ออกจากดันเจี้ยนในฐานะใหม่

"ลูกชาย... พ่อรอเวลาที่จะเห็นใบหน้าตอนที่เจ้าได้ลิ้มรสความสิ้นหวังนี้มานานเหลือเกิน" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ ดุจน้ำแข็งที่กรีดผ่านหัวใจของคังมินโฮ ผมยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นลึก สายตาจ้องมองชายที่เคยเป็นฮีโร่ในดวงใจ คนที่สอนให้ผมรู้จักคำว่า 'เกียรติยศ' ของฮันเตอร์ แต่ในยามนี้ รอยยิ้มของเขาช่างบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอำมหิตที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน "พ่อเหรอครับ?" ผมถามออกไป น้ำเสียงของผมเรียบเฉยจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ ความโกรธแค้นที่เคยแผดเผาอยู่ในอกถูกแช่แข็งด้วยพลังงานสีดำที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง พลังของ 'ราชันเงา' ที่เซร่ามอบให้มันกำลังเปลี่ยนตัวตนของผมไปทีละน้อย "อย่าเรียกข้าด้วยคำที่น่าสมเพชนั่น" ชายผู้มีใบหน้าเดียวกับพ่อผมหัวเราะเบาๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ "ข้าไม่ใช่พ่อของเจ้า แต่เป็นเพียง 'เงา' ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบขีดจำกัดของก้อนเนื้อที่เรียกว่า 'ผู้ถูกเลือก' อย่างเจ้ายังไงล่ะ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อความสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า: [แจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับ 'บอสลับ' ร่างจำลองแห่งความทรงจำ สถานะ: อันตรายสูงสุด!] ผมกระชับดาบสั้นในมือแน่น ความสั่นเทาในมือหายไปเป็นปลิดทิ้ง ความทรงจำที่เคยเจ็บปวดจากการถูกกิลด์ใหญ่หักหลังค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อน ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของผมเคลื่อนไหวเร็วกว่าสายตาจะมองเห็น ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของผมพลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนมีชีวิต มันไม่ได้เพียงแค่ปกป้อง แต่ตัวมันกำลังหิวโหย "ถ้าคุณไม่ใช่พ่อของผม..." ผมพุ่งตัวเข้าประชิด พลิกดาบเฉือนผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว "งั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องปรานี" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและไร้ความเมตตา แต่ละจังหวะที่ดาบกระทบกัน กลิ่นคาวเลือดและพลังงานเวทมนตร์กระจายตัวจนมิติบิดเบี้ยว ผมไม่ได้สู้ด้วยทักษะฮันเตอร์แรงก์ F ที่กิลด์เคยสอนผมอีกต่อไป แต่นี่คือสัญชาตญาณของการล่า ผมใช้ 'เงา' ที่ควบคุมได้เป็นอาวุธเสริม สร้างร่างแยกและกับดักที่มองไม่เห็น บีบให้ชายผู้นั้นจนมุม จนกระทั่งดาบเล่มสุดท้ายของผมจ่ออยู่ที่ลำคอของร่างจำลองนั้น เขาก็หยุดนิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า "เจ้าทำได้ดีมาก... มินโฮ" ร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองสีดำ "แต่จำไว้ โลกภายนอกไม่ได้สวยงามอย่างที่เจ้าคิด และคนที่เจ้าควรกลัวที่สุด... ไม่ใช่สัตว์ประหลาดในนี้หรอกนะ" เมื่อร่างนั้นแตกสลาย ประตูดันเจี้ยนขนาดใหญ่ก็เปิดออก แสงสว่างจ้าจากโลกภายนอกทิ่มแทงตาจนผมต้องหรี่ลง ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เสียงอึกทึกของบรรดาฮันเตอร์และนักข่าวก็ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ "นั่นไง! รอดออกมาแล้ว! ฮันเตอร์คังมินโฮ แรงก์ F ที่หายสาบสูญไป!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังระงม ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นกิลด์มาสเตอร์คังยืนตระหง่านอยู่บนเวทีที่ถูกจัดเตรียมไว้ เขาดูประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นผมเดินออกมาในสภาพที่มีออร่าสีดำจางๆ ปกคลุมรอบกาย "มินโฮ! เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา รู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน?" เขาเดินเข้ามาหา พร้อมกับรอยยิ้มที่เสแสร้งเหมือนที่เคยทำมาตลอด ผมหยุดเดิน ฝูงชนเงียบกริบลงทันทีเมื่อเห็นสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุกของผม ผมไม่มองหน้าเขา แต่กลับมองไปที่มือขวาของเขาที่กำลังแอบส่งสัญญาณให้หน่วยจู่โจมลับที่ซ่อนตัวอยู่บนตึกรอบๆ เตรียมตัว "ห่วงงั้นเหรอครับ?" ผมเอ่ยถาม เสียงของผมดังสะท้อนไปทั่วบริเวณด้วยพลังของราชันเงา "งั้นช่วยบอกผมทีสิครับว่า... ทำไมหน่วยลับที่คุณส่งไปปิดปากผมในดันเจี้ยน ถึงได้กลายเป็นเหยื่อของเงาของผมไปหมดแล้ว?" ใบหน้าของกิลด์มาสเตอร์คังกระตุกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะออกมา "ดูเหมือนว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปมากนะ มินโฮ แต่จำไว้ว่าในฐานะกิลด์มาสเตอร์ ข้ามีอำนาจที่จะทำอะไรก็ได้กับฮันเตอร์แรงก์ต่ำอย่างเจ้า" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองกำลังติดอาวุธนับร้อยพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง ล้อมรอบผมไว้ในวงล้อมที่ไม่มีทางรอด แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะลงมือ ผมกลับยกมือขึ้นช้าๆ แล้วดีดนิ้วกลับไป ความมืดมิดที่เคยอยู่ในดันเจี้ยนเริ่มทะลักออกมาจากเงาของทุกคนที่ยืนอยู่รอบตัวผม กองทัพอัศวินเงาที่ผมเพิ่งจัดการไปในดันเจี้ยนค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากพื้นดินรอบกายผม พวกมันคุกเข่าลงข้างหนึ่ง รอคอยคำสั่งเดียวจากผม "อำนาจงั้นเหรอครับ?" ผมจ้องเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นระริกของเขา "งั้นลองดูให้ดีๆ สิครับว่า วันนี้ใครกันแน่ที่จะเป็นคนล้มลง" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือใจกลางเมืองพลันมืดสนิทราวกับเกิดสุริยุปราคาข้ามคืน ทุกคนแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าด้วยความหวาดกลัว เมื่อรอยแยกมิติขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือหัวกิลด์มาสเตอร์คัง พร้อมกับเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเทพเจ้ากำลังพิโรธ สิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาด... แต่เป็น 'ร่าง' ของใครบางคนที่ผมไม่มีวันลืม... เขาคือตัวผมเอง ในชุดเกราะที่อาบด้วยเลือดและรัศมีที่รุนแรงกว่าผมถึงร้อยเท่า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในเงามืดกับผมนะครับ! - เงาฮันเตอร์ไร้เงา