จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

"ถ้าฉันเลิกเล่นเปียโน... คุณจะยังมองเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้างไหมคะ?" คำถามนั้นดังก้องอยู่ในหัวของรินรดา ไม่ใช่เพราะเธอเพิ่งเอ่ยมันออกมา แต่เพราะมันเป็นประโยคที่ถูกเขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าลงบนกระดาษจดหมายแผ่นที่สิบที่วางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องซ้อมดนตรี หญิงสาวกอดเข่าตัวเองแน่น สัมผัสความเย็นเยียบของพื้นไม้ที่ซึมลึกผ่านกระโปรงบาง เธอไม่กล้าแม้แต่จะหยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อ ความเงียบงันในห้องนี้ราวกับกำลังบีบคั้นลมหายใจของเธอให้ขาดห้วง เมฆาไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาไม่อยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว ตั้งแต่วันที่เขาปฏิเสธจะรับฟังความฝันของเธอด้วยการเบือนหน้าหนีและทิ้งคำพูดทิ้งท้ายไว้ว่า 'บางอย่างที่สวยงาม ก็ควรถูกเก็บไว้ในที่ที่มันควรอยู่... ไม่ใช่พยายามดึงลงมาให้แปดเปื้อนกับโลกความเป็นจริง' รินรดาหยิบปากกาด้ามเดิมขึ้นมาอีกครั้ง มือที่เคยพริ้วไหวบนคีย์บอร์ดกลับสั่นเทา เธอเริ่มจรดปลายปากกาลงไปใหม่ *‘เมฆา... คุณบอกว่าฉันควรบินไปให้ไกล ไปสู่เวทีที่ไม่มีคุณ แต่คุณเคยรู้ไหมว่าเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากรังสรรค์เสียงดนตรีขึ้นมา ไม่ใช่ความสำเร็จ ไม่ใช่ชื่อเสียง แต่มันคือการที่คุณนั่งฟังฉันอยู่ตรงแถวหน้าสุดเสมอมา... หากวันหนึ่งที่ฉันก้าวไปไกลจนมองไม่เห็นแผ่นหลังของคุณแล้ว เสียงเปียโนของฉันจะยังมีความหมายอะไรอีก ในเมื่อหัวใจของคนเล่นมันแตกสลายไปตั้งแต่วันที่คุณตัดสินใจผลักไสฉันออกจากชีวิตด้วยความใจดีที่แสนโหดร้ายนั้น’* หยดน้ำตาเม็ดเล็กหยดลงบนกระดาษจนหมึกสีน้ำเงินเริ่มฟุ้งกระจายเหมือนความรู้สึกที่ขุ่นมัวของเธอ รินรดาชะงัก เธอไม่ได้ต้องการส่งจดหมายฉบับนี้ไปให้เขาอ่านจริงๆ หรอก เธอเพียงแค่ต้องการรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าที่เหลืออยู่ ระบายมันลงบนกระดาษเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเก็บไว้ให้หนักอกจนเกินไป เธอลุกขึ้นเดินไปที่เปียโนหลังเก่า กดคีย์ตัวหนึ่งเบาๆ เสียงโน้ตที่สั่นเครือดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้อง เสียงนั้นช่างเหมือนกับความสัมพันธ์ของเธอกับเมฆา—แผ่วเบา เปราะบาง และพร้อมจะจางหายไปในอากาศ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตู ห้องซ้อมดนตรีที่เธอคิดว่าปิดตายกลับมีคนเปิดมันเข้ามา รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบคว่ำหน้ากระดาษจดหมายลงกับพื้นโต๊ะ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยนั้นทำให้รินรดาชะงักไปชั่วครู่ เมฆายืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปร่งของเขาดูซูบผอมลงไปกว่าเดิม ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวดูเหมือนจะไร้สีเลือดมากกว่าปกติ เขายืนพิงกรอบประตู สายตาที่มองมายังเธอนั้นว่างเปล่า แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีที่เย็นชา "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา" รินรดาถาม เสียงของเธอแข็งกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหว "ประตูมันไม่ได้ล็อก" เมฆาตอบสั้นๆ เขาเดินก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายจางๆ ของยารักษาโรคที่เขามักจะพยายามปกปิดด้วยน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูกเธอ รินรดารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง แต่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาคาดคั้น "คุณมาทำไม ถ้ามาเพื่อจะบอกให้ฉันลืมเรื่องทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น... ฉันบอกได้เลยว่าคุณเสียเวลาเปล่า" รินรดาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความตัดพ้อ เมฆาเงียบไปนาน เขามองไปที่กองกระดาษบนโต๊ะ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กระดาษแผ่นหนึ่งที่รินรดาเขียนทิ้งไว้ เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับเปียโน "ฉันไม่ได้มาเพื่อบอกให้ลืม" เขาเว้นจังหวะ สายตาที่เขามองเธอนั้นเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อน แต่มันเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่แสนเจ็บปวด "แต่ฉันมาเพื่อบอกว่า... ต่อให้เธอจะบินไปสูงแค่ไหน รินรดา เธอก็ไม่จำเป็นต้องมองหาฉันอีกต่อไป เพราะนับจากวันนี้ ฉันจะไม่อยู่ตรงนั้นให้เธอต้องเป็นห่วงอีกแล้ว" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจของเธอ รินรดาขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไง เมฆา? คุณกำลังจะทำอะไร!" เมฆายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบซองจดหมายสีขาวสะอาดตาออกมาวางบนเปียโนข้างๆ ตัวเธอ แต่มันไม่ใช่จดหมายธรรมดา มันมีตราประทับของโรงพยาบาลและเอกสารการนัดหมายที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "เปิดอ่านสิ... หลังจากที่ฉันออกไปจากห้องนี้แล้ว" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ก่อนจะหันหลังกลับเดินออกไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มือของเธอเอื้อมไปหยิบซองจดหมายนั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษ เธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนรอเมฆาอยู่ด้านนอกห้อง—เป็นคุณหมอเจ้าของไข้ที่เธอเคยเห็นในประวัติการรักษาของเขา ไม่ใช่แค่รอยยิ้มที่จากลา... แต่มันคือการหายตัวไปตลอดกาลใช่ไหม? แสงดาวพร่างพราวขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาระยะห่างแห่งความทรงจำนี้ไปพร้อมกันนะคะ