บันทึกในสมุดเล่มเก่า

"อย่าขยับ!" เสียงตวาดกร้าวของใครบางคนดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา แต่มันกลับฟังดูไกลแสนไกลเมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก เธอทรุดเข่าลงกับพื้นปูนที่เปียกชื้น น้ำฝนที่ตกลงมาเริ่มซึมเข้าสู่เนื้อผ้าจนเย็นเยียบ ทว่าความเย็นที่ลามเลียไปทั่วร่างยังไม่เท่ากับความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกลงไปในใจ มือที่สั่นเทาของเธอประคองสมุดสเก็ตช์เล่มนั้นไว้ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยววิญญาณเธอไม่ให้หลุดลอยไปในความมืดมิด ลายเส้นดินสอที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการถูกละอองฝนไม่ได้ทำให้ภาพวาดใบหน้านั้นดูด้อยค่าลงเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มของเธอที่ถูกบันทึกไว้ในภาพ... รอยยิ้มที่เธอคิดว่าเก็บซ่อนไว้มิดชิดที่สุดกลับถูกเขามองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง "แด่รินรดา... ผู้เป็นดวงดาวที่สว่างเกินกว่าจะดับแสงลงพร้อมกับคนอย่างผม" เธอพึมพำประโยคนั้นซ้ำๆ ราวกับคนละเมอ เสียงฟ้าร้องครืนครางประท้วงอยู่ในอก รินรดาเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางที่เมฆาเดินจากไป สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงแผ่นหลังที่ค่อยๆ จมหายไปในเงามืดของกลุ่มชายชุดดำ ราวกับเขาเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากความเหงาของเธอเอง "ริน! กลับบ้านเดี๋ยวนี้!" เสียงของบิดาดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่รีบเร่งเข้ามาใกล้ ท่านไม่ได้ถามถึงเมฆา ท่านไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอะไร ท่านเพียงแค่ดึงแขนเธอให้ลุกขึ้นด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ข้อมือของเธอช้ำ "อย่าให้พ่อเห็นว่าแกยังยุ่งกับพวกไม่มีหัวนอนปลายเท้าพวกนี้อีก หน้าที่ของแกคือเปียโน การประกวดอาทิตย์หน้าคือโอกาสเดียวที่จะพิสูจน์ว่าแกยังเป็นลูกสาวที่น่าภูมิใจของครอบครัว" รินรดาไม่ได้โต้ตอบ เธอเพียงแค่กำสมุดสเก็ตช์แน่นขึ้นจนขอบกระดาษบาดฝ่ามือ ความเจ็บปวดกายเล็กน้อยนั้นกระตุ้นให้เธอยังคงมีสติ เธอจำต้องละทิ้งความอาวรณ์ไว้ ณ ตรงนั้น ก้าวเดินตามบิดาไปโดยไม่หันกลับมามองเงาของคนคนนั้นอีกเลย *** ห้องนอนของรินรดาในค่ำคืนนั้นเงียบงันจนน่าอึดอัด กลิ่นไอฝนยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ เธอวางสมุดสเก็ตช์ลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยโน้ตเพลงคลาสสิกที่บิดาบังคับให้ฝึกซ้อม แต่ในตอนนี้ โน้ตเพลงเหล่านั้นกลับดูไร้จิตวิญญาณสิ้นดีเมื่อเทียบกับตัวโน้ตที่เธอพบในหน้าถัดไปของสมุดเล่มเดิม รินรดาพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหน้าที่มีรอยยับยู่ยี่ มันไม่ใช่ภาพวาด แต่มันคือเนื้อเพลงที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของเมฆา *“ในคืนที่ดาวร่วงหล่นสู่ผืนดิน* *ผมยอมเป็นทรายที่ยอมให้เธอเหยียบผ่าน* *ขอเพียงแค่แสงของเธอไม่ร่วงโรยไปตามกาล* *แม้ชื่อของผมจะถูกลบเลือน... ในความมืดมิดที่ไม่อาจเอ่ยคำลา”* น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดเริ่มไหลรินลงมาเป็นสาย เธอจดจำท่วงทำนองเพลงนี้ได้ดี มันคือเพลงที่เมฆามักจะดีดกีตาร์เบาๆ ในช่วงเวลาที่พวกเขาแอบหนีไปนั่งใต้ต้นไม้เก่าแก่หลังโรงเรียนดนตรี เธอเคยคิดว่ามันเป็นเพียงแค่เพลงรักทั่วไป แต่ตอนนี้... เมื่อพิจารณาจากอาการไอที่เมฆามักจะปกปิด และสายตาที่มองเธอราวกับกำลังร่ำลาอยู่เสมอนั้น ความหมายของเนื้อเพลงกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เพลงรัก... แต่มันคือพินัยกรรมแห่งหัวใจ "เมฆา... นายกำลังปิดบังอะไรกันแน่" รินรดากระซิบกับความว่างเปล่า เธอหยิบดินสอขึ้นมา ตั้งใจจะเขียนทำนองเปียโนลงไปใต้เนื้อเพลงนั้น หากนี่คือสิ่งที่เขาทิ้งไว้ให้ เธอจะทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่อมตะที่สุด ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* ไม่ใช่เสียงเคาะจากแม่บ้านหรือบิดา เพราะจังหวะมันหนักแน่นและเว้นวรรคอย่างเป็นระบบเกินไป รินรดาลุกขึ้นเดินไปที่ประตูด้วยความลังเล หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองที่ใกล้จะแตกสลาย เธอแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย สายตาปะทะกับบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้สวมชุดนักเรียน แต่สวมชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าซีกหนึ่งถูกบังด้วยปีกหมวก และกลิ่นยาสูบจางๆ ก็ลอยมาเตะจมูกเธอ ชายคนนั้นยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลให้เธอโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทำให้เธอขนลุกไปทั้งร่าง "เมฆาฝากมาให้... เขาบอกว่าถ้าคุณได้อ่านสิ่งนี้แล้ว หวังว่าคุณจะตัดสินใจได้ว่าควรจะเก็บเขาไว้ในความทรงจำ หรือจะปล่อยให้เขาเป็นแค่ดาวที่ดับไปจริงๆ ในคืนนี้" รินรดารับซองจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ชายแปลกหน้าจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและซองจดหมายที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งราวกับน้ำหนักของชีวิตใครสักคน เธอกรีดซองออกอย่างรีบร้อน และสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นไม่ใช่จดหมายรัก แต่มันคือผลตรวจทางการแพทย์ที่มีชื่อของเมฆาอยู่บนหัวกระดาษ พร้อมกับคำวินิจฉัยที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาพังทลายลงในพริบตาเดียว! ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดของรินรดาไปพร้อมกับ "แสงดาวพร่างพราว" ครับ