การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

“นายไม่มีทางทำสำเร็จ มินโฮ... โครงสร้างของโลกใบนี้ถูกถักทอด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ต่อให้ฆ่าฉันตายไป นายก็เป็นได้แค่เบี้ยตัวใหม่ที่รอวันถูกสละทิ้ง!” เสียงตะโกนแหบพร่าของกิลด์มาสเตอร์คังดังก้องท่ามกลางความเงียบงันราวกับเสียงกรีดร้องของคนใกล้ตาย เลือดสีเข้มข้นไหลทะลักจากบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอก อาบย้อมเศษซากปรักหักพังของสนามรบจนกลายเป็นสีแดงฉาน คังมินโฮไม่ได้ขยับตัวเข้าไปใกล้เขาทันที เขาเพียงแต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ดวงตาสีรัตติกาลที่เคยสั่นคลอนด้วยความแค้น บัดนี้กลับราบเรียบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม ในมือกำดาบสีนิลที่ไอสีดำทมิฬยังคงลุกโชนราวกับเปลวเพลิงแห่งความพินาศ “โซ่ตรวนงั้นหรือ?” มินโฮแค่นยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว “นายคงคิดว่า ‘ระบบ’ คือพระเจ้าผู้กำหนดเส้นทางสินะ แต่สำหรับฉัน... มันเป็นเพียงกลไกที่ชำรุดรอวันถูกถอดรื้อ” *มินโฮ... การทำลายแกนกลางระบบจะส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณของนายโดยตรง ความเสี่ยงอยู่ที่ 99 เปอร์เซ็นต์ นายอาจจะสูญเสียพลังทั้งหมดที่สั่งสมมา หรืออาจจะ... หายไปจากประวัติศาสตร์โลกนี้ตลอดกาล* เสียงของเซร่าดังขึ้นในห้วงความคิด ความเยือกเย็นของเอไอสาวสั่นคลอนไปเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก มินโฮหลับตาลง ภาพความทรงจำที่เขาเคยถูกผลักไส ถูกทรยศ และถูกเหยียดหยามในฐานะฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ค่าผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ “เซร่า” มินโฮกระซิบแผ่วเบา “ถ้าโลกนี้ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างฮีโร่จอมปลอมเพื่อเป็นเชื้อเพลิงให้กับกิลด์ใหญ่... ฉันจะเป็นคนเดียวที่ดับไฟนั้นทิ้งเสีย” เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ทุกจังหวะที่ย่างกราย พื้นดินใต้เท้าแตกร้าว แรงกดดันมหาศาลจากกองทัพเงาที่อยู่เบื้องหลังบีบอัดจนมิติรอบข้างส่งเสียงกรีดร้อง กองทัพทหารเงาที่ไร้ลมหายใจนับหมื่นตนกำลังคุกเข่ารอคำสั่งสุดท้ายของราชาผู้นี้ กิลด์มาสเตอร์คังที่นอนหายใจรวยรินพยายามจะเอื้อมมือมาคว้าขาของเขา แต่มินโฮเพียงแค่ปัดมันออกด้วยสายตาที่เย็นชา “อำนาจที่นายโหยหา... สุดท้ายมันก็เหลือแค่เศษฝุ่นคัง นายทำพลาดตั้งแต่คิดจะสู้กับคนที่ไม่เหลืออะไรจะเสียแล้ว” มินโฮชูมือขึ้นสู่ท้องฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีม่วงคล้ำด้วยรอยแยกของมิติ ดาบสีนิลสลายกลายเป็นละอองทมิฬที่พุ่งทะยานขึ้นไปเสียบแทงแกนกลางของระบบที่ลอยเด่นอยู่เหนือสนามรบ *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าที่ไม่มีเมฆฝนดังกึกก้องกัมปนาท ท้องฟ้าฉีกขาดออกเป็นริ้วๆ มวลพลังงานมหาศาลเริ่มดูดกลืนทุกอย่างเข้าสู่ใจกลางความว่างเปล่า เซร่าปรากฏกายขึ้นข้างกายมินโฮ ร่างโปร่งแสงของเธอเริ่มสั่นไหวและจางหายไปตามแรงดึงดูด “นายกำลังจะลบตัวเองทิ้งนะ มินโฮ...” เซร่ากล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน “ไม่มีใครจดจำนายได้ ไม่มีใครขอบคุณสิ่งที่นายทำ พวกเขาจะยังคงเป็นทาสของระบบต่อไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ” “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ” มินโฮยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่แท้จริงครั้งแรกในรอบหลายปี “ชัยชนะที่ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนก่อให้เกิด คือชัยชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุด” มินโฮเร่งพลังเงาทั้งหมดในร่างกายออกมาจนถึงขีดจำกัดสูงสุด เลือดในกายเดือดพล่าน ร่างกายของเขาส่งเสียงลั่นราวกับกระดูกกำลังจะแตกละเอียด ทว่าเขากลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขากระชากโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกลางอากาศให้ขาดสะบั้นด้วยมือเปล่า ทันใดนั้น แสงสว่างสีขาวโพลนกลืนกินทุกสิ่งจนมิด เงาของมินโฮที่เคยทอดยาวบัดนี้กลับกลายเป็นแสงสว่างเสียเอง ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากวิญญาณแล่นผ่านประสาทสัมผัส ทว่าในห้วงสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบ เขากลับสัมผัสได้ถึงความอิสระที่แท้จริง สนามรบเงียบสงัดลงอีกครั้ง เหลือเพียงร่างของคังมินโฮที่ยืนนิ่งสนิทท่ามกลางซากปรักหักพัง ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าบนท้องฟ้าที่เคยมีรอยแยกมิติ บัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ใสสะอาดอย่างไร้ร่องรอย “มินโฮ? นายได้ยินฉันไหม?” เสียงตะโกนดังมาจากเบื้องหลัง มินโฮค่อยๆ หันกลับไปมอง เขาเห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่คุ้นตาที่สุดในวันวานกำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขาด้วยความตื่นตระหนก เธอคือกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์ที่เขาเคยเกลียดชังที่สุด... แต่ในสายตาของเธอตอนนี้ กลับไม่มีแววของความเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย “นายมาทำอะไรที่นี่? อันตรายมากนะ... เอ๊ะ... ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือน... เคยรู้จักนายมาก่อน?” เธอหยุดชะงัก สายตาที่จับจ้องมาที่เขามีทั้งความสับสนและหวาดกลัวอย่างประหลาด มินโฮไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ก้มมองมือของตัวเองที่ไม่มีไอสีดำหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า “ขอโทษครับ... ผมคงมาผิดที่” เขากล่าวเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินสวนผ่านเธอไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่าในเงามืดใต้ฝ่าเท้าของเขา เงาของเขากำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงและค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของดาบสีนิลเล่มเดิม... ที่กำลังจับจ้องมองโลกใบนี้ด้วยความหิวกระหายอีกครั้ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผมจนถึงตอนนี้ครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา