พลังแห่งเงา

"แก... ยังไม่ตายงั้นเหรอ?" ผมเค้นเสียงถามออกไป ลมหายใจติดขัดอยู่ที่ลำคอ ความเย็นเยียบจากปลายเท้าแล่นปราดขึ้นสู่ขั้วหัวใจ ใบหน้าของ 'คิมซูฮยอน' อดีตรองหัวหน้ากิลด์ที่เคยเป็นพี่ชายที่ผมเคารพ บัดนี้ไม่ได้ดูเหมือนมนุษย์อีกต่อไป ผิวหนังของเขามีสีเทาซีดราวกับศพที่จมอยู่ใต้ดินมานานห้าปี ทว่าดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกลับส่องประกายด้วยความเคียดแค้นที่เข้มข้นกว่าครั้งไหนๆ "คังมินโฮ... เด็กน้อยที่น่าสมเพช" ร่างนั้นไม่ได้ขยับปาก แต่เสียงกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของผม ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของความคิดผมไปแล้ว "เจ้ากิลด์มาสเตอร์คังทิ้งให้ฉันเน่าเปื่อยอยู่ในดันเจี้ยนชั้นลึก... แต่ความมืดมอบชีวิตใหม่ให้ฉัน ในฐานะเงาที่ไม่มีวันแตกสลาย" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นแทรกความตึงเครียด เซร่าปรากฏตัวขึ้นข้างกายผมในรูปแบบโฮโลแกรมสีคราม เธอไม่ได้ดูตื่นตระหนก แต่กลับจ้องมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา "นายท่านคะ ค่าสถานะความกลัวกำลังพุ่งสูงขึ้น อัตราการเต้นของหัวใจเกินขีดจำกัดแล้วค่ะ แต่ในวิกฤตนี้ ระบบตรวจพบ 'พลังงานตกค้าง' ในเงาของศัตรู... หากนายท่านต้องการรอด ต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมสิ่งที่ผู้อื่นทิ้งไป" ผมกำดาบสั้นในมือแน่น เลือดในกายเดือดพล่าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่มันสั่งสมมานานห้าปี ผมไม่ใช่มินโฮคนเดิมที่คอยแต่วิ่งหนีอีกต่อไป "เซร่า... สกิลที่ว่า ต้องทำยังไง" ผมถามพลางกวาดสายตามองดวงตาสีแดงอีกหลายคู่ที่เริ่มขยับออกมาจากมุมมืด "สัมผัสถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากเท้าของมัน และสั่งการด้วยจิตใต้สำนึกว่า 'จงสยบ' ค่ะ" คิมซูฮยอนพุ่งตัวเข้ามา ร่างของเขาเคลื่อนที่เร็วราวกับกลุ่มควันสีดำ ดาบในมือของเขาตวัดเข้าหาลำคอผมอย่างแม่นยำ ผมหลบได้หวุดหวิด แต่แรงลมจากคมดาบก็เฉือนแก้มผมจนเลือดซึม กลิ่นคาวเลือดกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวผมอย่างรุนแรง ผมไม่ได้ถอยหลัง แต่ผมพุ่งเข้าใส่! ผมกระชากคอเสื้อร่างที่ซีดเผือดนั้น แล้วกดลงกับพื้นดินในดันเจี้ยน ความรู้สึกแปลกประหลาดไหลผ่านมือผมเข้าไป สัมผัสที่เหมือนการจับหมอกควันแต่มีความหนาแน่นมหาศาล ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีแดงคู่นั้น "ในเมื่อแกอยากเป็นเงา... งั้นก็จงเป็นเงาของฉันซะ!" ผมตะโกนลั่น ความมืดมิดในกายผมระเบิดออก กลายเป็นโซ่ตรวนสีดำทมิฬพุ่งเข้าพันธนาการร่างนั้นไว้ *ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบศัตรูถูกทำลายเจตจำนง! เริ่มต้นกระบวนการ 'ดึงเงา' (Shadow Extraction)...* อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของคิมซูฮยอนเริ่มสั่นสะท้าน เขากรีดร้องด้วยเสียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นละอองสีดำ แล้วไหลย้อนกลับเข้ามาหาผม... ไม่ใช่ไหลเข้าสู่ร่างกาย แต่ไหลเข้าสู่ 'เงา' ที่เท้าของผม! ความรู้สึกแปลกประหลาดถาโถมเข้ามา มันเหมือนผมมีแขนขาเพิ่มขึ้นนับสิบข้าง ผมรับรู้ได้ถึงความคิดของมัน ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความว่างเปล่าที่มันได้รับตลอดห้าปี ทั้งหมดกลายเป็นความจงรักภักดีอย่างบ้าคลั่ง เงาสีดำเบื้องล่างรูปร่างเปลี่ยนไป กลายเป็นทหารเงามีชีวิตที่ถือดาบสีหมอกยืนตระหง่านอยู่ข้างหลังผม มันคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มหัวให้ผมราวกับข้ารับใช้ที่ภักดีที่สุด "นายท่าน..." เสียงของคิมซูฮยอนในเงามืดนั้นอ่อนน้อมผิดกับตอนแรก "คำสั่งของท่าน คือกฎเพียงหนึ่งเดียวของข้า" ผมยืนหอบหายใจพลางมองดู 'กองทัพเงา' ที่เพิ่งเกิดขึ้นเพียงหน่วยเดียว แต่มันกลับดูทรงพลังเสียจนผมเองยังรู้สึกขนลุก นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่มันคือการยึดครอง "ยังมีอีกหลายตัวที่รออยู่ในความมืดนี้ใช่ไหม เซร่า?" ผมถามโดยไม่หันไปมอง "ใช่ค่ะนายท่าน และดูเหมือนว่า... พวกมันจะไม่ได้มาแค่เพื่อทักทายคุณ" เซร่าชี้ไปยังสุดทางของดันเจี้ยน ที่ซึ่งความมืดเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของบุคคลที่ผมคุ้นเคยอีกคน ไม่ใช่แค่ทหารกระจอก แต่เป็นร่างของอดีตหัวหน้ากิลด์อีกคน ที่น่าจะตายไปแล้วในการกวาดล้างครั้งใหญ่ที่กิลด์มาสเตอร์คังเป็นคนสั่งการ แต่วันนี้... พวกเขาถูกปลุกขึ้นมาเพื่อบางอย่าง และเมื่อผมเพ่งมองไปที่จุดที่ลึกที่สุดของเงามืด ผมก็เห็นร่างของชายคนหนึ่งยืนเด่นเป็นสง่า เขาสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ตัดกับความมืดมิดรอบข้างอย่างน่าประหลาดใจ เขาค่อยๆ ปรบมือช้าๆ เสียงปรบมือของเขาดังก้องในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระฆังมรณะ "เยี่ยมมาก มินโฮ... ไม่เสียแรงที่ฉันเฝ้ารอแกมานาน" ชายคนนั้นขยับตัวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น เขาคนนั้นคือคนที่ผมเชื่อมาตลอดว่าคือมิตรแท้เพียงคนเดียว... พ่อของผมเอง! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางในเงามืดของผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา