รอยยิ้มบนเตียงผู้ป่วย

"อย่าฝืนเลยค่ะเมฆ... คุณเหนื่อยมามากพอแล้ว" รินรดาเอ่ยเสียงสั่นขณะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อของชายหนุ่ม กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษแห่งนี้ดูจะจางหายไปชั่วขณะ เมื่อดวงตาคู่คมของเมฆาที่เคยหม่นแสง กลับมาทอประกายวาววับราวกับดวงดาวที่พยายามส่องสว่างก่อนดับแสงลง เมฆาไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ขยับยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่รินรดาไม่ได้เห็นมานานนับเดือน รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่าเขายังคงเป็นคนเดิม คนที่เคยจูงมือเธอเดินผ่านหยาดฝนและบอกว่าความฝันของเธอคือสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก "ผมแค่กำลังคิด..." เขาเว้นจังหวะ ลมหายใจแผ่วเบาขยับขึ้นลงตามจังหวะชีพจรที่เต้นอ่อนแรงในเครื่องวัด "ว่าถ้าวันหนึ่งผมตื่นมาแล้วไม่เจอคุณนั่งอยู่ตรงนี้ ผมคงเป็นคนไข้ที่เหงาที่สุดในโลก" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เธอรู้ดีว่านี่คือ 'ช่วงเวลาปลอดโปร่ง' ที่คุณหมอเคยเตือนไว้ว่ามันอาจเป็นเพียงไฟมอดก่อนมอดดับ แต่ในวินาทีนี้ เธออยากจะเก็บเกี่ยวภาพจดจำที่แสนเปราะบางนี้ไว้ให้นานที่สุด "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ ต่อให้คุณจะไล่ฉันกี่ครั้งก็ตาม" เธอกดมือลงบนหลังมือที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากเข็มน้ำเกลือของเขา สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ใต้ผิวหนัง "เปียโนตัวนั้น... ฉันไม่ได้ซ้อมมาอาทิตย์หนึ่งแล้วนะ เมฆรู้ไหมคะว่าทำไม?" เมฆาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาซ่อนความเจ็บปวดลึกๆ ไว้ภายใต้ความอ่อนโยน "เพราะคุณเป็นห่วงผม?" "เพราะฉันไม่มีแรงจะกดคีย์ตัวไหนให้เสียงมันไพเราะได้ ถ้าไม่มีเสียงหัวใจของคุณคอยเป็นจังหวะให้..." รินรดาขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากลมหายใจของเขา "เมฆ... ถ้าคุณจะตื่นมาทุกเช้า เพื่อยิ้มให้ฉันแบบนี้ ฉันสัญญาว่าฉันจะเล่นเปียโนให้คุณฟังจนกว่าคุณจะเบื่อเลยค่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจจากมอนิเตอร์ที่เต้นสม่ำเสมอเป็นจังหวะต้อนรับการพูดคุย เมฆาเอื้อมมือที่สั่นเทาขึ้นมาแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปเหมือนภาพฝัน "ริน..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงที่แหบพร่านั้นมีความหมายมากกว่าคำบอกรักนับพันคำ "อย่าทำเพื่อผมจนลืมเป้าหมายของคุณ... ยิ่งผมเห็นคุณทิ้งความฝันเพื่อมาเฝ้าคนป่วยที่อาจจะไม่มีวันหายแบบผม ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระที่หนักที่สุดในชีวิตคุณ" "ความฝันที่ไม่มีคุณอยู่ด้วย... มันจะไปมีความหมายอะไรคะ?" คำถามนั้นทำให้เมฆานิ่งอึ้ง เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ที่นั่นไม่มีความลังเล มีเพียงความดื้อรั้นที่แสนงดงามซึ่งเขาหลงรักมาตลอด ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้ง เสียงประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะเตือน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่รุนแรงจนน่าอึดอัดโชยนำมาก่อนร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดหรูหรา เธอคือมารดาของเมฆา ผู้ที่ไม่เคยยอมรับในความสัมพันธ์ที่ไร้อนาคตของทั้งสองคน "รินรดา..." เสียงของเธอเย็นเยียบจนห้องที่ดูอบอุ่นเมื่อครู่กลับกลายเป็นน้ำแข็ง "คุณอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้ว กลับไปซ้อมเปียโนเถอะ ชีวิตคุณมีค่ามากกว่าจะมานั่งจมปลักกับคนที่จะไม่มีวันให้คุณได้อะไรนอกจากความทุกข์" เมฆาหน้าถอดสี มือที่แตะแก้มรินรดาตกลงข้างเตียงทันที ความหวังในแววตาของเขาที่เพิ่งก่อตัวถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วราวกับแก้วที่แตกกระจาย เขาหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง มองออกไปที่ท้องฟ้าสีเทาหม่น รินรดาลุกขึ้นยืน ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธปนความเสียใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากโต้ตอบ มารดาของเมฆาก็ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งมาตรงหน้าเธอ "นี่คือตั๋วเครื่องบินไปงานออดิชันที่เวียนนาในอีกสองวันข้างหน้า... ฉันจัดการทุกอย่างให้คุณแล้ว และถ้าคุณรักเมฆาจริงๆ คุณควรจะรู้ว่าการหายไปจากชีวิตเขาในตอนนี้ คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาจะได้รับ" รินรดาจ้องมองตั๋วในมือด้วยความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอหันกลับไปมองเมฆาที่ยังคงไม่ยอมหันกลับมามองเธอ ราวกับว่าเขาเองก็เห็นด้วยกับคำประกาศิตของผู้เป็นแม่ "คุณคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ... เมฆ?" เธอถามเสียงสั่น รอลุ้นคำตอบจากแผ่นหลังที่ไหวระริกของเขา เมฆาค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาที่เคยมีรอยยิ้มเมื่อครู่กลับปิดสนิทลงอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ร้าวรานยิ่งกว่าเดิมว่า "ไปเถอะริน... การได้เห็นคุณเล่นเปียโนบนเวทีที่ยิ่งใหญ่ คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ผมอยากได้จากคุณ... อย่ากลับมาหาคนป่วยที่ไม่มีวันรอดคนนี้อีกเลย" รินรดานิ่งค้างราวกับถูกสาป แต่ในวินาทีที่เธอหันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เสียงหัวใจจากเครื่องมอนิเตอร์ที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับเปลี่ยนเป็นเสียงสัญญาณยาวต่อเนื่องที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน แสงดาวพร่างพราวขอบพระคุณทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดของรินรดาและเมฆานะคะ