มิตรภาพท่ามกลางความว่างเปล่า

เสียงค2O (Carbon Dioxid) ที่ไหลเวียนผ่านท่อกรองอากาศภายในห้องพักนิรภัยชั้นใต้ดินระดับห้าของสถาบันวิจัยโครโนส ดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงลมหายใจของเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ที่กำลังพักผ่อน เรย์นั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงานโลหะผสมไทเทเนียม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนผ่านหน้าโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนภาพอัลกอริทึมการคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นเวลาหลักที่สาม นี่คือช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่ระบบ 'ลูปเวลา' ยอมสงบลงชั่วคราว หลังจากที่พวกเขากระโจนผ่านพายุห่ากระสุนพลาสม่าและรอยแยกมิติในตอนที่ผ่านมา การหายใจเข้าลึก ๆ แต่ละครั้งทำให้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจาง ๆ ของน้ำยาทำความสะอาดและโอโซนที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ "อย่าลืมว่าความน่าจะเป็นไม่ได้แปลว่าความแน่นอนนะเรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ ดร.ลีอาห์ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอไม่ได้หันมามองเขาในทันที แต่กำลังก้มลงชงชาสมุนไพรสังเคราะห์ในแก้วเซรามิกสีขาว ซึ่งเป็นของสะสมโบราณชิ้นเดียวที่เธอยอมพกติดตัวข้ามกาลเวลามาด้วย ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นผสมผสานกับแสงนีออนสลัว สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและแตกต่างจากโลกภายนอกที่กำลังล่มสลายอย่างสิ้นเชิง เรย์ละสายตาจากโค้ดสีเขียวเรืองแสง ถอนหายใจเบา ๆ พลางขยับไหล่เพื่อคลายความตึงเครียดจากกล้ามเนื้อ "ผมแค่กำลังคำนวณความเป็นไปได้ที่พวกเราจะรอดชีวิตไปจนถึงลูปที่สามสิบห้าต่างหากครับอาจารย์... และตัวเลขมันบอกว่าโอกาสน้อยกว่าร้อยละสิบสองจุดสี่" ดร.ลีอาห์วางแก้วชาควันกรุ่นลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา กลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์และเปปเปอร์มินต์โชยแตะจมูก ช่วยบรรเทาความเหนล้าล้าที่สะสมมานานในจิตใจ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นโลหะมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา คล้ายจะอ่านทะลุถึงปมในอดีตที่เรย์พยายามเก็บซ่อนไว้ใต้ความเยือกเย็น "เธอคำนวณทุกอย่างด้วยสมการและตรรกะเรย์... แต่มนุษย์เราไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขอย่างเดียวหريكหรอ" เธอยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "ถ้าทุกอย่างตัดสินด้วยความน่าจะเป็น ฉันคงตายไปตั้งแต่ลูปแรกที่สิบแล้วล่ะ" เรย์เงียบไปครู่หนึ่ง เขายกแก้วชาขึ้นจิบ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วช่องคอ ช่วยคลายความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจมาเนิ่นนาน ภาพเหตุการณ์สูญเสียครอบครัวในห้องแล็บวันนั้นยังคงตามหลอนในความฝัน แต่มือที่ประคองแก้วอยู่ตอนนี้กลับมั่นคงขึ้นอย่างประหลาด ความเงียบงันภายในห้องไม่ได้อึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสอง สหายร่วมรบที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน ความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามคำว่าอาจารย์และลูกศิษย์ กลายเป็นความผูกพันที่ไร้ชื่อเรียก แต่ศรัทธาและพึ่งพาซึ่งกันและกันยิ่งกว่าสิ่งใด "ขอบคุณนะครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นเบา ๆ โดยไม่มองหน้าเธอ "ถ้าไม่มีอาจารย์คอยดึงสติผมไว้ในตอนที่อัลกอริทึมในหัวมันรวน... ผมคงกลายเป็นแค่หุ่นยนต์ที่เดินได้ไปนานแล้ว" ดร.ลีอาห์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหววับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก ก่อนที่เธอจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ "อย่าพูดจาเลี่ยน ๆ แบบนั้นเลยเรย์ มันไม่เข้ากับคาแรคเตอร์นักคำนวณผู้เย็นชาของเธอเอาเสียเลย" บรรยากาศผ่อนคลายดำเนินต่อไปอีกครู่ใหญ่ ท่ามกลางเสียงเตือนเบา ๆ ของระบบที่คอยรายงานสถานะความเสถียรของเกราะป้องกันภายนอก ทว่า ในขณะที่เรย์กำลังจะเอ่ยปากพูดคุยถึงแผนการขั้นต่อไปสำหรับรุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้... *TIN-ONG!* เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์ที่เย็นเยือกจนน่าขนลุก [ WARNING: พบการบุกรุกจากคลื่นความถี่ที่ไม่รู้จัก ] [ โค้ดต้นทาง: [NULL_POINTER_EXCEPTION] ] [ ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับ SSS จากบุคคลภายนอก ] [ คำเตือน: 'ผู้สังเกตการณ์เงา' ได้ตื่นจากการจำศีลในลูปที่ 0 แล้ว ] ดร.ลีอาห์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สีหน้าที่เคยสุขุมเรียบเฉยบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอมองหน้าเรย์ด้วยแววตาที่สั่นระริก "เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา "เจ้านั่น... มันไม่ควรจะตื่นขึ้นมาก่อนลูปสุดท้ายสิ!" เรย์กระชับปืนพกพลาสม่าในมือแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูนิรภัยที่เริ่มสั่นสะเทือนจากแรงกระแทกมหาศาลภายนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ