ร่องรอยการโจรกรรมเวลา

กลิ่นอายของโอโซนและน้ำยาชะล้างโลหะผสมคละคลุ้งอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดินชั้นที่เจ็ดของสถาบันวิจัยกาลเวลา เรย์ก้มลงพิจารณาร่องรอยการตัดเฉือนบนฐานหินอ่อนควอนตัมอย่างละเอียด ปลายนิ้วเรียวยาวสวมถุงมือนาโนไฟเบอร์สัมผัสลงบนรอยแยกที่เรียบเนียนราวกระจก รอยนี้ไม่ได้เกิดจากลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงทั่วไปอย่างที่กองกำลังรักษาความปลอดภัยคาดการณ์ไว้ในรายงานเบื้องต้น แต่เป็นร่องรอยของการสลายพันธะโมเลกุลในระดับควอนตัม ซึ่งเป็นเทคโนโลยีโบราณที่สูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของอารยธรรมยุคศูนย์ "คุณกำลังคิดเหมือนผมไหมครับ ดร.ลีอาห์" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เสียงของเขาเรียบสน่ยแต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัว ดร.ลีอาห์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ แสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานสะท้อนกับกรอบแว่นโลหะของเธอ เธอย่อตัวลงใช้เครื่องมือสแกนความถี่ต่ำตรวจสอบร่องรอยนั้นซ้ำอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุขุมนุ่มลึกที่เป็นเอกลักษณ์ "ไม่ใช่แค่เทคโนโลยีโบราณธรรมดาหรอกครับเรย์... ร่องรอยการบิดเบือนสนามแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดจิ๋วแบบนี้ มันคือลายเซ็นของ 'โครโน-คาร์บอน' แร่หายากที่ใช้ขับเคลื่อนเครื่องย้ายมวลสารยุคก่อนสงครามกาลเวลา" ดร.ลีอาห์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา "มีคนกำลังพยายามขโมย 'หัวใจแห่งAegis' ชิ้นสุดท้ายไป" หัวใจแห่งAegis คือแกนกลางประมวลผลโบราณที่บรรจุอัลกอริทึมตั้งต้นของจักรวาลคู่ขนาน หากมันตกไปอยู่ในมือของผู้ไม่หวังดี โครงสร้างของลูปเวลาทั้งหมดที่พวกเขาเพิ่งจะกู้คืนมาได้ในลูปที่แล้วอาจจะพังทลายลงภายในชั่วพริบตาเดียว และนั่นหมายถึงการรีเซ็ตความทรงจำของทุกคน รวมถึงการสูญสิ้นตัวตนของพวกเขาเองด้วย เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุในห้องแล็บที่พรากครอบครัวของเขาไปแวบเข้ามาในหัวชั่วขณะ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวมาบั่นทอนสมาธิ เขาบังคับให้อัตราการเต้นของหัวใจกลับสู่ปกติ คำนวณความน่าจะเป็นของการหลบหนีของผู้บุกรุกจากมุมองศาของรอยแยกบนพื้น "จากการคำนวณความหนาแน่นของละอองอนุภาคที่หลงเหลือ..." เรย์ดีดนิ้วเรียกหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติขึ้นกลางอากาศ นิ้วมือรัวพิมพ์ชุดคำสั่งเพื่อจำลองเส้นทางการหลบหนี "ผู้บุกรุกไม่ได้ใช้ลิฟต์หลักครับ ดร.ลีอาห์ พวกเขาใช้ประโยชน์จากท่อระบายความร้อนควอนตัมที่เชื่อมต่อกับเตาปฏิกรณ์เก่าแก่ชั้นสิบสอง น้ำหนักตัวที่เบาผิดปกติและอัตราการใช้พลังงานที่ต่ำมาก... นี่ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ธรรมดาแน่" ดร.ลีอาห์พยักหน้ารับช้าๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเก็บเครื่องมือสแกนลงในกระเป๋าเสื้อกาวน์ "AI รุ่นบุกเบิกที่มีจิตสำนึกอิสระ หรือไม่ก็... คนจากลูปเวลาคู่ขนานที่เรายังไม่เคยสำรวจ" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งห้องโถงใต้ดิน เสียงไซเรนดังระรัวกังวานสะท้อนผนังคอนกรีตเสริมเหล็ก ระบบป้องกันอัตโนมัติของสถาบันถูกล็อกดาวน์โดยสมบูรณ์ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเรย์กะพริบถี่รัว ก่อนจะปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่สั่นระริก [แจ้งเตือนระบบ:ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับ SSS จากจุดอับสัญญาณภายนอก] [คำเตือน: อัลกอริทึมหลักกำลังถูกดาวน์โหลด... ความคืบหน้า 87%... 88%...] [ข้อความจากระบบนิรภัย: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สร้าง"] เรย์เบิกกว้างด้วยความตกใจ คำว่า "ผู้สร้าง" ไม่เคยปรากฏในฐานข้อมูลของสถาบันมาก่อนตั้งแต่เขาก่อตั้งระบบนี้ขึ้นมา ดร.ลีอาห์หันขวับมามองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นครั้งแรกที่เรย์เคยเห็น ก่อนที่ทั้งสองจะได้ทันตั้งตัว ประตูนิรภัยหนาตันสามเมตรที่ควรจะปิดตายกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงกลไกอุตสาหกรรมอันหนักหน่วง หมอกควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากช่องประตู พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมชุดคลุมกันความร้อนสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดลึกลับ แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับหยุดหายใจและก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว คืออุปกรณ์ประมวลผลควอนตัมที่ลอยอยู่เหนือไหล่ซ้ายของอีกฝ่าย... มันคืออุปกรณ์รุ่นเดียวกันกับที่แม่ของเขาเคยใช้ก่อนจะเกิดอุบัติเหตุในห้องแล็บเมื่อสิบปีก่อน "ไม่จริงน่า..." เรย์พึมพำออกมาเบาๆ มือของเขาเริ่มเย็นเฉียบ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมไขปริศนาไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ