รุ่งอรุณใหม่

"ฆ่าผมเสียสิ... ถ้าคุณคิดว่าอำนาจที่เหลืออยู่มันจะทำให้คุณล้างมลทินได้" คังมินโฮหยุดฝีเท้าลง เขาไม่ได้หันกลับไปมองกิลด์มาสเตอร์คังที่กำลังพ่นลมหายใจรวยรินอยู่บนซากปรักหักพังของสำนักงานกิลด์ระดับประเทศ ดาบสีนิลที่เคยสั่นไหวใต้ฝ่าเท้าของเขากลับคืนสู่ความนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ตายสนิท แต่มันไม่ใช่ความสงบของความพ่ายแพ้ มันคือความหิวกระหายที่ถูกสะกดไว้ด้วยเจตจำนงของเจ้าของร่าง "ผมไม่ได้ทำเพื่อล้างมลทิน" มินโฮกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "ผมแค่ทำในสิ่งที่โลกใบนี้ควรจะเป็นมาตั้งนานแล้ว นั่นคือการกำจัดขยะที่ขวางทางเดินของมนุษยชาติ" กิลด์มาสเตอร์คังหัวเราะร่า เลือดสีแดงฉานทะลักออกจากมุมปาก "แกคิดว่าแกชนะงั้นรึ? ตราบใดที่มีฮันเตอร์ ตราบนั้นความโลภก็ไม่มีวันดับสูญ แกเป็นแค่หมากตัวใหม่ในกระดานที่ใหญ่กว่าเดิม คังมินโฮ... แกไม่มีวันหนีพ้นจากโซ่ตรวนของพลังที่แกครอบครองหรอก" มินโฮนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากเงาของตัวเอง เซร่าปรากฏตัวขึ้นในมิติภาพโฮโลแกรมที่มองเห็นได้เพียงเขาคนเดียว ดวงตาสีฟ้าครามของเธอดูหม่นแสงลงเล็กน้อย "มินโฮคะ... ไม่สิ มินโฮครับ พลังงานมืดในตัวคุณกำลังถึงจุดวิกฤต การกำจัดศัตรูระดับเบี้ยล่างอย่างเขาส่งผลกระทบต่อสภาวะจิตใจของคุณมากกว่าที่ประเมินไว้" "เซร่า... เธอเคยบอกผมว่าหน้าที่ของระบบคือการทำให้ผมไร้พ่าย" มินโฮกระซิบตอบผ่านกระแสจิต "แต่ตอนนี้ศัตรูตายหมดแล้ว และความรู้สึกในใจผมมันกลับว่างเปล่าเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ" "นั่นเพราะคุณกำลังมองหาสิ่งที่เรียกว่าความหมาย ในโลกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยพลังครับ" เซร่าตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความนัย "บางครั้ง รุ่งอรุณใหม่ก็ไม่ได้มาพร้อมกับความสดใส แต่มันมาพร้อมกับหน้าที่ใหม่ที่หนักอึ้งกว่าเดิม" มินโฮเดินผ่านร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของศัตรูไปโดยไม่คิดจะปิดฉากชีวิตนั้นด้วยมือตนเอง เขาไม่จำเป็นต้องเปื้อนเลือดอีกต่อไป เพราะในตอนนี้โลกฮันเตอร์ที่เคยบิดเบี้ยวได้ถูกจัดระเบียบใหม่ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จของ 'ราชันเงา' ประชาชนที่เคยหวาดกลัวกองทัพเงาของเขากลับหันมามองด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความยำเกรงและความจงรักภักดี เขาเดินออกมาสู่ลานกว้างภายนอก ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มครามของยามเย็นที่สะท้อนกับเศษซากของความขัดแย้ง แสงแดดที่เคยแผดเผาดูอ่อนแรงลง ราวกับกำลังยอมสยบต่อเงาที่ทอดยาวของชายหนุ่ม เขาหยิบเหรียญตรากิลด์เก่าๆ ของเขาออกมา มันแตกละเอียดคามือเป็นผุยผง นี่คือจุดจบของชีวิตฮันเตอร์ขยะที่ทุกคนเคยตราหน้า "ทุกอย่างจบลงแล้วใช่ไหมครับ" มินโฮพึมพำกับสายลม "จบเพียงบทหนึ่งครับ" เซร่าเตือนสติ "แต่มองดูที่ปลายเท้าของคุณสิครับ" มินโฮก้มลงมอง เงาของเขามันไม่ได้มีรูปร่างเหมือนตัวเขาอีกต่อไป แต่มันมีเขาสัตว์ มีปีกที่กางออก และมีคมดาบที่วาววับในความมืด มันกำลังพยายาม 'แทรกซึม' เข้ามาแทนที่ตัวตนจริงของเขา ความสั่นไหวที่เคยเกิดขึ้นในตอนก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความผิดปกติของระบบ แต่มันคือการ 'ตื่น' ของอะไรบางอย่างที่น่ากลัวกว่ากิลด์มาสเตอร์คังเป็นร้อยเท่า เขาเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนที่เดินเข้ามาหาเขา พวกเขาคือเหล่าฮันเตอร์ที่รอดชีวิตจากสงคราม ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่เขาด้วยความคาดหวัง ในตอนนั้นเองที่มินโฮรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่ต้นคอ ไม่ใช่จากเงา... แต่มาจากคนข้างหลัง "ยินดีด้วยนะคังมินโฮ... ที่กำจัดคู่แข่งคนสุดท้ายได้สำเร็จ" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ข้างหูของเขา เป็นน้ำเสียงที่เขาคุ้นเคยดีที่สุดในฐานะเพื่อนร่วมทีมคนแรกที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน มินโฮตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองใบหน้าที่เขาคิดว่าฝังไปกับความทรงจำที่เจ็บปวดแล้ว รอยยิ้มของเธอดูงดงาม แต่แววตาของเธอนั้นว่างเปล่าเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของมินโฮหยุดเต้นคือเงาของเธอ... เงาที่ไม่มีอยู่จริงบนพื้นดิน เพราะมันเชื่อมต่อโดยตรงกับดาบสีนิลที่โผล่ออกมาจากเงาของเขาทันที "เธอกลับมาทำไม ในเมื่อฉันไม่ได้เรียกหา" มินโฮถามด้วยเสียงสั่นเครือ เธอยิ้มกว้างขึ้นจนถึงใบหู "ฉันไม่ได้กลับมาหาเธอ... ฉันกลับมาเพื่อทวงคืน 'ตำแหน่ง' ที่แท้จริงของราชันเงาให้แก่เจ้าของที่แท้จริงต่างหาก" ก้อนเนื้อสีดำสนิทพุ่งทะลุจากเงามืดใต้พื้นดินโอบรัดร่างของมินโฮไว้โดยไม่ทันตั้งตัว ดาบสีนิลในมือของเขาหลุดจากกำมือและบินไปปักอยู่ตรงหน้าหญิงสาวคนนั้น ราวกับเป็นการยอมรับเจ้านายใหม่ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้คนรอบข้าง มินโฮพบว่าตนเองกำลังสูญเสียการควบคุมพลังที่เขาเคยภูมิใจ และในขณะที่ความมืดกำลังกลืนกินเขาทั้งร่าง เสียงกระซิบสุดท้ายจากเธอก็ดังขึ้น "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ... เพราะรุ่งอรุณที่แท้จริงของสงครามครั้งสุดท้าย มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากนี้ต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของราชันเงามาจนถึงบรรทัดนี้ และเตรียมพบกับบทสรุปที่โลกจะต้องจารึกไว้ในตอนสุดท้ายครับ "เงาฮันเตอร์ไร้เงา"