รอยแยกมิติเปิดออก

"ถ้าคุณคิดว่าการหักหลังครั้งนั้นคือจุดจบของผม... คุณคิดผิดถนัดครับ กิลด์มาสเตอร์คัง" เสียงของคังมินโฮราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอากาศรอบข้างสั่นไหว เขาไม่ได้หันไปมองชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเคารพดั่งพี่ชาย แต่สายตาของเขากำลังจดจ้องอยู่กับ 'รอยแยก' สีม่วงคล้ำที่ฉีกขาดอยู่กลางห้องโถงกิลด์อิมพีเรียล มันไม่ใช่รอยแยกมิติแบบดันเจี้ยนทั่วไปที่เคยเห็น แต่มันมีกลิ่นอายของซากศพและความว่างเปล่าที่ไม่มีวันสิ้นสุด กิลด์มาสเตอร์คังแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งขณะที่มือข้างหนึ่งวางอยู่บนด้ามดาบระดับตำนาน "มินโฮ... นายมันก็แค่เศษขยะที่ระบบเหลือทิ้งไว้ แกจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับกฎของโลกใบนี้? รอยแยกนี้ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือประตูสู่ 'การจัดระเบียบใหม่' ที่พวกเราเฝ้ารอมานาน" "การจัดระเบียบใหม่หรือครับ?" มินโฮแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม สัญลักษณ์ของสถานะ 'ราชันเงา' เริ่มปรากฏขึ้นที่หลังมือ "มันคือการขายวิญญาณให้พวกต่างมิติเพื่อแลกกับพลังอำนาจจอมปลอมต่างหาก ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกคุณถึงพยายามกำจัดผมตั้งแต่วันนั้น" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของมินโฮ เป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด—เสียงของเซร่า [คำเตือน: ความหนาแน่นของพลังงานมิติกำลังพุ่งสูงเกินขีดจำกัด ฮันเตอร์มินโฮคะ... สิ่งที่กำลังจะหลุดออกมาจากรอยแยกนี้ ไม่ใช่สัตว์อสูรระดับสูง แต่มันคือ 'ผู้กลืนกิน' ระดับทหารแนวหน้าของกองทัพจากต่างมิติ หากปล่อยไว้ เกิน 10 นาที รัศมี 5 กิโลเมตรจะกลายเป็นเขตสุญญากาศค่ะ] มินโฮขยับตัวเพียงเล็กน้อย กองทัพเงาที่อยู่ภายใต้ร่างของเขาเริ่มขยับไหว ราวกับมีนับพันชีวิตกำลังรอคำสั่งอยู่ในเงามืดที่เท้าของเขา "คุณคัง" มินโฮเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้าคุณคิดจะเปิดประตูต้อนรับหายนะเพื่ออำนาจ ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปรานีคุณอีกต่อไป" เขาสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น เงาที่พื้นห้องก็พุ่งขึ้นราวกับหนวดปลาหมึกนับร้อยสาย เข้าตรึงร่างของเหล่าฮันเตอร์ฝีมือดีของกิลด์อิมพีเรียลจนขยับไม่ได้ เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังระงมไปทั่วโถงกว้าง แต่กิลด์มาสเตอร์คังกลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงยืนนิ่งพลางจับจ้องไปที่รอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ "แกจะขัดขวางข้าได้กี่น้ำกัน?" คังพูดจบก็กระชากดาบออกมา ประกายสีแดงฉานอาบย้อมไปทั่วห้อง "พลังของข้าได้รับการอวยพรจาก 'ผู้มาเยือน' แล้ว!" มินโฮไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่หลับตาลงและสัมผัสถึงความสั่นสะเทือนของมิติ แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนพื้นหินอ่อนใต้เท้าเขาแตกร้าว นี่คือการต่อสู้ที่ก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์ไปไกลโข "เซร่า... เตรียมเปิด 'อาณาจักรเงาไร้พ่าย' เราจะปิดรอยแยกนี้เดี๋ยวนี้" [รับทราบค่ะ มินโฮ อัตราการสูญเสียพลังเวทจะสูงถึง 80% คุณพร้อมนะคะ?] "ไม่มีคำว่าพร้อมสำหรับสิ่งที่ต้องทำครับ... มีแค่ต้องทำเท่านั้น" ทันทีที่มินโฮลืมตาขึ้น ร่างของเขาก็กลายเป็นสีดำสนิท ดาบเงาในมือปรากฏขึ้นพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้เหล่าฮันเตอร์ที่เฝ้าอยู่รอบๆ ต้องทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด เขาพุ่งทะยานเข้าหากิลด์มาสเตอร์คังด้วยความเร็วเหนือแสง ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่เริ่มปล่อยไอสีดำประหลาดออกมา ขณะที่ดาบของทั้งคู่ปะทะกัน แรงระเบิดมหาศาลทำให้เพดานของกิลด์พังทลายลงมา แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าการต่อสู้นั้น คือเสียงที่ดังลอดออกมาจากรอยแยกมิติ—ไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์อสูร แต่เป็นเสียงพูดภาษาแปลกประหลาดที่ฟังดูเหมือนเสียงของมนุษย์หลายพันคนรวมกัน เสียงนั้นหยุดลง ทันใดนั้น มือที่เน่าเปื่อยแต่เต็มไปด้วยอักขระสีทองอร่ามก็โผล่พ้นออกมาจากรอยแยก มันยึดเกาะขอบมิติไว้อย่างแน่นหนา ก่อนที่ใบหน้าของบุคคลที่มินโฮรู้จักดีที่สุด—คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F—จะค่อยๆ เผยออกมาจากความมืดมิดนั้น มินโฮชะงัก ดาบของเขาค้างอยู่กลางอากาศเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้น "อาจารย์...?" คนผู้นั้นยิ้ม ยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้มินโฮถึงกับตัวเย็นวาบ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... มินโฮ ขอบคุณที่เตรียมร่างกายเอาไว้ให้ฉันใช้เป็นที่สิงสถิตนะ" รอยแยกขยายใหญ่ขึ้นจนกว้างพอที่จะให้กองทัพทหารสวมเกราะสีดำทมิฬนับหมื่นก้าวออกมา และในวินาทีที่มินโฮกำลังจะถอยหลังกลับ ระบบก็แสดงข้อความสีแดงฉานขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ทางเลือก [ภารกิจเปลี่ยนสถานะ: สังหาร 'อาจารย์' ของคุณ เพื่อปิดผนึกรอยแยกมิติ หากล้มเหลว... โลกใบนี้จะถูกลบหายไปจากสารบบทันที] ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ และหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนหน้าด้วยนะครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา