สังหารมาสเตอร์

“แกไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนะ คังมินโฮ… ยังคงเป็นสุนัขข้างถนนที่กระหายความเมตตาจากคนอื่นเหมือนเดิม” น้ำเสียงราบเรียบของกิลด์มาสเตอร์คังดังก้องผ่านไอควันจากตึกระฟ้าที่เพิ่งถูกแรงอัดอากาศจากสกิลระดับตำนานของเขาซัดจนพังครืนลงมาเป็นแถบ ดาบในมือของเขา—ใบดาบสีเงินวาววับที่มีรอยบากอันเป็นเอกลักษณ์แบบเดียวกับดาบที่เคยสังหารมินโฮในชาติภพก่อน—สั่นระริกด้วยกระแสมานาสีม่วงคล้ำ มันไม่ใช่แค่อาวุธ แต่มันคือเครื่องหมายแห่งการทรยศที่กัดกินหัวใจของมินโฮมานานหลายปี มินโฮไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงยืนอยู่บนเศษซากคอนกรีตที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่ใบหน้าของผู้ชายที่เขาเคยเรียกว่า ‘พี่ชาย’ อย่างเย็นชา รอบกายของเขามีเงามืดก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของเหล่าอัศวินไร้หน้า เงาเหล่านั้นไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยคำสั่ง แต่มันสั่นไหวไปตามจังหวะชีพจรที่เต้นแรงด้วยความโกรธแค้นของเขา “ความทรงจำสีเลือดนั่น… มันไม่ใช่แค่ฝันสินะ” มินโฮเปรยขึ้นเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง แต่เสียงนั้นกลับดังกังวานไปทั่วทั้งย่านใจกลางเมืองที่กลายเป็นสนามรบ “แกพร่ำเพ้ออะไร?” มาสเตอร์คังเหยียดยิ้ม พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ พื้นที่รอบข้างบิดเบี้ยวตามแรงกดดันของมานาที่ถาโถมเข้ามา ดาบในมือฟาดฟันลงมาดุจสายฟ้าฟาด หมายจะบดขยี้ศีรษะของมินโฮให้แหลกคามือ *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนกระจกของตึกระฟ้าทุกบานในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรร่วงกราวลงมาราวกับห่าฝน มินโฮไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขากางฝ่ามือออก รับคมดาบนั้นด้วยพลังงานสีดำสนิทที่ก่อตัวเป็นโล่เงา “พลังของราชัน… มันไม่ได้มีไว้เพื่อกดขี่ แต่มีไว้เพื่อลบล้างพวกเศษสวะอย่างแก” มินโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่าง จนบรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังงานเงามืดแตกกระจายออกเป็นหนามแหลมคมนับพันพุ่งเข้าใส่มาสเตอร์คัง ผู้นำกิลด์ผู้เย่อหยิ่งต้องกระโดดถอยหลังอย่างทุลักทุเล แต่ความเร็วของเขากลับเทียบไม่ได้เลยกับกองทัพเงาที่มินโฮเรียกออกมา เงาของอัศวินไร้หน้าผุดขึ้นจากพื้นดินรอบตัวมาสเตอร์คัง ก่อนจะคว้าข้อมือและข้อเท้าของเขาไว้แน่น “ปล่อยข้านะ! เจ้าขยะ! แกคิดว่าอำนาจของแกจะเหนือกว่ากิลด์อันดับหนึ่งอย่างนั้นหรือ!” มาสเตอร์คังคำราม พยายามใช้สกิล ‘ระเบิดมานา’ เพื่อสลัดเงามืด แต่ทว่า… พลังของเขากลับถูกเงามืดเหล่านั้นดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น เซร่าที่ลอยตัวอยู่ข้างกายมินโฮกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “มาสเตอร์คะ… ระบบตรวจพบร่องรอยมานาของ ‘ผู้บงการระดับสูง’ ที่แฝงอยู่ในดาบเล่มนั้น มันไม่ใช่ไอเทมธรรมดา แต่มันคือตราประทับสัญญาเลือดที่กิลด์มาสเตอร์ได้รับมาจากตัวตนในมิติอื่น หากทำลายดาบเล่มนี้ได้ เขาจะสูญเสียพลังทั้งหมดทันทีค่ะ” มินโฮพยักหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างสมบูรณ์ เขาเดินตรงเข้าไปหามาสเตอร์คังที่ดิ้นรนอยู่ในพันธนาการเงา มินโฮหยุดลงตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือไปจับด้ามดาบสีเงินเล่มนั้น “ดาบเล่มนี้… มันเปื้อนเลือดของคนดีๆ มามากพอแล้ว” เขาออกแรงบีบ จนเสียงโลหะร้าวเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ มาสเตอร์คังมองมินโฮด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความหวาดกลัวอย่างที่สุด มันไม่ใช่ความกลัวในตัวมินโฮ แต่เป็นความกลัวต่อสิ่งที่เขากำลังจะสูญเสีย “แกทำไม่ได้! ถ้าดาบเล่มนี้พัง… 'พวกมัน' จะมาหาแก! แกไม่มีวันรับมือกับเทพแห่งความว่างเปล่าได้หรอก มินโฮ!” มินโฮไม่ได้สนใจคำขู่ เขากระชากดาบออกจากมือของอีกฝ่ายก่อนจะหักมันเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า ทันใดนั้น ร่างของมาสเตอร์คังก็เริ่มเหี่ยวเฉาและสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ดวงตาของเขเบิกโพลงด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสิ้นใจลงภายใต้ความเงียบงันที่แผ่คลุมไปทั่วเมือง ทว่า… ทันทีที่ดาบหักสลายไป ท้องฟ้าเหนือเมืองที่ควรจะสว่างไสวกลับเปิดออกเป็นรอยแยกมิติสีแดงฉาน เสียงกรีดร้องของบางสิ่งที่ไร้ตัวตนดังสะท้อนก้องทั่วท้องฟ้า แรงกดดันมหาศาลกดทับจนตึกทั้งเมืองสั่นไหวอย่างรุนแรง มินโฮเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า สายตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาขนาดยักษ์ที่ค่อยๆ ยื่นแขนออกมาจากรอยแยกมิตินั้น แขนที่เต็มไปด้วยลวดลายอักขระโบราณที่เขาจำได้ดีจากบันทึกที่สาบสูญ นั่นไม่ใช่พลังของมนุษย์ และไม่ใช่ศัตรูที่เขาสามารถเอาชนะได้ด้วยกองทัพเงาเพียงลำพัง “ในที่สุด… ลูกแกะหลงทางก็ปรากฏตัวออกมาเสียที” เสียงแหบพร่าดังก้องในโสตประสาทของมินโฮ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างช้าๆ ร่างนั้นยกหน้ากากขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้มินโฮต้องหยุดหายใจ… เพราะคนคนนั้นคือ ‘คังมินโฮ’ อีกคนหนึ่งในชุดเกราะฮันเตอร์ระดับ SSS ที่เขาเคยเห็นในนิมิต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของราชันเงามาจนถึงตอนนี้นะครับ