การสูญเสียที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

"ถ้าพวกเราทั้งสามคนยังฝืนเดินหน้าต่อไปด้วยความเร็วระดับนี้ ระบบควอนตัมรีเซ็ตจะบังคับให้ประตูกาลเวลาปิดตายก่อนที่เราจะไปถึงจุดเชื่อมต่อศูนย์กลางนะครับ เรย์" เสียงของลุคดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าที่กำลังสั่นพ้องอย่างรุนแรง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนดวงตาของเด็กหนุ่มฉายกราฟเส้นความน่าจะเป็นที่ดิ่งหัวลงเหวอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง ตัวเลขสีแดงฉานกะพริบถี่เตือนถึงอัตราความเสี่ยงระดับวิกฤตที่เกินกว่าเกณฑ์มาตรฐานของหน่วยสถาปัตยกรรมกาลเวลาไปไกลโข เรย์กัดฟันกรอด มือทั้งสองข้างขยับรัวบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อคำนวณหาเส้นทางสำรอง แต่ไม่ว่าจะปรับเปลี่ยนอัลกอริทึมสักกี่ครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเป็นสมการที่ไร้ทางออก ความพ่ายแพ้ไม่ได้เกิดจากการคำนวณที่ผิดพลาด หากแต่เกิดจาก "เวลา" ที่มีอยู่ไม่เพียงพอต่างหาก "ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะครับลุค ถ้าเราถอยตอนนี้ ลูปเวลานี้จะรีเซ็ต และความทรงจำทั้งหมดที่เราพยายามรวบรวมมาตลอดสี่สิบแปดชั่วโมงจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย รวมถึงดร.ลีอาห์ที่ยังคงติดอยู่ภายในห้วงมิติซ้อนทับด้วย" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้า ดร.ลีอาห์ที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าประตูมิติซึ่งกำลังบิดเบี้ยว หันกลับมามองเด็กหนุ่มทั้งสองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใส รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนักฟิสิกส์สาวผู้ลึกลับ เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและความเด็ดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด "เรย์... เธอจำทฤษฎีบทความน่าจะเป็นตัวแรกที่ฉันเคยสอนในห้องแล็บใต้ดินวันนั้นได้ไหม" เสียงของดร.ลีอาห์นุ่มนวลแต่ทรงพลัง ก้องกังวานเหนือเสียงคำรามของเครื่องจักรกล เรย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ ความทรงจำในวัยเด็กที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของสารเคมีและเสียงเครื่องจักรทำงานหวนกลับมา "ความน่าจะเป็นไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญ... แต่มันคือสิ่งที่เราเลือกที่จะสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวของเราเองครับ" "ถูกต้องครับ" ลีอาห์พยักหน้ารับเบาๆ "และตอนนี้ ทางเลือกที่ดีที่สุดในการรักษาอนาคตของพวกเธอเอาไว้ คือการตัดทอนตัวแปรที่เกินความจำเป็นออกไปเสีย" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของดร.ลีอาห์ก็ก้าวถอยหลังเข้าสู่เขตแดนของสนามพลังแม่เหล็กความเข้มข้นสูงที่กั้นระหว่างรอยต่อของมิติ แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนพวยพุ่งขึ้นราวกับซูเปอร์โนวาจนเรย์และลุคต้องยกแขนขึ้น "อาจารย์! จะทำอะไรครับ! หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ!" เรย์ตะโกนสุดเสียง ความเยือกเย็นทั้งหมดที่สั่งสมมาพังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อเขาเห็นแผงควบคุมระบบนิรภัยถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด ซึ่งมีเพียงดร.ลีอาห์เท่านั้นที่เข้าถึงได้ "ระบบความปลอดภัยกำลังถูกปิดกั้นจากภายใน..." เสียงแจ้งเตือนของ AI ประจำศูนย์วิจัยดังขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก "คำเตือน: ตรวจพบการใช้สิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูงสุดเพื่อสละสิทธิ์การเชื่อมต่อ ภารกิจการกู้คืนอนาคตจะยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีการยกเลิก" ลุคพยายามพุ่งตัวเข้าไปคว้าชายเสื้อของอาจารย์สาว แต่กลับถูกแรงผลักจากสนามพลังสะท้อนกลับมาจนล้มลงไปกระแทกกับพื้นโลหะเย็นเฉียบ "เรย์! ช่วยด้วย เธอกำลังล็อกประตูจากฝั่งโน้น!" เรย์พุ่งเข้าประชิดแผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวกดคำสั่งรัวเร็วด้วยความลนลานแต่ยังคงแม่นยำ "ยกเลิกคำสั่ง! ลีอาห์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ครับ! นี่ไม่ใช่คำสั่งในอัลกอริทึมที่เราวางแผนไว้แต่แรก!" ผ่านม่านแสงที่บิดเบี้ยว ดร.ลีอาห์ส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายริมฝีปากขยับกล่าวคำพูดที่ไร้เสียง แต่เรย์อ่านริมฝีปากนั้นได้อย่างชัดเจน— *‘ดูแลอนาคตแทนฉันด้วยนะ... เด็กน้อยของฉัน’* "ไม่... ไม่นะ!" เรย์คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดที่กัดกินลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัวสมอง ภาพของห้องแล็บที่ระเบิด ภาพของบุคคลที่เขารักค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา และในตอนนี้... ประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอยเดิมต่อหน้าต่อตาเขาอีกครั้งโดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย *ตึ้ง!* เสียงล็อกกลอนประตูกาลเวลาดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดจากการยุบตัวของมิติซัดร่างของเรย์และลุคกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาค่อยๆ ดับวูบลง เหลือไว้เพียงความเงียบงันและกลุ่มควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นอยู่เหนือแท่นควบคุมที่ว่างเปล่า ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเรย์ที่ดังสะท้อนก้อง ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่นิ่งสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีทองอร่ามจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เยือกเย็นและชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ [ตรวจพบการเสียสละของยูนิตหลัก: ดร.ลีอาห์] [สถานะระบบ: อัลกอริทึมสุดท้ายถูกปลดล็อกสมบูรณ์] [กำลังเริ่มต้นกระบวนการส่งต่อสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับ SSS สู่เรย์...] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบ "สิ่งแปลกปลอม" กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่รอยแยกมิติที่เหลืออยู่... และมันไม่ใช่ทั้งมนุษย์หรือ AI] เรย์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ช้าๆ ความโศกเศร้าที่อัดแน่นอยู่ในอกถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัว ดวงตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นประกายสีฟ้าเข้มของระบบควอนตัมที่ตื่นเต็มที่ เขาก้มมองมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอหลักก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอกรอยแยกมิติเผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นม่านหมอกกาลเวลาออกมา ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมายังเรย์ผ่านหน้าจอราวกับกำลังรอคอยเขาอยู่แล้ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ