพ้นจากโศกนาฏกรรมในห้องแล็บวันนั้นได้จริงๆ หรือ?” ดร.ลีอาห์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างเรย์ทั้งสองคน ดวงตาของเธอกวาดมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว “พลังงานควอนตัมในตัวเขามีความถี่ตรงกับนายทุกประการ, เรย์... เขามาจากเส้นเวลาที่ล่มสลาย เส้นเวลาที่การตัดสินใจของคุณในอดีตนำไปสู่หายนะที่แท้จริง” “ถูกต้องแล้วครับ อาจารย์ลีอาห์” เรย์จากอีกเส้นเวลาหันไปมองหญิงสาวด้วยแววตาที่ซับซ้อน อารมณ์ทั้งโหยหา โกรธเกรี้ยว และเจ็บปวดฉายชัดอยู่ในนั้น “เธอไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ไม่ว่าจะลูปไหน ก็ยังคงปกป้องเด็กคนนี้เสมอ... ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า ยิ่งเราพยายามแก้ไขมากเท่าไหร่ ช่องว่างของกาลเวลาก็จะยิ่งฉีกขาดกว้างขึ้นเท่านั้น” บรรยากาศในห้องทดลองเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายความร้อนที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง เรย์มองหน้าอีกฝ่าย สังเกตเห็นรอยสลักแปลกประหลาดบนข้อมือซ้ายของอีกฝ่าย—มันคือรหัสลับระดับ SSS ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานข้อมูลปัจจุบัน “ถ้าแกคือฉัน... แกก็ควรจะรู้ว่าฉันไม่มีวันยอมแพ้” เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา แววตาคมกริบจ้องมองตรงไปยังเงากระจก “ไม่ว่าเส้นเวลานั้นจะพังทลายลงกี่ครั้ง หน้าที่ของผมคือการคำนวณอัลกอริทึมสุดท้ายเพื่อพา ‘พวกเรา’ กลับบ้าน” เรย์อีกคนหรี่ตาลง รอยยิ้มเยาะจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว “กลับบ้านงั้นเหรอ? นายยังไม่เข้าใจสินะ... ว่าบ้านที่นายกำลังตามหาน่ะ มันไม่มีอยู่จริงตั้งแต่วินาทีที่ ‘ห้องแล็บนั้น’ ระเบิดแล้ว” ทันใดนั้น ร่างของเรย์จากอีกเส้นเวลาก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า พร้อมกับที่หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนภัยระดับสูงสุดกรีดร้องลั่น [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [ระบบความปลอดภัยหลักกำลังถูกแทนที่...] [รหัสผ่านยืนยันตัวตนถูกปลดล็อกโดยผู้ใช้งานฉบับสมบูรณ์: เรย์ (เส้นเวลาที่ 0)] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ