เมืองที่ไร้กาลเวลา

"อย่าก้าวเท้าซ้ายออกไปเด็ดขาด เรย์" เสียงกระซิบของดร.ลีอาห์ดังลอดผ่านหน้ากากกรองอากาศรุ่นเก่า เธอไม่ได้หันมามองเขาด้วยซ้ำ ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้เลนส์ไบโอเมตริกกำลังเพ่งสมาธิอยู่กับฮอโลแกรมสามมิติที่บิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น มันไม่ใช่ความผิดพลาดของกราฟิก แต่มันคือการที่แสงและมวลสารกำลังถูกบีบอัดจนกลายเป็นความว่างเปล่าสีดำสนิท เรย์ชะงักเท้าที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ รองเท้าคอมแบตของเขาอยู่ห่างจากขอบพื้นคอนกรีตที่พังทลายเพียงสองเซนติเมตร แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความสูงร้อยชั้นคือ "สิ่งที่อยู่ข้างล่าง" เบื้องล่างนั้นไม่ใช่พื้นดินหรือท้องฟ้า แต่เป็นกลุ่มก้อนของเศษเสี้ยวเวลาที่แตกกระเจิง เศษกระจกจากหน้าต่างสำนักงานในอดีตลอยเคว้งคว้างกลับหัว ลูกศรนาฬิกาขนาดยักษ์หมุนทวนเข็มด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหิวเสียดแก้วหู และที่น่าพิศวงที่สุดคือ หยดน้ำฝนที่ตกลงมาจากเพดาน... ไม่ได้ตกลงพื้น แต่มันพุ่งย้อนกลับขึ้นไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆด้านบน ที่นี่คือ "เขตมหันตภัยศูนย์" (Sector Zero) สถานที่ซึ่งกฎฟิสิกส์ทุกข้อที่มนุษยชาติเคยรู้จักถูกฉีกทิ้งและขยำจนไม่เหลือชิ้นดี "ระบบคำนวณความน่าจะเป็นของผมกำลังรวนครับ อาจารย์" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับไหววูบ สมองของเขาพยายามประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาผ่านอินเทอร์เฟซเนตรัตติกาล *ความน่าจะเป็นที่มนุษย์จะรอดชีวิตในพื้นที่แรงโน้มถ่วงกลับด้าน: 0.0003%* "เพราะสมองของเธอพยายามใช้ตรรกะของโลกเดิมมาตัดสินที่นี่ต่างหาก" ลีอาห์เก็บอุปกรณ์สแกนลงกระเป๋าคาดเอว เธอก้าวเข้ามาใกล้เรย์อย่างระมัดระวัง กลิ่นจางๆ ของโอโซนและกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก "จำกฎข้อแรกของสถาปนิกกู้คืนไม่ได้หรือ? ที่นี่ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีเพียง 'ปัจจุบัน' ที่กำลังซ้อนทับกันเองเป็นร้อยๆ เลเยอร์" เรย์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาผ่อนลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา มือเรียวยาวเอื้อมไปปรับแต่งค่าความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กบนข้อมือซ้าย หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามปรากฏขึ้นพร้อมกับรหัสอัลกอริทึมที่เขาเขียนขึ้นเอง มันคือเครื่องมือชิ้นเดียวที่จะช่วยให้พวกเขาก้าวผ่าน "เขตไร้กาลเวลา" นี้ไปได้โดยที่โมเลกุลในร่างกายไม่ถูกฉีกขาดออกจากกัน "ถ้าอย่างนั้น... เราจะใช้เส้นทางที่ความน่าจะเป็นเป็นศูนย์ในการสร้างทางลัดครับ" เรย์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เวลาที่เขาเจอโจทย์ยากๆ "ในเมื่อฟิสิกส์ใช้งานไม่ได้ เราก็แค่ต้องเขียนกฎขึ้นมาใหม่ด้วยโค้ดของเราเอง" ลีอาห์ปรายตามองลูกศิษย์หนุ่มผู้ปราดเปรื่อง เธอแอบอมยิ้มบางๆ ที่มุมปากภายใต้หน้ากาก ก่อนจะพยักหน้าเชิงอนุญาต เด็กหนุ่มคนนี้เติบโตขึ้นมากจริงๆ จากเด็กชายที่สูญเสียทุกอย่างในห้องแล็บวันนั้น กลายมาเป็นผู้ร่วมชะตากรรมที่พึ่งพาได้ในวันนี้ เรย์ยกมือขึ้น วาดนิ้วกลางอากาศอย่างรวดเร็ว โค้ดสีเขียวมรกตสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของตึกร้าง เขากำลังป้อนคำสั่งลัดวงจร (Override) เข้าสู่ระบบโครงสร้างพื้นฐานของอาคารที่หยุดนิ่งไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อน ทันใดนั้น พื้นคอนกรีตที่ควรจะว่างเปล่าก็ปรากฏเป็นเส้นทางเรืองแสงสีฟ้าทอดยาวข้ามหุบเหวแห่งกาลเวลา "ทางสะดวกแล้วครับอาจารย์" ทั้งสองก้าวเดินไปบนสะพานแห่งข้อมูลอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวที่พวกเขาก้าวผ่าน เสียงสะท้อนของกาลเวลาในอดีตและอนาคตต่างดังประสานกันราวกับเสียงกระซิบของคนนับล้าน เรย์กวาดสายตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ทัศนียภาพรอบด้านบิดเบี้ยวจนน่าเวียนหัว ภาพของเมืองหลวงที่เคยเจริญรุ่งเรืองสลับกับซากปรักหักพังหลังสงครามควอนตัมปรากฏขึ้นสลับกันไปมาอย่างรวดเร็ว แต่แล้ว... ฝีเท้าของดร.ลีอาห์ก็หยุดกะทันหัน เรย์ที่เดินนำอยู่หันกลับมามองด้วยความสงสัย ทว่าคำถามถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเขาสังเกตเห็นสีหน้าของอาจารย์สาวที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเธอนิ่งค้างอยู่ที่จุดสิ้นสุดของสะพานเรืองแสง ณ ตรงนั้น... ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ไม่มีแม้แต่เศษฝุ่น มีร่างของใครคนหนึ่งยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่ ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีขาวแบบเดียวกับที่นักวิจัยในศูนย์วิจัยควอนตัมสวมใส่ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ คลื่นพลังงานรอบตัวของบุคคลปริศนานั้นกำลังซิงค์เข้ากับ "อัลกอริทึมสุดท้าย" ที่เรย์เก็บไว้ในหน่วยความจำสำรองอย่างสมบูรณ์แบบ "นั่น... ไม่ควรจะอยู่ที่นี่" ลีอาห์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายของเธอเกร็งเครียดขึ้นมาทันทีราวกับเจอสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต "เรย์... ถอยหลังกลับเดี๋ยวนี้!" ชั่วพริบตานั้น ร่างปริศนาก็หันกลับมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น ใบหน้าของคนๆ นั้น... ถอดแบบมาจากเรย์ทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งแววตา และริมฝีปากนั้นกำลังแยยิ้มเยาะเย้ยให้กับความพยายามทั้งหมดของพวกเขา **"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉัน"** เสียงแหบพร่าดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเรย์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังลั่นทะลุโสตประสาท *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสประจำตัวซ้ำซ้อนในระบบโครงข่าย... เริ่มต้นกระบวนการลบไฟล์ขยะ (Garbage Collection) ระดับ SSS]* *[คำเตือน: เป้าหมายมิใช่ผู้บุกรุก แต่เป็นสถาปนิกต้นแบบที่ตื่นจากการหลับใหล...]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมไขปริศนาไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ