ความสับสนของหัวใจ

“คุณพ่อจะให้หนูเลือกระหว่างความฝันของตัวเอง... กับลมหายใจของคนที่หนูรักอย่างนั้นหรือคะ?” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแน่วแน่จนน่าตกใจ เธอไม่ได้ร้องไห้ น้ำตาที่ควรจะไหลรินกลับแห้งผากอยู่ในลำคอ ความเงียบงันในห้องรับรองที่หรูหราเย็นเยียบราวกับช่องแช่แข็ง รินรดามองร่างสูงของเมฆาที่ยืนพิงผนังอยู่มุมห้อง เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ความพ่ายแพ้ที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ คุณธนา วางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดังเคร้ง เขาไม่ได้ตื่นตระหนกกับคำถามนั้น เพียงแค่ยิ้มมุมปาก ราวกับกำลังชมการแสดงละครเวทีที่เขารู้บทจบดีอยู่แล้ว “ความรักมันกินไม่ได้หรอกนะรินรดา” คุณธนากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง “โดยเฉพาะกับผู้ชายที่มีอนาคตไม่แน่นอนอย่างคนนี้ ถ้าเธอถอนตัวจากโครงการสอบชิงทุนที่เบอร์ลิน พ่อจะยุติเรื่องทั้งหมด... จะไม่มีการขุดคุ้ยประวัติครอบครัวเขา ไม่มีการกดดันเรื่องหนี้สินธุรกิจ และที่สำคัญ... เขาจะยังมีโอกาสได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบ” รินรดาหันไปมองเมฆา ชายหนุ่มหลับตาลงแน่น มือหนาที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกว่าเขากำลังอดกลั้นเพียงใด เขารู้ดีว่าหากเธอเลือกเขา อนาคตของเธอที่เฝ้าเพียรพยายามมาตลอดสิบปีในฐานะนักเปียโนจะพังทลายลงในพริบตา แต่หากเธอเลือกไปเบอร์ลิน... เขาก็ต้องแบกรับความกดดันที่พ่อของเธอจงใจจะกระหน่ำใส่ไม่ให้โงหัวขึ้น “ริน... อย่าทำแบบนั้น” เมฆาเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหว “อย่าทิ้งสิ่งที่เธอรัก เพียงเพื่อแลกกับคนอย่างฉันที่... ที่ไม่มีอะไรจะให้เธอได้เลย” รินรดาเดินเข้าไปหาเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาที่เคยรู้สึกว่าไกลเหมือนดวงดาว บัดนี้กลับดูเหมือนหน้าผาสูงชันที่ไม่มีทางเชื่อมต่อกัน เธอเอื้อมมือไปแตะที่แก้มสากของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายที่เธอยิ่งโหยหา แต่กลับยิ่งห่างไกล “ไม่ใช่เพื่อคนอย่างคุณค่ะเมฆา” เธอกระซิบ ความดื้อรั้นในใจที่เคยใช้ขัดขืนพ่อมาตลอด บัดนี้ถูกใช้เพื่อการตัดสินใจที่เจ็บปวดที่สุด “แต่เป็นเพราะหนูไม่สามารถเล่นเพลงที่ไพเราะที่สุดได้ หากหัวใจของหนูแตกสลายไปแล้ว” เธอหันกลับไปหาพ่อ สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “หนูจะถอนตัวจากโครงการสอบชิงทุนค่ะคุณพ่อ... และหลังจากนี้ หวังว่าคุณพ่อจะรักษาสัญญาที่ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขาอีก” คุณธนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ดีมาก พ่อดีใจที่เห็นเธอตัดสินใจได้ถูกต้อง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั้นอีกครั้ง รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณของเธอค่อยๆ ลอยออกจากร่าง เธอเดินผ่านพ่อออกไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก แม้จะได้ยินเสียงเรียกเบาๆ จากเมฆาที่ไล่ตามมา แต่เธอก็เลือกที่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เธอไม่ได้วิ่งหนีเขา แต่เธอกำลังวิ่งหนีความจริงที่ว่าความรักของพวกเขาไม่มีที่ยืนในโลกของผลประโยชน์ รินรดาพาตัวเองมาหยุดอยู่ที่สวนหย่อมหลังคฤหาสน์ ลมเย็นในยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าที่ร้อนผ่าว เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อน กลิ่นดอกราตรีอบอวลไปทั่ว ราวกับจะเยาะเย้ยความโง่เขลาของเธอที่ยอมสละปีกของตัวเองทิ้งเพียงเพื่อรักษาชีวิตของคนที่เธอรักไว้ ในขณะที่เธอกำลังพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของจิตใจที่แตกร้าว ทันใดนั้น แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าก็สาดส่องเข้ามา รินรดาหรี่ตามองด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ไม่ควรจะมีแขกเหรื่อมาเยือน ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวลงมาจากรถ เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นประธานกรรมการมูลนิธิเปียโนระดับโลกที่เธอเพิ่งสมัครชิงทุนไป รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเขาเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมเอกสารในมือ ท่ามกลางความมืดมิด ชายผู้นั้นหยุดลงตรงหน้าเธอ ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นดูเย็นชาเกินกว่าที่จะมาเยี่ยมเยียนธรรมดา “คุณรินรดา ผมมาที่นี่เพราะได้รับจดหมายขอถอนตัวของคุณ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะส่งเอกสารชุดหนึ่งให้ “แต่ก่อนที่คุณจะเซ็นชื่อลงไป ผมอยากให้คุณดูนี่เสียก่อน... เพราะสิ่งที่พ่อของคุณกำลังทำอยู่ ไม่ใช่แค่การทำลายอนาคตของคุณ แต่เป็นการวางแผนที่จะทำลายอนาคตของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเมฆา รวมถึงความลับเรื่องอาการป่วยของเขาที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเครื่องมือต่อรอง... คุณแน่ใจแล้วหรือว่าการถอนตัว จะทำให้เขาปลอดภัยจริงๆ?” คำพูดนั้นราวกับมีดคมกริบที่กรีดลงบนหัวใจ รินรดามองเอกสารในมือด้วยมือที่สั่นเทา พลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่รูปถ่ายใบหนึ่งที่แนบอยู่ด้านหลัง... รูปของเมฆาในโรงพยาบาลเมื่อสามปีก่อน กับคำวินิจฉัยที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันร้ายแรงเพียงใด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสับสนและรอยน้ำตาของรินรดานะคะ หวังว่าตอนต่อไปพวกเราจะหาทางออกให้หัวใจของพวกเขาไปพร้อมกันค่ะ จากใจ... แสงดาวพร่างพราว