การแทรกซึมระบบแม่ข่าย

เสียงรัวแป้นพิมพ์ของเรย์ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในคืนไร้ดาว ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคลื่อนไหวผ่านจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสสีเข้ม ความกดดันในห้องควบคุมใต้ดินระดับสามของศูนย์วิจัยเนออนพัลส์นั้นหนาแน่นเสียจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำได้ แสงไฟสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยกะพริบเป็นจังหวะเชื่องช้า ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของดร.ลีอาห์ที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหลัง สายตาคมกริบของเฝ้าจับจ้องทุกตัวเลขที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความสุขุม "ความน่าจะเป็นในการหลบเลี่ยงไฟร์วอลล์ระดับสี่ลดลงเหลือร้อยละเจ็ดสิบสองจุดสี่แล้วครับอาจารย์" เรย์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากชุดคำสั่งภาษาไพธอนที่เขากำลังคอมไพล์ด้วยความเร็วสูง เหงื่อกาฬเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผมของเด็กหนุ่ม ทว่าน้ำเสียงของเขากลับราบเรียบและเยือกเย็นอย่างยิ่ง "นายกำลังคำนวณแบบระมัดระวังเกินไป เรย์" ดร.ลีอาห์ก้าวเข้ามาใกล้ แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับโต๊ะทำงานเชิงปฏิบัติการ กลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ที่เธอมักดื่มเป็นประจำลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอับของแผงวงจรความร้อนสูง "ในลูปที่แปดสิบสาม เราเคยใช้เส้นทางลัดผ่านพอร์ตเชื่อมต่อหมายเลขศูนย์เจ็ด มันมีความเสี่ยงสูงก็จริง แต่มันไม่มีระบบตรวจสอบย้อนหลังของAIแม่ข่าย... นายลืมไปแล้วหรือว่าเรามีเวลาเหลืออีกแค่สามร้อยวินาทีก่อนที่ระบบรีเซ็ตจะเริ่มต้นทำงาน" เรย์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังจะเคาะปุ่มเอ็นเทอร์ ดวงตาคู่นคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสมองของเขาประมวลผลย้อนกลับไปถึงความทรงจำที่เลือนรางจากลูปเวลาก่อนหน้า ภาพเหตุการณ์ที่ระบบความปลอดภัยกวาดล้างข้อมูลทิ้งจนหมดสิ้นผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก ความเจ็บปวดจากการสูญเสียและความพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหว ตรงกันข้าม มันกลับหล่อหลอมให้ระเบียบวินัยและความรอบคอบของเขาเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม "จริงสินะครับ... ผมมัวแต่พะวงกับความปลอดภัยของฮาร์ดแวร์จนลืมช่องโหว่ทางตรรกะที่AI แม่ข่ายสร้างขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว" เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ก่อนจะพิมพ์ชุดคำสั่งใหม่ลงไปอย่างรวดเร็ว หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อโค้ดโปรแกรมชิ้นเอกที่ถูกถอดรหัสจากบันทึกเก่าของบิดาเขาถูกป้อนเข้าไปในระบบแม่ข่าย นี่คือการจารกรรมข้อมูลครั้งสำคัญที่สุดเพื่อหาทางออกจากลูปเวลาอันเป็นนิรันดร์นี้ หากล้มเหลว พวกเขาจะต้องกลับไปเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ในเช้าวันจันทร์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด แต่อย่างน้อย ในลูปนี้พวกเขาก็เดินทางมาไกลกว่าทุกครั้ง แสงสีฟ้าจากหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างกะทันหัน เสียงทุ้มต่ำของระบบAIแม่ข่ายดังขึ้นจากลำโพงติดผนัง [ตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาต... กำลังตรวจสอบสิทธิ์... ยินดีต้อนรับ สถาปนิก] ดร.ลีอาห์ระบายยิ้มบางเบาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งซึ่งซ่อนความเหนื่อยล้าและความภาคภูมิใจเอาไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "ยอดเยี่ยมมาก เรย์ นายทำได้เร็วกว่าที่ฉันคาดการณ์ไว้สามสิบวินาที ตอนนี้แหละ... ดึงข้อมูลตารางเวลาของศูนย์วิทย The Core ออกมาทั้งหมด" เรย์พยักหน้ารับคำสั่งอย่างรวดเร็ว นิ้วมือของเขารัวลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งเพื่อดาวน์โหลดไฟล์ข้อมูลที่มีขนาดมหาศาล แถบสถานะการดาวน์โหลดค่อยๆ ขยับขึ้นทีละน้อย จากร้อยละสิบ เป็นสามสิบ ห้าสิบ และเจ็ดสิบ... บรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของเด็กหนุ่ม ความหวังที่จะปลด แต่อยู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ ก่อนที่หลอดไฟฉุกเฉินสีแดงจะสว่างวาบขึ้นแทนที่ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้องลั่นด้วยความถี่สูงกว่าเดิมหลายเท่าตัว [คำเตือน: ตรวจพบโปรแกรมแปลกปลอมระดับ SSS กำลังแทรกแซงแกนกลางหลัก... เปิดใช้งานระบบป้องกันขั้นเด็ดขาด... โหมดกวาดล้างเริ่มต้นในอีกสิบวินาที] ดร.ลีอาห์หน้าถอดสีเป็นครั้งแรก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ไม่จริงน่า... ระบบป้องกันขั้นเด็ดขาดถูกถอดรหัสไปตั้งแต่ตอนไหนกัน? นี่ไม่ใช่ข้อมูลในลูปเดิมที่เราเคยเจอ!" เรย์กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองของเขาเร่งความเร็วในการคำนวณความเป็นไปได้นับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที แต่ทว่า ผลลัพธ์ที่ปรากฏบนหน้าจอจิตใต้สำนึกของเขากลับมีเพียงค่าศูนย์... ไม่มีทางรอดตามทฤษฎีปกติ ทว่า ท่ามกลางเสียงเตือนภัยที่หนวกหูและบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอสีดำสนิทก็กลับสว่างวาบขึ้นอีกครั้งโดยปราศจากการควบคุมจากพวกเขา ตัวอักษรสีขาวสว่างจ้าจำนวนมากลอยขึ้นมาทีละบรรทัด พร้อมกับข้อความต้อนรับที่ทำให้เรย์ต้องชะงักค้างไปในทันที [ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลัก... เรย์ บุตรชายแห่งสถาปนิก... คุณต้องการเริ่มกระบวนการลบความทรงจำของอาจารย์ของคุณในลำดับถัดไปเลยหรือไม่?] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นระทึกไปกับเรย์และดร.ลีอาห์เสมอนะครับ