การล้อมปราบในเมือง

“เธอกำลังเล่นกับความตายนะ... แต่ดูเหมือนเธอจะลืมไปว่า ผมน่ะคุ้นเคยกับมันดีกว่าใคร” เสียงกระซิบของคังมินโฮราบเรียบเย็นชาพอๆ กับใบมีดที่กดลึกเข้าที่หัวไหล่ของเขา เลือดสีแดงสดซึมผ่านเนื้อผ้าเสื้อแจ็คเก็ตราคาถูกจนเปียกชุ่ม แต่นัยน์ตาของเขากลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขามองสบตากับหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าดั่งหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “ปากดีจังนะ มินโฮ” หญิงสาวแสยะยิ้ม นัยน์ตาสีอำพันของเธอวาวโรจน์ด้วยความกระหายเลือด “กิลด์มาสเตอร์คังบอกไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ ว่าแกน่ะ ‘ตายยาก’ กว่าที่คิด แต่เชื่อเถอะ... ความตายครั้งนี้ แกไม่มีวันได้ฟื้นขึ้นมาอีก” *ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจของมินโฮเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง เขารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้า ถนนในย่านที่พักอาศัยยามวิกาลแห่งนี้ไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่ตาเห็น เซนเซอร์ตรวจจับของระบบเด้งเตือนรัวอยู่ในหัวราวกับเสียงกลองศึก [แจ้งเตือน: ตรวจพบระดับมานาเข้มข้นสูงในรัศมี 50 เมตร... ฮันเตอร์แรงก์ A สองคน และแรงก์ B อีกสี่คน กำลังกระชับวงล้อม] เสียงของเซร่าดังขึ้นในห้วงความคิด ความเยือกเย็นของเธอช่วยให้มินโฮดึงสติกลับมาได้เต็มร้อย “มือสังหารกิลด์มาสเตอร์คังสินะ” มินโฮแค่นหัวเราะในลำคอ “ส่งพวกหมาลอบกัดมาหกคนเพื่อล่าอดีตฮันเตอร์แรงก์ F... กิลด์มาสเตอร์คังคงหวาดกลัวผมจนนอนไม่หลับเลยสินะครับ?” หญิงสาวไม่ตอบ เธอสะบัดข้อมือหมายจะกระชากปลายดาบให้ฉีกเนื้อเขา แต่ทว่า... ร่างของมินโฮกลับกลายเป็นกลุ่มควันสีดำสนิทในชั่วพริบตา *ฟึ่บ!* “อะไรนะ!” หญิงสาวเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง มินโฮไม่ได้หนี แต่เขาใช้สกิล [ก้าวเงา] เคลื่อนย้ายมาอยู่ด้านหลังของเธอในระยะประชิด มือแกร่งดุจเหล็กกล้าคว้าเข้าที่ลำคอของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด พลังมานาสีนิลระเบิดออกจากร่างเขาจนเสื้อผ้าของเขาสั่นไหวราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ “เธอเก่งนะที่ลอบเข้ามาในเขตพื้นที่ของผมได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย” มินโฮกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยอันตราย “แต่เธอพลาดไปอย่างหนึ่ง... ที่นี่คืออาณาเขตของผม และในเงาของผม... ไม่มีใครมีสิทธิ์ขยับเขยื้อนเกินกว่าที่ผมอนุญาต” จากเงามืดใต้ฝ่าเท้าของมินโฮ กองทัพเงาสีดำค่อยๆ ก่อตัวขึ้น อัศวินไร้หน้าหลายสิบตนโผล่ขึ้นมาพร้อมกับอาวุธที่เงาวับ บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยแรงกดดันมหาศาลจนมือสังหารคนอื่นๆ ที่ซุ่มอยู่ตามอาคารพากันชะงัก “ฆ่า... หรือปล่อยให้มันไปส่งข่าว?” มินโฮถามตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ ทันใดนั้น มือสังหารอีกห้าคนที่ซ่อนตัวอยู่ก็พุ่งออกมาพร้อมกัน พวกเขาสวมหน้ากากเหล็กสีดำสนิท มีดสั้นในมืออาบไปด้วยพิษร้ายแรงที่ทำให้หยดน้ำค้างบนพื้นกลายเป็นสีม่วงคล้ำ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อปิดบัญชี มินโฮปล่อยมือจากหญิงสาวพลางเบี่ยงตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามาจากด้านซ้ายอย่างเฉียดฉิว เขาหมุนตัวเตะเข้าที่ก้านคอของนักฆ่าคนหนึ่งจนกระเด็นทะลุกำแพงตึกไปอย่างรุนแรง “เซร่า! เปิดการใช้งาน ‘โซ่ตรึงวิญญาณ’” มินโฮสั่งการ [รับทราบค่ะ... พลังงานมานาถูกดึงไปที่ 80% ทำการสร้างพื้นที่สังหาร!] โซ่สีดำสนิทพุ่งออกมาจากพื้นดินพันธนาการขาของเหล่านักฆ่าไว้แน่น มินโฮคว้าดาบเงาที่สร้างจากมานาเข้มข้นขึ้นมาถือไว้ในมือ ใบดาบนั้นส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับดวงวิญญาณนับพันถูกกักขังอยู่ภายใน “พวกแกได้รับคำสั่งมาให้ฆ่าผม แต่กิลด์มาสเตอร์คังไม่ได้บอกสินะว่า... เขาไม่ได้ส่งพวกแกมาล่ามนุษย์” มินโฮเดินเข้าไปหานักฆ่าที่กำลังดิ้นรน “เขาแค่ส่งพวกแกมาเป็น 'เครื่องสังเวย' ให้กับกองทัพของผมเท่านั้นเอง” เขาสะบัดดาบเพียงครั้งเดียว ลำแสงสีดำทอดยาวผ่านร่างของนักฆ่าที่เหลือจนพวกเขาทรุดลงไปกองกับพื้น เสียงร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วตรอกเล็กๆ ก่อนจะเงียบหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวที่ถูกมินโฮจับตัวไว้ในตอนแรกพยายามคลานหนีด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มินโฮก้าวเดินไปหาเธออย่างช้าๆ รองเท้าของเขากระทบกับพื้นถนนเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจของคนที่ได้ยิน “กลับไปบอกเจ้านายของเธอ...” มินโฮก้มลงมองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ยากจะหยั่งถึง “ว่าอย่าได้ส่งเศษสวะพวกนี้มาอีก ถ้าเขาอยากจะจบเรื่องนี้ ก็ขอให้เขามาด้วยตัวเอง... ในวันงานประมูลฮันเตอร์ที่จะถึงนี้” หญิงสาวตัวสั่นงันงก เธอรีบพยักหน้าและพยายามจะลุกหนี แต่ก่อนที่เธอจะไปได้ไกล มินโฮกลับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “อ้อ... เกือบลืมไป” มินโฮหยุดชะงัก “ฝากบอกเขาด้วยว่า ของขวัญที่เขาแอบซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อของเธอ... ผมจัดการทำลายมันทิ้งไปหมดแล้ว” หญิงสาวชะงักกึก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความกลัวเป็นความตกตะลึงสุดขีด เธอรีบควานหาบางอย่างในกระเป๋าเสื้อ แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงเศษเถ้าถ่านที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้น ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมถนนสายนี้ จู่ๆ ลมพายุพัดกรรโชกอย่างแรงจนฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว ทันทีที่มินโฮหันหลังกลับเพื่อจะเดินจากไป เงาของเขากลับยืดขยายออกไปผิดปกติจนน่าขนลุก และในเงานั้นเอง... มือสีดำสนิทคู่หนึ่งก็ยื่นออกมาคว้าที่ชายเสื้อของเขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยซึ่งทำให้มินโฮต้องหยุดกะทันหัน "มินโฮ... นายลืมไปหรือเปล่าว่า 'ระบบ' ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวนะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของราชันเงาคนนี้ครับ!