บุกรังศัตรู

“แก… แกมันตายไปแล้ว มินโฮ! แกเป็นแค่เศษสวะที่ฉันทิ้งไว้ในดันเจี้ยนระดับ E!” เสียงคำรามของคังแทจุนสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ร่างที่เคยสง่างามของกิลด์มาสเตอร์ผู้ทรงอิทธิพลบัดนี้ทรุดฮวบลงกับพื้นหินอ่อนราคาแพงในโถงรับรองสำนักงานใหญ่กิลด์คัง นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—ชายผู้มีใบหน้าเดียวกับคนที่เขาเคยเหยียบย่ำ แต่ทว่าดวงตาสีเทาหม่นคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ มันเย็นเยียบราวกับขุมนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด คังมินโฮไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาสาวเท้าเดินช้าๆ ไปบนพรมแดง เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ทุกย่างก้าวที่เขาวางลง ไอพลังสีดำทมิฬก็แผ่ซ่านออกมาจากเงาใต้ฝ่าเท้า กัดกินแสงไฟสว่างจ้าในสำนักงานให้ริบหรี่ลงทีละน้อย “สิ่งที่แกเคย ‘มอบ’ ให้ฉันในวันนั้น...” มินโฮหยุดยืนตรงหน้าแทจุนที่กำลังถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว “ฉันนำมันกลับมาคืนให้ครบทุกชิ้นแล้ว คังแทจุน... ทั้งความเจ็บปวด ทั้งความสิ้นหวัง และที่สำคัญที่สุด... บัญชีเลือดที่แกยังไม่ได้ชำระ” “ยาม! พวกแกอยู่ไหน! ฆ่ามัน! ฆ่าไอ้ปีศาจนี่ซะ!” แทจุนตะโกนสุดเสียง ทันใดนั้นประตูเหล็กกล้าทั้งสี่ด้านก็พังทะลายลงพร้อมกับเหล่าฮันเตอร์แรงก์ A ฝีมือฉกาจกว่ายี่สิบชีวิตที่พุ่งตัวเข้ามา พวกเขาชักอาวุธระดับแรร์ออกมาหมายจะปลิดชีพผู้บุกรุก แต่ก่อนที่คมดาบจะถึงตัว มินโฮเพียงแค่ปรายตามอง *‘เซร่า... ขยับตัวหน่อย’* มินโฮสื่อสารในใจอย่างเรียบเฉย [รับทราบค่ะมาสเตอร์... ขออนุญาตเปิดใช้งาน ‘อาณาเขตราชันเงา’ เต็มรูปแบบ] เสียงกังวานในหัวของมินโฮสิ้นสุดลง เงาใต้ฝ่าเท้าของเขาก็พุ่งกระจายตัวออกไปราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ เหล่าทหารเงาที่โผล่ออกมาจากรอยแยกมิติจับอาวุธเข้าปะทะกับฮันเตอร์ของกิลด์คังอย่างรวดเร็วและดุดัน เสียงเหล็กกระทบกัน เสียงร้องโหยหวน และกลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ มินโฮไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยืนมองคังแทจุนที่พยายามควานหาอาวุธของตนเองด้วยมือที่สั่นเทา “แกคิดว่าอำนาจเงินตราจะช่วยแกได้งั้นหรือ?” มินโฮก้มลงมองใบหน้าที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อของอีกฝ่าย “แกใช้ชีวิตบนกองซากศพของคนอื่นมานานเกินไปแล้ว วันนี้แหละ... คือวันที่หอคอยแห่งความภูมิใจของแกจะถล่มลงมา” คังแทจุนคว้าดาบเลเซอร์ขึ้นมาฟาดฟันใส่ แต่มินโฮใช้เพียงมือเปล่ารับใบมีดนั้นไว้ พลังงานมานาสีฟ้าที่หมุนวนรอบดาบถูกไอพลังสีดำของมินโฮกลืนกินจนดับมืดลงในทันที แรงบีบมหาศาลจากมือนั้นทำให้เหล็กกล้าชั้นดีบิดเบี้ยวจนหักสะบั้น “แกมันเป็นตัวอะไรกันแน่...” แทจุนกระอักเลือดออกมาคำโต “ฉันคือสิ่งที่พวกแกสร้างขึ้นมาเองยังไงล่ะ” มินโฮกระซิบข้างหู “ความโกรธแค้นที่พวกแกฝังมันลงไปในดันเจี้ยน มันเติบโตจนกลายเป็นราชันที่พวกแกไม่มีวันฆ่าได้” ท่ามกลางสมรภูมิที่กองทัพเงากำลังไล่ต้อนเหล่าฮันเตอร์กิลด์คังจนมุม มินโฮหันไปมองหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [แจ้งเตือน: ตรวจพบแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากชั้นใต้ดิน ระดับมานาพุ่งสูงเกินขีดจำกัด!] มินโฮขมวดคิ้ว เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าแทจุนเพียงอย่างเดียว เขามารอพบ ‘ใครบางคน’ ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังกิลด์นี้มาโดยตลอด ทันใดนั้นพื้นห้องโถงก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินจนทุกคนต้องกระเด็นไปคนละทิศละทาง จากหลุมลึกที่เพิ่งเกิดขึ้น ร่างหนึ่งก้าวเดินขึ้นมา... ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีเงินยวบยาบที่ดูคุ้นตา มันคือชุดเกราะที่สลักสัญลักษณ์ประจำตัวของ ‘ฮันเตอร์แรงก์ S’ ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่กลายเป็นสีแดงก่ำจากการถูกครอบงำด้วยพลังด้านมืด เขามองมาที่มินโฮด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว “ในที่สุด... ก็มีคนมาเล่นด้วยสักที นึกว่ามดปลวกพวกนี้จะทำได้มากกว่านี้เสียอีกนะ มินโฮ” มินโฮชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าของคู่ต่อสู้ชัดๆ ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่หัวใจทันที นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือ ‘คังมินฮยอก’ พี่ชายแท้ๆ ของเขาที่หายตัวไปในดันเจี้ยนระดับ S ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้มินโฮต้องตกอับจนกลายเป็นฮันเตอร์ขยะในตอนแรก ในมือของพี่ชายเขามีดาบเล่มเดียวกับที่มินโฮเคยเห็นในความทรงจำสีเลือด... ดาบที่ปักอกตัวเขาเองในวันที่ถูกหักหลัง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของราชันเงาจนมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญนี้นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา