นัดหมายที่สวนสาธารณะ

“ถ้าคุณยังลังเลที่จะก้าวเดินต่อ ก็ช่วยปล่อยมือฉันเถอะค่ะเมฆา อย่าดึงรั้งกันไว้ด้วยความเงียบแบบนี้เลย” รินรดาหยุดฝีเท้าลงกะทันหันบนทางเดินหินอ่อนที่ทอดผ่านสวนสาธารณะใจกลางเมือง แสงไฟสลัวจากเสาไฟโบราณสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว เธอไม่ได้หันไปมองคนข้างกาย แต่ความรู้สึกกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งนั้นทำให้เธอรู้ดีว่าเขากำลังยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เมฆาถอนหายใจยาว เสียงถอนใจนั้นแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่เกินกว่าคนวัยเดียวกันควรจะแบกรับ เขากระชับเสื้อโค้ทตัวหนาเข้าหาตัวพลางก้มมองปลายรองเท้าของตัวเอง ความลับเรื่องอาการป่วยที่กัดกินสุขภาพของเขาคือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มันรัดรึงไม่ให้เขาแม้แต่จะเอ่ยคำว่า ‘รัก’ ออกมาได้อย่างเต็มปาก “ริน... ผมไม่ได้อยากรั้งคุณไว้เพื่อความเห็นแก่ตัว” เสียงของเขาแหบพร่าและแผ่วเบา “แต่ในวันที่โลกของคุณกำลังจะเปิดกว้างสู่เวทีคอนเสิร์ตใหญ่ระดับประเทศ คุณคิดว่าคนอย่างผม... ที่ไม่มีแม้แต่หลักประกันว่าจะยืนอยู่ข้างคุณได้นานแค่ไหน จะมีสิทธิ์อะไรไปเดินเคียงข้างคุณคะ” รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้าเขา แรงลมหนาวในยามค่ำคืนพัดผ่านจนผมยาวสลวยของเธอปลิวไสว แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความเย็นเยียบเท่ากับความเย็นชาในน้ำเสียงของเขา “หลักประกันเหรอคะ?” รินรดาแค่นยิ้ม มือเรียวบางเอื้อมไปดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ “คุณคิดว่าความฝันของฉันคือการได้เล่นเปียโนต่อหน้าผู้คนนับพันโดยไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ในวันนั้นน่ะหรือคะ? คุณตัดสินใจแทนฉันไปหมดแล้ว ทั้งเรื่องอนาคต เรื่องของเรา... แม้กระทั่งเรื่องที่ว่าฉันจะมีความสุขหรือไม่” “ผมแค่อยากให้คุณได้ดี...” “ดีที่สุดของฉัน คือการได้รู้ว่าลมหายใจของคนที่ฉันรักยังคงดำเนินไปพร้อมกับฉัน ไม่ใช่การมองดูคุณค่อยๆ ถอยห่างออกไปเพื่อจะหายไปจากชีวิตฉันจริงๆ ในสักวัน!” คำพูดของรินรดาเหมือนมีดที่กรีดลงไปในหัวใจของเมฆา เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาที่เคยเงียบขรึมและลึกลับกลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวด เธอไม่ได้โง่ เธอสังเกตเห็นความผิดปกติในร่างกายของเขามาตลอด ทั้งรอยช้ำบนแขน ทั้งอาการหอบเหนื่อยในบางครั้งที่เขาพยายามปิดบัง “ริน...” เมฆาพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่เขากลับชะงักงันกลางอากาศ นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำหมัดแน่น “อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ” รินรดาเปลี่ยนจากโกรธเป็นความอ่อนโยน เธอขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา “สวนสาธารณะแห่งนี้... ที่ที่เราเคยมานั่งฟังคุณเล่าถึงดวงดาวที่คุณชื่นชอบ ที่ที่เราเคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถึงเวลาแล้วหรือยังคะที่เราจะเลิกแสดงละครบทที่แสนเจ็บปวดนี้” เมฆานิ่งเงียบไปนาน ความเงียบนั้นช่างยาวนานราวกับเป็นชั่วนิรันดร์ ท่ามกลางเสียงใบไม้ไหวและเสียงรถราที่ผ่านไปมาไกลๆ เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปหาเธอ ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบจะไม่มีช่องว่าง แต่ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน รินรดามองหน้าจอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความอ่อนโยนเป็นความตื่นตระหนก เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ—เบอร์โทรศัพท์ของแม่เธอ ในยามวิกาลเช่นนี้ “แม่... ทำไมถึงโทรมาป่านนี้คะ?” เธอรับสายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เสียงปลายสายไม่ได้แผ่วเบาเหมือนปกติ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความตระหนกและเสียงสะอื้นที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน “ริน... กลับมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ลูก! พ่อของลูก... พ่ออาการกำเริบหนัก เราต้องรีบตัดสินใจเรื่องการผ่าตัดด่วนที่สุด!” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือลงบนพื้นหญ้า เธอหันไปมองเมฆาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือจากเขา กลับมีร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่รินรดาคุ้นตาดีเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา แววตาของเขาเย็นชาและเด็ดขาด เขาคือนักธุรกิจหนุ่มที่พ่อของรินรดาหมายตาไว้ให้แต่งงานด้วยเพื่อรักษาเสถียรภาพของบริษัท “ไม่ต้องไปรบกวนเขาหรอกรินรดา” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่กดดัน “รถของฉันจอดรออยู่ตรงนั้นแล้ว เราต้องรีบไป... ส่วนคุณ...” เขาปรายตามองเมฆาด้วยสายตาดูแคลน “ก็ควรจะรู้ตัวได้แล้วว่าชีวิตคนธรรมดาอย่างคุณ ไม่มีที่ว่างให้ผู้หญิงคนนี้ในยามวิกฤตแบบนี้หรอก” เมฆาตัวแข็งทื่อ เขาทำได้เพียงยืนมองชายคนนั้นคว้าแขนรินรดาไว้แน่น ในขณะที่รินรดาหันมาสบตาเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ร้องขอคำตอบ... และคำตัดสินครั้งสุดท้ายว่าเขาจะ ‘สู้’ เพื่อเธอ หรือจะ ‘ปล่อย’ เธอไปตามโชคชะตาที่กำลังพังทลายลงตรงหน้า แสงดาวพร่างพราวขอบพระคุณทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางมาถึงวินาทีที่บีบคั้นที่สุดของรินรดาและเมฆานะคะ