การเมืองของฮันเตอร์

"ถ้าผมบอกว่าไม่ คือไม่ครับ กิลด์มาสเตอร์คัง" คังมินโฮวางแก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบกันของมันดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับรองหรูหราใจกลางกรุงโซล เขาประสานมือวางไว้บนตัก ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองบุรุษวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความเย็นชาที่แทบจะทำให้อากาศรอบข้างแข็งตัว กิลด์มาสเตอร์คัง หรือ 'คังแทจุน' ผู้นำกิลด์ยักษ์ใหญ่อย่าง 'พันธมิตรตะวันออก' ยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวมาข้างหน้า กลิ่นซิการ์ราคาแพงจางๆ แผ่ออกมาจากสูทสั่งตัดตัวเนี้ยบ "มินโฮ... เราเคยเป็นพวกเดียวกัน การเลือกก้าวเดินลำพังในโลกที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บแบบนี้ มันไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ" คังแทจุนเว้นจังหวะ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมินโฮ "ค่าตอบแทน 500 ล้านวอนต่อเดือน พร้อมสิทธิ์ขาดในการเลือกเรดระดับ S... ข้อเสนอนี้หาไม่ได้จากที่ไหนอีกแล้วนะ" มินโฮไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแค่นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "500 ล้านแลกกับการเป็นสุนัขรับใช้ที่คอยเก็บกวาดงานสกปรกให้พวกคุณน่ะหรือครับ?" มินโฮเอนหลังพิงเก้าอี้ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด "ผมจำได้ดีว่าตอนที่ผมเป็นแค่ฮันเตอร์ขยะแรงก์ F พวกคุณทำอะไรกับผมไว้บ้าง ตอนนั้นผมก็ขอความช่วยเหลือแบบนี้แหละ... แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการถูกถีบลงสู่เหว" คังแทจุนหุบยิ้ม ท่าทีที่ดูเป็นสุภาพบุรุษก่อนหน้าหายไปสิ้น บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันจนหายใจลำบาก ทหารรับจ้างระดับ A สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ที่มุมห้องขยับมือไปที่อาวุธข้างเอวโดยสัญชาตญาณ "บางครั้ง... คนเราก็ต้องรู้จักเลือกทางเดินใหม่ก่อนที่เท้าจะไม่มีให้เดินนะ มินโฮ" คังแทจุนกระซิบ เสียงของเขาแฝงไปด้วยคำขู่ที่ชัดเจนที่สุด "กิลด์ของเราไม่ได้มีแค่เงิน แต่เรามี 'อำนาจ' ที่จะลบชื่อใครสักคนออกไปจากสารบบฮันเตอร์อย่างถาวร หากคนคนนั้นทำตัวเป็นก้อนกรวดที่ขวางทางเดินของเรา" มินโฮไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงนั่งนิ่ง ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง ในหัวของเขา เซร่ากำลังฉายภาพโฮโลแกรมเงาของตัวเขาเองที่เพิ่งปรากฏตัวออกมาจากประตูมิตินั่นซ้ำไปซ้ำมา—มันไม่ใช่แค่ภาพมายา แต่มันคือพลังที่เชื่อมโยงกับเขาโดยตรง พลังที่ทำให้เขารู้สึกว่าโลกใบนี้กำลังเปลี่ยนไป "ผมว่าคุณควรเก็บคำขู่ไว้ใช้กับคนอื่นเถอะครับ" มินโฮลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงโปร่งของเขาดูน่าเกรงขามกว่าที่เคย "เพราะตั้งแต่ที่ผมก้าวออกมาจากประตูมิติครั้งล่าสุด ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า... กฎหมายหรืออำนาจที่คุณถือครองอยู่ มันจะยังใช้กับผมได้อีกนานแค่ไหน" "แกหมายความว่ายังไง?" คังแทจุนลุกขึ้นตาม มือของเขาแตะที่วิทยุสื่อสารบนปกเสื้อ "ก็หมายความว่า..." มินโฮก้าวเดินไปที่ประตูห้อง "การเมืองของพวกคุณมันเล็กเกินไปสำหรับผมแล้วครับ" ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูก็พบกับความโกลาหล พนักงานกิลด์หลายคนกำลังวิ่งวุ่นหน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงดังระงมไปทั่วอาคารสำนักงานของกิลด์พันธมิตรตะวันออก มินโฮหยุดยืนมองหน้าจอที่ฉายภาพถ่ายดาวเทียมจากใจกลางเมือง "ท่านกิลด์มาสเตอร์ครับ! เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน! ประตูมิติแรงก์ S ที่เรากำลังควบคุมอยู่... มันกำลังขยายตัวครับ!" เสียงของลูกน้องคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว คังแทจุนที่เพิ่งเดินตามออกมาถึงกับหน้าถอดสี แต่มินโฮกลับนิ่งสงบ เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนบางอย่างในกระดูกสันหลัง มันคือแรงสั่นสะเทือนเดียวกับที่เขาได้รับจาก 'เงาของตัวเอง' ในมิตินั้น มินโฮหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแจ้งเตือนข้อความจากระบบที่ไม่มีใครมองเห็น นอกจากเขา *[เงื่อนไขการอัปเกรดคลาส: บรรลุผล]* *[กิลด์พันธมิตรตะวันออกกำลังตกอยู่ในความเสี่ยงของ 'หายนะระดับล้างโลก']* *[คุณจะเลือกยื่นมือเข้าช่วย หรือยืนมองเงามืดกลืนกินศัตรูของคุณ?]* มินโฮกดปิดหน้าจอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มสลัวราวกับมีพายุหมุนอยู่ภายใน เขาสัมผัสได้ว่าในนาทีนี้ ความเกลียดชังที่มีต่อกิลด์พันธมิตรตะวันออกกำลังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่น่ากลัวยิ่งกว่า... มันคือความอยากรู้อยากเห็นว่า หากเขาสั่งการ 'เงา' ที่ก้าวออกมาจากประตูมิตินั่น ให้พุ่งเป้าไปที่คังแทจุน ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ในวินาทีนั้นเอง ก้อนเงามืดขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุเพดานอาคารลงมา มันไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นชายชุดดำที่สวมหน้ากากสีขาวโพลนเหมือนกับที่มินโฮเคยเห็น—และมันกำลังคุกเข่าลงแทบเท้าของมินโฮท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าสมาชิกกิลด์ทั้งหมด "นายท่าน... คำสั่งสังหารคือสิ่งใด?" เสียงที่ดังออกมาจากร่างเงานั้นเป็นเสียงเดียวกับมินโฮ... เสียงที่ทำให้คังแทจุนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของราชันเงาไปพร้อมกับผมนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา