แรงบันดาลใจจากความเจ็บปวด

"เปิดมันดูสิริน... หรือเธอเองก็กลัวจะเห็นว่าสิ่งที่เธอพยายามสร้างมาตลอดชีวิต มันพังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะชื่อของคนคนเดียว" เสียงทุ้มต่ำของผู้มาเยือนใหม่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก บรรยากาศภายในห้องประชุมที่เคยอบอ้าวด้วยไอความร้อนจากบทสนทนา กลับเย็นเฉียบจนรินรดารู้สึกได้ถึงความสั่นเทาที่ปลายนิ้วมือ เธอเหลือบมองใบหน้าของเมฆา ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นที่ถูกแกะสลักจากหินที่ไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาที่เขามองไปยังเอกสารชุดนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "คุณต้องการอะไรกันแน่" รินรดาถาม เสียงของเธอเบาหวิวแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว เธอไม่ยอมแม้แต่จะชายตามองเอกสารที่เปรียบเสมือนระเบิดเวลาเล่มนั้น "ต้องการให้เธอยอมรับความจริงไงรินรดา ความจริงที่ว่าเส้นทางสายดนตรีที่เธอหลงใหล มันเป็นเพียงกรงทองที่ครอบครัวเธอสร้างขึ้นมาเพื่อแลกกับผลประโยชน์มหาศาล... โดยมีเมฆาเป็นตัวหมากตัวสำคัญ" ชายผู้นั้นเหยียดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก รินรดามองเมฆาอีกครั้ง เขาไม่ได้แก้ตัว ไม่ได้ปลอบประโลม เขาเพียงแต่หลับตาลงช้าๆ เหมือนคนกำลังแบกรับภูเขาไว้ทั้งลูก มือหนาของเขาค่อยๆ เลื่อนแฟ้มเอกสารนั้นไปตรงหน้าเธอ "อ่านเถอะริน... ถ้าอ่านแล้วเธอจะเกลียดฉัน หรืออยากจะเดินออกไปจากที่นี่ตลอดกาล ฉันก็ไม่มีสิทธิ์รั้งเธอไว้" เธอไม่ได้หยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนในอกขยายตัวออกจนกลายเป็นความเจ็บปวดที่ไม่มีน้ำตา เธอเดินออกจากห้องนั้นไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นาทีเดียว ความรู้สึกสับสนที่รุมเร้าทำให้นึกถึงเปียโนหลังเก่าที่บ้าน... ที่นั่นอาจจะเป็นที่เดียวที่เธอยังเหลือความเป็นตัวเองอยู่ เมื่อกลับถึงห้องพัก รินรดาไม่ได้หยิบหนังสือเพลงขึ้นมาเปิดเหมือนทุกครั้ง แต่เธอกลับนั่งลงหน้าแป้นคีย์สีขาวดำที่เงียบสนิท ปลายนิ้วสัมผัสผิวสัมผัสที่เย็นเยียบ เธอหลับตาลง ภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ยังคงฉายชัด ความสั่นไหวในน้ำเสียงของเมฆา ความเย็นชาของผู้มาเยือน และความพังทลายของความเชื่อมั่นที่เธอมีต่อครอบครัว เธอกดคีย์ตัวแรก... เสียงนั้นต่ำลึกและโหยหา ราวกับเสียงถอนหายใจของคนที่กำลังสิ้นหวัง นิ้วมือขยับไปตามแรงอารมณ์ ความโกรธขึ้งถูกถ่ายทอดผ่านจังหวะที่ดุดันและรวดเร็ว สลับกับความโศกเศร้าที่ทอดผ่านโน้ตตัวที่สั่นเครือ รินรดาไม่ได้กำลังเล่นเพลงที่ใครแต่งไว้ แต่เธอกำลังเขียนบันทึกชีวิตผ่านท่วงทำนองที่ไม่มีวันมีใครได้ยิน เธอพบว่าความเจ็บปวดนั้นช่างมีพลัง มันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธออ่อนแอ แต่มันกลับเป็นวัตถุดิบชั้นดีในการรังสรรค์จังหวะที่ซับซ้อนและงดงามที่สุดเท่าที่เธอเคยบรรเลงมา *‘หากความรักคือดวงดาวที่อยู่ไกลสุดเอื้อม ความจริงก็คงเป็นพายุที่พัดพาทุกอย่างกระจัดกระจาย’* เธอพึมพำกับตัวเองขณะนิ้วมือยังคงไม่หยุดทำงาน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอหยุดบรรเลงในทันที ความเงียบกลับคืนมาสู่ห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยไอระเหยของหยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้า เธอเดินไปเปิดประตูด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวังที่ว่าอาจจะเป็นเมฆา... ทว่าเมื่อบานประตูเปิดออก คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับไม่ใช่ชายหนุ่มที่เธอโหยหา แต่เป็นหญิงวัยกลางคนในชุดหรูหราที่เธอรู้จักดี "แม่..." รินรดาครางชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มารดาของเธอไม่ได้เข้ามาในห้อง แต่กลับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดคลิปเสียงที่ถูกอัดไว้ มันคือเสียงเปียโนที่เธอกำลังเล่นเมื่อสักครู่นี้เอง "เพลงนี้เหรอที่เธอใช้ระบายความเศร้า?" แม่ของเธอยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความเกลียดชัง "รู้ไหมริน... ยิ่งเธอเศร้ามากเท่าไหร่ ท่วงทำนองนี้ยิ่งขายได้ราคาดีเท่านั้น เตรียมตัวให้พร้อมเถอะ เพราะพรุ่งนี้เรามีคอนเสิร์ตใหญ่ที่เธอต้องเล่นเพลงนี้ให้จบ... ไม่ว่าหัวใจของเธอจะแตกสลายไปแล้วแค่ไหนก็ตาม" รินรดาเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เพียงแค่ถูกหลอกใช้ แต่เธอกำลังถูกเปลี่ยนให้เป็นหุ่นเชิดในละครโศกนาฏกรรมที่ครอบครัวเป็นผู้กำกับเอง และสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น คือเมื่อเธอหันไปมองตรงสุดทางเดินของตึก เธอเห็นเงาร่างของเมฆายืนอยู่ตรงนั้น เขากำลังถือโทรศัพท์แนบหู และเมื่อเขาสบตากับเธอ เขาก็ลดโทรศัพท์ลงช้าๆ ก่อนจะเดินหันหลังลับตาไปในความมืดโดยไม่มีแม้แต่คำลา เธอเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า คนที่ร่วมมือกับแม่ของเธอเพื่อสร้างความเจ็บปวดนี้ให้เธอเรียนรู้... อาจจะเป็นคนที่เธอเชื่อใจที่สุดมาโดยตลอด ขอบคุณที่เดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนเปราะบางไปพร้อมกับแสงดาวพร่างพราวเสมอนะคะ