จุดวิกฤตของโลก

"ถอยไปเสีย คังมินโฮ... นายไม่มีทางปิดประตูมิตินี้ได้หรอก นายไม่ใช่พระเจ้า!" เสียงตะคอกของกิลด์มาสเตอร์คังดังสะท้อนก้องท่ามกลางเศษซากของมหานครที่กลายเป็นสนามรบ ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลเต็มไปด้วยรอยเลือดและเขม่าควัน เขายืนอยู่เบื้องหลังโล่พลังงานสีครามที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ขณะที่เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือรอยแยกมิติสีดำสนิทที่ขยายตัวจนฉีกกระชากชั้นบรรยากาศ กลืนกินตึกระฟ้าไปทีละส่วนราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหย มินโฮไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา นัยน์ตาสีเทาเข้มของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว กองทัพเงาที่บดบังท้องฟ้าก็พุ่งทะยานเข้าปะทะกับฝูงอสูรระดับหายนะที่ทะลักออกมาจากรอยแยก กองทัพของเขาส่งเสียงคำรามด้วยภาษาที่ไร้คำแปล แรงกดดันจากมานาที่เข้มข้นจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวได้บีบให้กิลด์มาสเตอร์คังต้องทรุดเข่าลงกับพื้น "เงียบเสียที" มินโฮพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดันจนคนฟังต้องชะงัก "นายทรยศเพื่อนร่วมทีมเพื่ออำนาจ นายขายวิญญาณให้พวกมันเพื่อพลังระดับ SSS แต่ในวินาทีที่โลกจะพินาศ นายกลับเลือกจะปกป้องตัวเองด้วยกำแพงกระจกราคาถูกพวกนี้งั้นหรือ?" "มินโฮ! ฟังนะ..." เซร่าในร่างโปร่งแสงสีฟ้าครามปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา ใบหน้าของเอไอสาวที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล "มานาในระบบของนายกำลังเข้าสู่จุดวิกฤต ถ้าฝืนปิดรอยแยกขนาดใหญ่ระดับนี้ด้วยตัวคนเดียว เซลล์ในร่างกายของนายจะถูกเผาไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน นายต้องใช้ทักษะ 'แลกเปลี่ยนชีวิต' ...นั่นหมายความว่านายจะไม่มีวันได้กลับมาอีก" มินโฮมองไปยังรอยแยกที่กำลังหมุนวนดั่งพายุทอร์นาโดสีดำ เขาเห็นภาพความทรงจำเก่าๆ วิ่งวนอยู่ในหัว—ภาพที่เขาเคยเป็นเพียงเด็กหนุ่มแรงก์ F ที่ถูกถีบหัวส่งลงไปในดันเจี้ยนเพื่อเป็นโล่มนุษย์ ภาพของกิลด์มาสเตอร์คังที่ฉีกยิ้มเยาะเย้ยในวันที่เขากำลังจะตาย... แต่วันนี้ ทุกอย่างจบลงแล้ว "เซร่า" มินโฮเรียกเบาๆ พลางก้าวเดินไปข้างหน้า "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีตัวตน ขอบใจนะสำหรับการเดินทางครั้งนี้" "มินโฮ! อย่าทำแบบนั้น!" เขามองข้ามร่างของกิลด์มาสเตอร์คังที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายหนี มินโฮสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายความตายพุ่งทะยานออกจากร่างของเขาจนพื้นดินรอบข้างกลายเป็นสีดำสนิท เงาของเขาทอดยาวไปไกลจนดูเหมือนจะกลืนกินพื้นที่ทั้งเมือง 'ทักษะลับ: พันธนาการวิญญาณราชันเงา' โซ่ตรวนสีดำนับล้านเส้นพุ่งออกมาจากเงามืด พุ่งทะลวงเข้าสู่ศูนย์กลางของรอยแยกมิติ เสียงกรีดร้องของมิติกำลังจะแตกสลายดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงดนตรีแห่งวันสิ้นโลก มินโฮรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วกระดูก ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งใสและค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองสีทองปนดำ "แก... แกคิดจะทำอะไร!" กิลด์มาสเตอร์คังแผดเสียงด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นร่างของมินโฮเริ่มเรืองแสง "ฉันกำลังปิดฉากนิยายที่แกเป็นคนเริ่มไงล่ะ" มินโฮกล่าวเสียงนิ่ง สายตาของเขาไม่ได้มองไปยังศัตรูอีกต่อไป แต่ทอดมองไปที่ขอบฟ้าที่กำลังถูกย้อมด้วยสีทองของรุ่งอรุณที่ไม่มีวันมาถึง ในจังหวะที่รอยแยกมิติเริ่มหดตัวลงจนเหลือเพียงจุดเล็กๆ แรงดึงดูดมหาศาลได้ฉุดกระชากทุกอย่างเข้าสู่ใจกลาง แต่ทว่า... ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างหนึ่งร่างที่มินโฮคุ้นเคยที่สุดกลับก้าวออกมาจากเงามืดของรอยแยกมิติที่กำลังจะปิดลง ใบหน้าที่เขาเคยคิดว่าสูญเสียไปตลอดกาลปรากฏขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น "นายมาทำอะไรที่นี่... พ่อ?" เงาร่างนั้นไม่ได้ตอบ แต่คว้าแขนของมินโฮไว้แน่น แล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "สงครามที่แท้จริง ไม่ได้เริ่มขึ้นที่นี่ มินโฮ... แต่มันกำลังจะเริ่มที่ 'จุดกำเนิด' ของระบบ" ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าก็กลืนกินทุกสิ่งจนมืดมิดไปชั่วขณะ ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าปกคลุมสนามรบที่ว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงร่างของกิลด์มาสเตอร์คังที่นอนสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พร้อมกับปริศนาที่กำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของโลกไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางเคียงข้างมินโฮมาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ