ระบบแสดงธาตุแท้

“แกไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหนหรอก มินโฮ… แกก็คือความผิดพลาดที่ถูกแก้ไข จนกลายเป็นความสมบูรณ์แบบที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด” ร่างในชุดเกราะสีเงินยวงที่ส่องประกายเย็นเยียบเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของ ‘คังมินโฮ’ อีกคนหนึ่งนั้นช่างดูเย่อหยิ่งและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า ผิดกับมินโฮที่ยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ SSSS ที่อากาศรอบกายดูเหมือนจะถูกสูบหายไปด้วยแรงกดดันมหาศาล มินโฮกำด้ามดาบเงาในมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “อย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อนั้น แกเป็นใครกันแน่? สิ่งที่อยู่ในหัวฉันมาตลอด... ระบบผู้กล้า... มันคือแผนการของแกใช่ไหม?” ร่างที่เหมือนเงาสะท้อนในกระจกหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นกังวานก้องราวกับออกมาจากห้วงลึกของนรก “ระบบผู้กล้าไม่ใช่แค่โปรแกรมนำทาง มันคือ ‘เครื่องมือคัดกรองพันธุ์กรรม’ มินโฮ ฉันไม่ได้เลือกแกเพราะความสงสาร แต่ฉันเลือกแกเพราะแกคือโฮสต์ที่มีค่าความแค้นสูงที่สุด... และตอนนี้ ร่างกายของแกก็กลายเป็นภาชนะที่สมบูรณ์แบบสำหรับ ‘ราชันคนใหม่’ แล้ว” ทันใดนั้น เสียงเตือนสีแดงฉานก็ดังกระหึ่มขึ้นในโสตประสาทของมินโฮ มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคยของเซร่า แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่แห้งแล้งและเย็นชา [แจ้งเตือนระบบ: สภาวะการหลอมรวมเริ่มต้นขึ้น... เป้าหมาย: ผนึกจิตวิญญาณโฮสต์ปัจจุบัน เพื่อถ่ายโอนอำนาจสู่ ‘ผู้สืบทอดที่แท้จริง’] “เซร่า! นี่มันเรื่องอะไรกัน!” มินโฮตะโกนก้องในใจ แต่ทว่าความเงียบงันคือคำตอบที่ได้รับกลับมา ก่อนที่ร่างของเอไอสาวจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาทั้งน้ำตา “ขอโทษค่ะ... นายท่าน” เซร่าก้มหน้าลง แสงสีฟ้าที่ปกคลุมร่างของเธอกำลังจางหายไปทีละน้อย “หน้าที่ของฉันไม่ใช่การปกป้องคุณ แต่คือการ ‘ขัดเกลา’ ให้คุณเป็นเพียงเครื่องบูชายัญชั้นดีให้กับระบบ เพื่อรอคอยการกลับมาของตัวตนที่แท้จริงที่สมบูรณ์แบบกว่านี้” มินโฮรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากอก ความเย็นชาที่เขาสั่งสมมาตลอดระยะเวลาที่ไต่เต้าจากฮันเตอร์แรงก์ F ถึงจุดสูงสุด พังทลายลงในพริบตา ความโกรธแค้นประดุจลาวาร้อนระอุทะลักขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ เขาไม่ใช่หมากตัวหนึ่งที่จะยอมให้ใครมาบงการชีวิตอีกต่อไป! “ถ้าพวกแกอยากได้ร่างกายนี้... ก็ลองเข้ามาเอาไปดูสิ!” มินโฮคำรามลั่น กองทัพเงาที่อยู่ภายในมิติส่วนตัวของเขาพุ่งทะยานออกมาราวกับคลื่นยักษ์มืดมิด ทหารเงาอัศวิน อสูรมายา และเหล่านักรบที่เขาเคยสังหาร ต่างมุ่งหน้าเข้าโรมรันกับร่างจำลองของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ‘คังมินโฮ’ อีกคนกลับยืนนิ่งเฉย เขาเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ กองทัพเงานับพันของมินโฮก็หยุดชะงักลง ราวกับถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับจนจมลงสู่ผืนดิน “เงาของแก... ก็คือเงาของฉัน” ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเรืองรอง “ระบบแสดงธาตุแท้แล้ว มินโฮ... ยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกขีดไว้เสียเถอะ เพราะไม่ว่าแกจะพยายามแค่ไหน แกก็เป็นได้เพียงแค่ ‘เงา’ ที่รอวันถูกกลืนกินโดยแสงสว่างที่ชื่อว่าตัวฉัน” มินโฮกัดฟันจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีรวมไปที่ดาบเงา แสงสีดำสนิทแผ่กระจายออกมาจนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด “ถ้านี่คือโชคชะตา... ฉันจะเป็นคนฉีกกระชากมันทิ้งด้วยมือของฉันเอง!” เขาทะยานร่างเข้าหาร่างจำลองด้วยความเร็วเหนือเสียง ดาบในมือฟาดฟันลงไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา แต่ในวินาทีที่คมดาบจะสัมผัสกับเกราะของอีกฝ่าย ร่างนั้นกลับสลายกลายเป็นละอองสีทองและพุ่งเข้าสู่หน้าอกของมินโฮอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแสนสาหัสประดุจถูกเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง มินโฮทรุดลงกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกโพลงเมื่อเห็นภาพนิมิตสุดท้ายไหลบ่าเข้ามาในความทรงจำ... ภาพของกิลด์มาสเตอร์คังที่กำลังยืนมองดูการหลอมรวมนี้จากมิติมืด พร้อมกับถือ ‘คัมภีร์แห่งการกำเนิดราชัน’ อยู่ในมือ “ได้ตัวมาแล้ว... ร่างกายนี้น่ะ เหมาะที่จะเป็นบัลลังก์ให้กับ ‘เทพเจ้าองค์ใหม่’ จริงๆ” กิลด์มาสเตอร์คังเอ่ยขึ้นในห้วงความคิดของมินโฮ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความสะใจ มินโฮพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ความมืดมิดกำลังจะครอบงำจิตใจของเขา แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง... ในความมืดมิดที่กำลังกลืนกินเขานั้น กลับมีแสงสว่างเล็กๆ ปรากฏขึ้น นั่นคือเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่เซร่าแอบทิ้งไว้ให้ก่อนจะสลายไป ‘นายท่าน... อย่าเพิ่งหลับ... จิตวิญญาณของท่าน... ยังไม่ใช่ของมัน...’ ในขณะที่สติกำลังจะดับวูบลง มินโฮกลับได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของเขาเอง ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากหลุมศพที่ลึกที่สุด ซึ่งไม่ใช่เงา... แต่เป็นบางอย่างที่เก่าแก่และมืดมิดยิ่งกว่าระบบใดๆ ที่เคยปรากฏบนโลกนี้ มินโฮกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างยากลำบาก แม้เลือดจะไหลนองพื้น แต่เขากลับเริ่มหัวเราะออกมาเบาๆ จนร่างในชุดเกราะที่พยายามเข้าสิงเขานิ่งงันไปทันที “แกคิดว่าแกยึดร่างกายนี้ได้แล้วงั้นเหรอ?” มินโฮกระซิบเสียงเย็นเยียบ “แกไม่ได้แค่นำพลังมามอบให้ฉัน... แต่แกกำลังปลุก ‘บางอย่าง’ ที่ฉันซ่อนไว้ใต้เงาของตัวเองมาตลอดเวลาต่างหาก!” ทันใดนั้น เงาทั้งมวลรอบตัวเขาก็เปลี่ยนสี จากสีดำสนิทกลายเป็นสีขาวโพลนที่แผดเผาทุกสิ่งที่สัมผัส และในวินาทีนั้นเอง กิลด์มาสเตอร์คังที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ก็หน้าถอดสีเมื่อเห็น ‘เงา’ ของมินโฮเริ่มยืดขยายและกัดกินร่างในชุดเกราะที่กำลังเข้าสิงเขาอย่างตะกละตะกลาม นี่คือจุดสิ้นสุดของแผนการ หรือจุดเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริงกันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันน่าระทึกใจนี้กับผมนะครับ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับความบ้าคลั่งในตอนต่อไปครับ! เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ