การสอบที่ไม่อยากไป

"ตัวเลขเหล่านี้มันไม่ได้มีความหมายอะไรกับอนาคตของฉันเลยสักนิด" รินรดากระซิบกับตัวเองขณะจ้องมองโจทย์คณิตศาสตร์บนกระดาษคำถามเบื้องหน้า ปากกาในมือหมุนวนอย่างไร้จุดหมาย เธอไม่ได้หงุดหงิดกับความยากของสูตรที่ต้องแก้ แต่มันคือความว่างเปล่าที่เกาะกินหัวใจจนน่ากลัว บรรยากาศภายในห้องสอบเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของคนข้างๆ แต่สำหรับเธอ โลกทั้งใบกลับกำลังหมุนวนไปหาภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวาน... ภาพแผ่นหลังของเมฆาที่เดินหายเข้าไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ไม่ใช่แค่คำบอกลาที่เธอไม่ได้รับ แต่คือ 'ความเงียบ' ที่ทำหน้าที่เสมือนกำแพงสูงชันที่ขวางกั้นระหว่างเขากับเธอ รินรดาขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง เก้าอี้ไม้แข็งกระด้างเสียดสีกับพื้นห้องจนเกิดเสียงดังครืดเบาๆ เธอขมวดคิ้วแน่น สมาธิที่เคยมีในการเตรียมนักเปียโนอาชีพพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอพยายามนึกถึงคีย์เปียโนที่ควรจะสัมผัสในวันนี้ แต่นิ้วของเธอกลับสั่นเทาเมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของเขาที่ทิ้งไว้เพียงรอยร้าวในความรู้สึก *“ถ้าการตัดสินใจของรินคือการก้าวไปข้างหน้า ก็อย่าหันหลังกลับมามองคนที่หยุดอยู่กับที่แบบพี่เลย”* "พี่เมฆา..." เธอพึมพำชื่อนั้นแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความกดดันในห้องสอบ มือของเธอหยิบยางลบขึ้นมาถูรอยดินสอบนกระดาษอย่างรุนแรงจนกระดาษเกือบขาด ความผิดพลาดในข้อสอบแก้ไขได้ด้วยการลบ แต่ความผิดพลาดในหัวใจที่เธอเผลอปล่อยให้เขาเดินจากไปโดยไม่เหนี่ยวรั้งไว้ จะมีโอกาสแก้ไขได้อีกไหม? ในนาทีนี้ ความสำคัญของคะแนนสอบที่พ่อกับแม่คาดหวังเริ่มเลือนลางราวกับหมอกควัน เธอไม่ได้อยากเป็นเพียงนักศึกษาที่ทำคะแนนได้ดีเยี่ยมในคณะนี้ เธออยากเป็นคนที่เดินเคียงข้างเขาโดยไม่ต้องมีความลับหรือระยะห่างใดๆ มากั้นกลางอีก เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่เธอยังคงเขียนคำตอบลงไปเพียงครึ่งเดียว สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องสอบ เห็นยอดไม้ที่ไหวเอนตามลม ความว่างเปล่าข้างนอกนั้นช่างดูคล้ายกับความรู้สึกภายในใจเหลือเกิน เธอเริ่มทบทวนความทรงจำที่มีต่อเมฆาอีกครั้ง เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่? เป็นเพียงชายหนุ่มผู้อบอุ่นที่คอยปลอบประโลม หรือเป็นจิ๊กซอว์ตัวสำคัญที่เธอขาดไปไม่ได้? แล้วทำไมเขาถึงต้องเลือกทางเดินที่ตัดขาดจากเธออย่างเด็ดขาดขนาดนั้น? ทุกคำถามมีคำตอบซ่อนอยู่ แต่รินรดาไม่เคยได้รับอนุญาตให้ขุดค้นลงไปลึกกว่านั้นเลย เสียงระฆังดังขึ้น เป็นสัญญาณเตือนว่าหมดเวลาสอบ ทุกคนรอบข้างเริ่มวางปากกาและทยอยลุกขึ้นเดินออกจากห้องด้วยท่าทางเหนื่อยล้า บ้างก็จับกลุ่มคุยกันเรื่องข้อสอบที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่รินรดายังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น กระดาษคำตอบของเธอถูกส่งคืนกรรมการคุมสอบด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำขึ้นเพื่อไม่ให้ดูผิดปกติ เธอก้าวเดินออกจากห้องสอบด้วยความรู้สึกเหมือนคนละเมอ ผู้คนรอบข้างดูห่างไกลออกไปทุกขณะ จนกระทั่งสายตาของเธอปะทะเข้ากับเงาของใครบางคนที่ยืนพิงผนังตึกอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีซีดที่เธอคุ้นตาเป็นอย่างดี เขากำลังยืนกอดอก ใบหน้าซีกหนึ่งถูกบดบังด้วยเงาไม้ ความนิ่งงันของเขายังคงเหมือนเดิมทุกประการ หัวใจของรินรดาเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอรีบก้าวเท้าเข้าไปหาเขาด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่เมื่อเข้าใกล้จนเห็นสีหน้าของเขาชัดๆ ฝีเท้าของเธอก็ชะงักงันโดยอัตโนมัติ เมฆาไม่ได้มองมาที่เธอ สายตาของเขาจับจ้องไปยังผู้หญิงอีกคนที่เดินเข้ามาหาเขาจากมุมตึก ผู้หญิงที่รินรดาไม่เคยรู้จักมาก่อน... ผู้หญิงที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนาในมือ และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินรดากระตุกไปชั่วขณะ ไม่ใช่การที่เขาไม่มองเธอ แต่เป็นแววตาที่เขาใช้มองผู้หญิงคนนั้น... มันเป็นแววตาเดียวกันกับที่เขาเคยใช้มองเธอในวันที่เขาสัญญาว่าจะคอยสนับสนุนความฝันของเธอ เมฆารับเอกสารนั้นมา ก่อนจะหันมาสบตารินรดาเพียงเสี้ยววินาทีเดียว แววตาของเขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "สอบเสร็จแล้วเหรอ" เขาถามเสียงเรียบ ไม่ใช่เสียงของคนที่หายไปเมื่อคืน แต่เป็นเสียงของคนแปลกหน้า "หวังว่าผลสอบคงดีพอที่จะทำให้เธอไปได้ไกลๆ อย่างที่พ่อแม่เธอต้องการนะ เพราะหลังจากนี้... ฉันคงไม่มีโอกาสได้ยินเรื่องราวของเธออีกแล้ว" แสงดาวพร่างพราวขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ