เลเวลอัปครั้งแรก

"แก... แกไปเอาพลังบัดซบนี่มาจากไหน คังมินโฮ!" เสียงของกิลด์มาสเตอร์คังตะโกนก้องสั่นเครือ แววตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สั่นระริกเหมือนคนเห็นผี มือที่เคยถือดาบแรงก์ A สั่นเทาจนเกิดเสียงเหล็กกระทบกันดังกริ๊กๆ ท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนที่กำลังถล่มลงมาเป็นเสี่ยงๆ ผมไม่ตอบ... ผมเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองดูชายที่เคยเป็น 'อาจารย์' และ 'หัวหน้า' ผู้พรากทุกอย่างไปจากชีวิตผมด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก พลังงานสีดำทมิฬเริ่มไหลเวียนอยู่รอบปลายนิ้ว มันไม่ใช่มานาที่ฮันเตอร์ทั่วไปใช้ แต่มันคือบางสิ่งที่เข้มข้น รุนแรง และน่าสยดสยองกว่านั้น "มินโฮ... เราคุยกันได้นะ" คังเริ่มถอยกรูด "เงินทอง ชื่อเสียง ข้อมูลที่แกต้องการ ฉันให้ได้หมด ขอแค่แกหยุดไอ้แรงกดดันบ้าๆ นี่เสียที!" ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ก้อนหินใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นผุยผง นี่ไม่ใช่พลังที่ผมรู้จัก นี่คือสิ่งที่ 'ระบบ' มอบให้หลังจากที่ผมผ่านการทดสอบอันแสนสาหัสใน 'คุกเงา' มาได้ "คุยงั้นหรือครับ?" ผมแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความสมเพช "ตอนที่แกผลักฉันเข้าไปในวงล้อมของก๊อบลินระดับหัวหน้า ทั้งที่รู้ว่าฉันเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F... ตอนนั้นแกเคยคิดจะคุยกับฉันบ้างไหม" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของผมราวกับจังหวะเคาะระฆังแห่งการพิพากษา [ภารกิจ: สั่งสอนผู้ทรยศ] [เป้าหมาย: กำจัดคังมาสเตอร์ (ความสำเร็จจะได้รับแต้มค่าสถานะ +20)] [สกิลเสริม: 'คมเงาไร้ลักษณ์' พร้อมใช้งาน] ผมไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน ร่างกายของผมเคลื่อนที่เร็วกว่าที่สมองจะสั่งเสียอีก ความรู้สึกที่กล้ามเนื้อถูกฉีกกระชากแล้วสมานใหม่ด้วยพลังสีดำทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นจนแทบคลั่ง ผมสะบัดมือเบาๆ เงาสีดำที่พื้นพุ่งทะยานขึ้นมาราวกับงูพิษ พันธนาการขาของกิลด์มาสเตอร์คังไว้แน่น "อ๊ากกก!" เขาแผดเสียงร้องลั่นเมื่อเงามืดเริ่มกัดกินเกราะป้องกันระดับสูงของเขาจนร้าว ผมเข้าประชิดตัวเขาในเสี้ยววินาที หมัดขวาของผมอัดเข้าที่ท้องน้อยของเขาจนร่างนั้นลอยกระเด็นไปกระแทกผนังดันเจี้ยน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านปลายนิ้ว พลังของผมไม่ได้ทำลายแค่ร่างกาย แต่มันทำลายถึงตัวตนของเขา! "แก... แกมันไม่ใช่ฮันเตอร์!" เขากระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มใหญ่ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตระหนก "ใช่ครับ... ฉันไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดาอีกต่อไป" ผมเรียก 'คมเงาไร้ลักษณ์' ออกมา ดาบสีดำทมิฬที่ไม่มีรูปร่างชัดเจนปรากฏขึ้นในมือ ผมเล็งมันไปที่ลำคอของชายตรงหน้า ความโกรธแค้นหลายปีที่ถูกกดขี่ประดังเข้ามาในหัวใจ แต่ในขณะที่ผมกำลังจะตัดสินชีวิตเขา ระบบกลับส่งสัญญาณเตือนใหม่ [แจ้งเตือน: ตรวจพบระดับพลังมหาศาลกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้...] [แนะนำ: หลบหนีจากพื้นที่นี้ทันที มิเช่นนั้นท่านจะถูกกำจัดโดย 'ผู้ดูแลดันเจี้ยน'] สายตาของผมหันไปมองทางเข้าดันเจี้ยนทันที แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเริ่มทำให้เพดานถ้ำพังทลายลงมา ไม่ใช่แค่จากฝีมือผม แต่มันคือบางอย่างที่ใหญ่กว่า... น่ากลัวกว่า ผมหันกลับมามองกิลด์มาสเตอร์คังที่นอนหายใจรวยริน ผมไม่ฆ่าเขาในวันนี้ ไม่ใช่เพราะปรานี แต่เพราะการทรมานให้เขาเห็นความล่มสลายของกิลด์ที่เขาสร้างมากับมือ มันเจ็บปวดกว่าความตายหลายเท่านัก ผมพลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนซากปรักหักพัง พุ่งตัวผ่านช่องว่างของหินที่กำลังถล่มลงมาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ค่าสถานะความคล่องตัวของผมพุ่งทะยานสูงขึ้นจนมองเห็นโลกเป็นภาพสโลว์โมชั่น เมื่อผมหลุดออกมายังโถงด้านนอก แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องลงมา ผมหยุดหายใจหอบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู [คังมินโฮ] [อาชีพ: ผู้สืบทอดเงา (ระดับเริ่มต้น)] [เลเวล: 10 (+5)] [ค่าสถานะ: พละกำลัง 45, ความเร็ว 42, สติปัญญา 38] ตัวเลขเหล่านั้นบอกชัดเจนว่าผมไม่ได้อยู่ในจุดที่ผมจากมาอีกต่อไป ผมกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ระบบสร้างขึ้นมาโดยสมบูรณ์ ทันใดนั้นเอง... มือที่เย็นเฉียบและนุ่มนวลคู่หนึ่งก็แตะลงบนไหล่ของผมจากด้านหลัง กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ควรมีอยู่ในดันเจี้ยนลอยเข้ามาแตะจมูก ผมหยุดชะงัก ร่างกายตึงเปรี๊ยะด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าที่เพิ่งตื่นขึ้น "ยินดีด้วยนะคะ... นายท่าน" เสียงกระซิบที่คุ้มหูและเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหู "แต่ดูเหมือนว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' จะไม่ได้มาแค่คนเดียวนะคะ" ผมหันไปมองช้าๆ สิ่งที่เห็นไม่ได้มีแค่ความมืดมิด... แต่เป็นดวงตาสีแดงฉานนับสิบดู่ที่จ้องมองมาจากความว่างเปล่ารอบตัวเรา และหนึ่งในนั้น... มีใบหน้าที่ผมไม่มีวันลืมได้ลงคอ แม้ว่าเจ้าของใบหน้านั้นควรจะตายไปเมื่อห้าปีก่อนก็ตาม ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของราชันเงาคนต่อไปนะครับ ผมจะพาทุกท่านไปสัมผัสความมันส์ที่เหนือกว่าเดิมในตอนถัดไปแน่นอนครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา