การคุกคามจากเบื้องบน

"อย่าขยับไปไหนถ้าไม่อยากให้หัวใจของแกหยุดเต้นก่อนเวลาอันควร" เสียงกระซิบแหบพร่าดุจใบมีดโกนบาดผ่านอากาศเย็นเยียบในห้องพักที่มืดมิด คังมินโฮไม่ได้สะดุ้ง เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงไม้ สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพเงาของชายชุดดำสามคนที่แทรกตัวเข้ามาผ่านช่องระบายอากาศราวกับวิญญาณร้าย ความกดดันระดับฮันเตอร์แรงก์ A แผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกไป "พวกที่ถูกส่งมาโดยกิลด์มาสเตอร์คังสินะ... ดูเหมือนเขาจะทนรอให้ถึงงานประมูลไม่ไหวจริงๆ" มินโฮกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขาวางหนังสือในมือลงอย่างใจเย็น "แกไม่มีสิทธิ์เอ่ยชื่อท่านกิลด์มาสเตอร์ด้วยปากเน่าๆ นั่น" หนึ่งในมือสังหารก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นหน้ากากโลหะที่ปิดบังใบหน้าครึ่งซีก และมีดสั้นที่อาบด้วยสารพิษสีม่วงเรืองแสง "ตายซะไอ้ฮันเตอร์ขยะ ความลับของแกจะจบลงที่ห้องนี้" มินโฮไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขากลับยกยิ้มที่มุมปากเบาบาง เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มือสังหารทั้งสามต้องชะงักฝีเท้าโดยสัญชาตญาณ ระบบในหัวของเขาเริ่มทำงาน เซร่าส่งเสียงเตือนผ่านกระแสจิตอย่างเร่งเร้า [ตรวจพบการคุกคามระดับสูง: ศัตรู 3 คน พลังเวทแฝงอยู่ในอาวุธระดับแรร์ แนะนำให้ใช้สกิล 'เงาเร้นกาย' ทันทีค่ะ นายท่าน!] 'ไม่ต้องห่วงเซร่า... พวกสวะพวกนี้ยังไม่คู่ควรให้ฉันต้องขยับตัวด้วยซ้ำ' มินโฮคิดในใจ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มลึกดุจหลุมดำ "พวกแกรู้อะไรไหม?" มินโฮลุกขึ้นยืนช้าๆ ราวกับพยัคฆ์ตื่นจากจำศีล "การลอบสังหารต้องใช้ความเงียบ แต่พวกแก... เสียงหัวใจที่เต้นรัวเพราะความกลัวมันดังจนฉันรำคาญ" สิ้นเสียงของมินโฮ เงาบนพื้นห้องพักก็เริ่มบิดเบี้ยว มันไม่ได้เป็นเพียงเงาสะท้อนอีกต่อไป แต่มันยืดขยายตัวราวกับหนวดหมึกนับสิบเส้น พุ่งเข้าพันธนาการขาของมือสังหารทั้งสามจนขยับไม่ได้ มือสังหารคนหัวหน้าเบิกตากว้าง พยายามสะบัดมีดตัดกลุ่มก้อนเงา แต่ยิ่งดิ้น เงากลับยิ่งรัดแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น "นี่มัน... พลังบ้าอะไรกัน! แกไม่ใช่แรงก์ F!" มือสังหารคำราม พยายามรีดเค้นพลังเวทออกมา แต่ดูเหมือนพลังของเขาจะถูกดูดกลืนหายไปในความมืดมิดนั้น "แรงก์หรือ? มันก็แค่ตัวเลขที่คนโง่ใช้ตัดสินค่าของมนุษย์" มินโฮก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ทุกก้าวย่างของเขาทำให้พื้นห้องแตกละเอียดราวกับมีแรงกดทับมหาศาลกดลงมา เขาหยุดยืนตรงหน้าชายที่ถือมีดอาบยาพิษ ก่อนจะคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว "กลับไปบอกคัง... ว่าถ้าอยากได้ชีวิตฉัน นัก ก็ให้มาเอง อย่าส่งขยะพวกนี้มาให้เสียเวลาชีวิตของฉันอีก" *ฉับ!* มินโฮไม่ได้ฆ่าพวกมัน แต่นิ้วมือของเขาที่รวมพลังเวทเงาจนแหลมคมดุจกรงเล็บ ได้เฉือนหน้ากากของมือสังหารจนขาดกระจุย เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายที่มินโฮจำได้แม่นยำ มันคือคนคนเดียวกับที่เคยยืนอยู่ข้างหลังกิลด์มาสเตอร์คังในวันที่เขาสูญเสียทุกอย่าง "จ... เจ้า... นายท่านจะไม่มีวันปล่อยแกไว้" มือสังหารพยายามกัดฟันพูด "ถูกต้อง" มินโฮกระซิบข้างหูชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนถึงกระดูก "เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้ไป... ฉันคือคนที่จะไล่ล่าพวกแกทุกคนจนกว่าจะไม่มีใครเหลือที่ให้ซ่อนตัว" มินโฮสะบัดมือออกไป พลังเวทกระแทกร่างของทั้งสามกระเด็นทะลุหน้าต่างออกไปสู่ความมืดมิดยามค่ำคืน ร่างของพวกมันร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างของตึกสูงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มินโฮยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าที่เรียบเฉย เขาไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะ แต่มันคือความกระหายที่ถูกปลุกเร้า กองทัพเงาของเขากำลังเรียกร้องหาการสังหารครั้งใหม่ และกิลด์มาสเตอร์คังคือเหยื่อรายต่อไปที่เขาวางเป้าหมายไว้ ทว่า ในขณะที่มินโฮกำลังจะหันหลังกลับไปพักผ่อน สัมผัสถึงไอสังหารที่ไม่คุ้นเคยก็แผ่ซ่านเข้ามาในห้องอีกครั้ง มันไม่ใช่พลังเวทที่ดุดันเหมือนพวกมือสังหาร แต่มันเป็นความเงียบที่กดดันยิ่งกว่า แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มินโฮชะงักเท้า เขาไม่ได้หันกลับไป แต่เขารู้สึกได้ถึงปลายดาบที่จ่ออยู่ที่ท้ายทอยของเขาอย่างแนบเนียน "ไม่เลว... แต่การปล่อยศัตรูให้กลับไปรายงานตัว เป็นความผิดพลาดของมือสมัครเล่นนะ คังมินโฮ" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจเกินกว่าที่มือสังหารทั่วไปจะมีได้ มินโฮเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขาค่อยๆ เอียงคอไปด้านหลัง สายตาสบเข้ากับดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีเทาของหญิงสาวปริศนาที่โผล่เข้ามาโดยที่ระบบของเขาไม่สามารถตรวจจับสัญญาณได้แม้แต่นิดเดียว "เธอเป็นใคร" มินโฮถามเสียงต่ำ หญิงสาวคนนั้นยิ้มที่มุมปากช้าๆ ก่อนจะกดปลายดาบให้ลึกขึ้นจนมีเลือดซึมออกมา "คนที่จะพาแกไปพบความตายที่แท้จริง... หรือไม่ก็จุดจบของโลกใบนี้ที่แกกำลังเหยียบอยู่" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดของเงาฮันเตอร์ไร้เงามาจนถึงตอนนี้นะครับ