วันฝนพรำ

“ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ เมฆา!” รินรดากระชากข้อมือตัวเองกลับมาอย่างแรงจนร่างของเธอถลาไปปะทะกับผนังไม้ผุพังของกระท่อมร้างกลางไร่ชา เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้างลงมาใกล้จนพื้นดินสะเทือน แต่นั่นยังไม่น่าหวาดหวั่นเท่าแววตาของชายหนุ่มที่ยืนจ้องมองเธออยู่ท่ามกลางม่านฝนที่สาดซัดเข้ามาผ่านช่องโหว่ของหลังคา เมฆาไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขายืนนิ่ง หยดน้ำฝนเกาะพราวบนเส้นผมสีเข้มและไหลผ่านกรอบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้ากว่าทุกวันที่เคยเห็น เขากำลังพยายามสะกดกลั้นบางอย่างไว้ภายใต้ท่าทีที่เงียบเชียบ ราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บซึ่งไม่ยอมให้ใครเห็นบาดแผล “เธอคิดว่าคำพูดของแม่ฉันเป็นเรื่องล้อเล่นงั้นหรือริน” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า “ความคาดหวังที่เขายัดเยียดให้เธอ มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือโซ่ตรวนที่จะดึงเธอลงไปจมอยู่กับความเสียใจ... เหมือนที่ฉันกำลังเป็นอยู่ตอนนี้” รินรดากอดอกแน่น พยายามบังคับมือที่สั่นเทาไม่ให้เผยความรู้สึกออกมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นไอฝนผสมกับกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเมฆาที่เธอคุ้นเคยกำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน “แล้วคุณล่ะเมฆา? คุณเอาสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าฉันจะจัดการชีวิตตัวเองไม่ได้ ทำไมต้องผลักไสกันด้วยวิธีที่โหดร้ายแบบนี้” “เพราะฉันไม่มีสิทธิ์เหนี่ยวรั้งอนาคตของใคร!” เขาตะคอกกลับออกมาอย่างเหลืออด ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาเธอเพียงก้าวเดียว ระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิดทำให้รินรดารู้สึกถึงไออุ่นและแรงดึงดูดที่น่ากลัว “ริน... ฉันไม่ต้องการให้เธอต้องมานั่งเสียใจเมื่อถึงวันที่ฉันไม่อยู่มองเธอเล่นเปียโนบนเวทีใหญ่ วันนั้น... คำสัญญาที่แม่เธอต้องการจะไม่มีความหมายเลยถ้าฉันกลายเป็นแค่ความทรงจำที่บิดเบี้ยวในชีวิตเธอ” หญิงสาวนิ่งอึ้ง คำว่า ‘ไม่อยู่’ กระแทกเข้ากลางใจจนเธอแทบหยุดหายใจ รินรดารวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่มีใครหยุดได้ “คุณกำลังโกหก... คุณกำลังใช้ความป่วยไข้และความกลัวเป็นเกราะป้องกันตัวเองเพื่อผลักฉันออกไป คุณกลัวความรักเหรอเมฆา?” เมฆาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันที เขายกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าเนียนที่เปียกชื้นด้วยละอองฝน แต่แล้วเขากลับกำหมัดแน่นแล้วปล่อยมือลงข้างลำตัว ราวกับเกลียดชังความอ่อนแอของหัวใจตัวเอง “ฉันไม่ได้กลัวความรัก ริน... ฉันกลัวว่าวันหนึ่งเมื่อเธอก้าวไปไกลถึงจุดที่ฝันไว้ เธอจะหันกลับมามองแล้วพบว่าผู้ชายที่เธอมอบใจให้ มันไม่เหลืออะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า” ภายในกระท่อมมืดสนิทลงเรื่อยๆ เหลือเพียงเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นราวกับจะชะล้างทุกอย่างให้หายไป รินรดาก้าวเข้าไปหาเขา ลบเลือนระยะห่างที่เขาสร้างขึ้นจนหน้าอกของทั้งคู่แทบชิดกัน เธอวางมือลงบนแผ่นอกกว้างที่กำลังเต้นรัวอย่างผิดจังหวะของเขา “ฉันไม่สนใจหรอกว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หากทว่าสั่นเครือ “ถ้าอนาคตที่ไม่มีคุณคือความสำเร็จที่ต้องแลกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย ฉันก็ขอเลือกความล้มเหลวที่มีคุณอยู่เคียงข้าง... มากกว่าการเป็นนักเปียโนที่โดดเดี่ยวที่สุดในโลก” เมฆานิ่งไป อ้อมแขนของเขาโอบรัดเอวบางของเธอไว้แน่นเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ เขาก้มใบหน้าลงมาแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางความหนาวเหน็บข้างนอกนั่น “ริน... เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังทำลายกำแพงทั้งหมดที่ฉันสร้างขึ้น” “งั้นก็พังมันไปเลยสิคะ” รินรดากระซิบแผ่วเบา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ จากรองเท้าบูทคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงฝน มันหยุดลงที่หน้าประตูกระท่อมอย่างกะทันหัน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสูงใหญ่ในชุดกันฝนสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า “ฉันบอกแล้วใช่ไหมเมฆา ว่าอย่าให้ฉันต้องมาตามเธอกลับไปด้วยตัวเอง” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจและเย็นชาจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น รินรดารู้สึกถึงหัวใจของเมฆาที่กระตุกวูบในอ้อมแขนเธอ เธอค่อยๆ หันไปมองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า และวินาทีนั้นเองที่ความจริงบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดก็กระจ่างชัดขึ้นเมื่อชายคนนั้นเปิดฮู้ดคลุมศีรษะออก เขามีใบหน้าเดียวกับเมฆา... ทว่าเย็นชาและไร้ความเมตตาอย่างสิ้นเชิง เขาคือคนที่แม่ของเธอเคยเตือนไว้ว่าอย่าได้เข้าใกล้ แต่เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมเมฆาถึงได้ตัวสั่นเทาอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาในกระท่อม? "ริน... หนีไป" เมฆากระซิบด้วยเสียงที่สั่นที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "เขาน่ะ... คือสิ่งที่ฉันพยายามจะเก็บเป็นความลับมาตลอดชีวิต" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและเมฆาในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากแสงดาวพร่างพราวค่ะ