ดันเจี้ยนระดับสูงที่ถูกลืม

“นาย... ยังไม่ตายงั้นเหรอ?” มินโฮเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเย็นเยียบจากไอหมอกสีดำที่แผ่ออกมาจากร่างเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้เขาเกรงกลัว แต่มันกลับไปปลุกถ่านไฟในอกที่เคยมอดดับให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่ กลิ่นอายความแค้นที่เขาเฝ้าบ่มเพาะมาตลอดนับตั้งแต่วันที่ถูกทอดทิ้งในดันเจี้ยนแตกสลาย กำลังเดือดพล่านราวกับลาวาในอก ชายคนนั้น—คนที่ควรจะกลายเป็นซากศพไร้วิญญาณไปนานแล้ว—ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่ขุ่นมัวราวกับมีหมอกควันสีเทาหมุนวนอยู่ภายใน เขาแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างบิดเบี้ยว ไร้ซึ่งร่องรอยของมนุษย์หลงเหลืออยู่ “ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการรับใช้ท่านราชันย์ที่แท้จริง คังมินโฮ... นายมันก็แค่เด็กน้อยที่หลงทางในโลกที่เน่าเฟะใบนี้” ร่างนั้นขยับตัวรวดเร็วราวกับเงาหายวับไปจากสายตา ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นด้านหลังมินโฮพร้อมกับกริชสีทมิฬที่พุ่งเข้าใส่ลำคอของเขาอย่างแม่นยำ *เคร้ง!* มินโฮไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาใช้เพียง ‘จิตสังหาร’ ควบคุมดาบเงาที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินเข้าปะทะกริชนั้นจนกระเด็น แรงปะทะทำให้พื้นหินของดันเจี้ยนที่ถูกลืมแห่งนี้แตกร้าวเป็นวงกว้าง “เซร่า วิเคราะห์ค่าพลังของมันที” มินโฮกระซิบผ่านกระแสจิต [แจ้งเตือน: ตรวจพบไอเทม ‘ผลึกแห่งความมืดชั้นสูง’ ในร่างของเป้าหมาย พลังงานไม่เสถียรแต่มีความเข้มข้นสูงมาก หากสังหารมันได้ คุณจะได้รับกุญแจสู่ส่วนลึกของดันเจี้ยนระดับตำนานที่ถูกลืมแห่งนี้ค่ะ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ท่านมินโฮ ระบบจะส่งค่าสถิติให้เดี๋ยวนี้ค่ะ] มินโฮไม่ได้สนใจคำเรียกขานที่ผิดพลาดของเอไอสาว เขารู้ดีว่าที่แห่งนี้คือ ‘ดันเจี้ยนรอยแยกมิติ’ ที่ไม่มีใครเคยบันทึกไว้ในสมาคมฮันเตอร์ มันเป็นดันเจี้ยนที่เป็นดั่งสุสานของเหล่านักล่าผู้ละโมบ และตอนนี้... มันกำลังจะเป็นหลุมฝังศพของไอ้สวะที่เคยทรยศเขา “งั้นรึ... การจะหาไอเทมระดับตำนานที่ว่า ต้องเริ่มจากการขยี้เศษซากเน่าๆ อย่างแกก่อนสินะ” มินโฮกระชากดาบเงาสีครามออกมาจากมิติส่วนตัว พลังเวทสีดำมืดมิดพวยพุ่งขึ้นราวกับเปลวเพลิงที่กินแสงสว่างโดยรอบ บรรยากาศภายในโถงดันเจี้ยนหนักอึ้งจนน่าอึดอัด แรงกดดันมหาศาลทำให้ผนังหินรอบด้านเริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นฝุ่นผง เขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายไปคล้ายกับการเคลื่อนที่ผ่านมิติ ในพริบตานั้น มินโฮประชิดตัวศัตรู ดาบเงาในมือฟาดฟันลงไปเป็นเส้นโค้งที่สวยงามและดุดัน หากแต่ชายคนนั้นกลับหัวเราะร่า ร่างกายของเขาสลายตัวกลายเป็นหมอกควันสีดำก่อนจะรวมตัวกันใหม่ที่ระยะห่างออกไป “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก! ที่นี่คือเขตอาคมของกิลด์มาสเตอร์คัง ทุกหยาดหยดของความแค้นที่เจ้ามี คือเชื้อเพลิงให้กับพลังของข้า!” มินโฮหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ‘ไม่ใช่แค่พลังเวท แต่มันคือการดูดกลืนพลังงานชีวิตของฮันเตอร์ที่ตายไปในนี้!’ “เซร่า... ถ้าฉันเปลี่ยนเป้าหมายจากการโจมตีมัน เป็นการทำลายวงเวทที่พื้นล่ะ?” [ข้อมูลวิเคราะห์: พื้นที่นี้คือ ‘กับดักวิญญาณ’ หากทำลายจุดศูนย์กลางของอักขระที่อยู่ใต้โถงนี้ได้ พลังของเป้าหมายจะหายไปในทันที แต่มีความเสี่ยงสูงที่จะทำให้ดันเจี้ยนถล่มลงมาทับเราทั้งคู่ ท่านมินโฮจะเสี่ยงไหมคะ?] มินโฮกระตุกยิ้มที่มุมปาก ใบหน้าที่เคยเย็นชาตอนนี้กลับเปี่ยมไปด้วยความกระหายชัยชนะที่มากกว่าเดิม เขากระทืบเท้าลงบนพื้นแรงจนอักขระสีแดงฉานค่อยๆ เผยตัวขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน “ในเมื่อมันจะถล่ม ก็แค่ต้องฆ่าให้ตายก่อนที่หลังคาจะลงมาทับหัวสิ” เขาสะบัดมือเรียกทหารเงาระดับสูงสิบตนขึ้นมาล้อมรอบบริเวณนั้น กองทัพเงาที่เขาบ่มเพาะมาอย่างยากลำบากยืนนิ่งสงบ ดาบและหอกในมือเปล่งประกายสีม่วงอำมหิต นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่นี่คือการชำระแค้นครั้งใหญ่ที่โลกฮันเตอร์ต้องจารึก การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เศษหินและฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่วโถง มินโฮเคลื่อนไหวประสานกับทหารเงาอย่างเป็นหนึ่งเดียวราวกับการเต้นรำของมัจจุราช เขาตัดผ่านหมอกสีดำที่พยายามจะจู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนในที่สุด ดาบของเขาก็ปักลงไปที่หัวใจของร่างเบื้องหน้าได้สำเร็จ! เลือดสีดำข้นคลั่กไหลนองเต็มพื้น กลิ่นเหม็นเน่าที่อบอวลจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นของพลังงานบริสุทธิ์ ชายคนนั้นมองหน้ามินโฮด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเกลียดชังอีกต่อไป แต่มันคือ... ความหวาดกลัว “แก... แกเป็นใครกันแน่... พลังนี้มันไม่ควรเป็นของฮันเตอร์แรงก์ F...” มินโฮโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของมันด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยือกถึงกระดูก “ฉันก็คือคนที่แกเคยเหยียบย่ำลงในนรกไงล่ะ และวันนี้... นรกนั่นส่งฉันกลับมา เพื่อมาทวงทุกอย่างคืน” ทว่า ในวินาทีที่ศัตรูสิ้นลมหายใจ ดันเจี้ยนทั้งหลังกลับสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม อักขระบนพื้นไม่ได้ดับลง แต่มันกลับเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าขึ้นมาแทนที่ บานประตูหินขนาดมหึมาที่อยู่หลังบัลลังก์ของศัตรูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ข้างในนั้น... ไม่ใช่ไอเทมระดับตำนานอย่างที่เขาคาดคิด แต่มันคือร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์ และใบหน้าของเธอ... คือใบหน้าของคนในกิลด์ที่ประกาศว่าตายไปแล้วพร้อมกับเหตุการณ์ทรยศครั้งนั้น! เธอลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่มินโฮ ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้เขาต้องชะงักงันจนใจแทบหยุดเต้น “มินโฮ... ทำไมนายถึงมาช้าแบบนี้... ฉันรอให้นายมา ‘ฆ่า’ ฉันตั้งนานแล้วนะ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของราชันย์เงาผู้นี้เสมอนะครับ และตอนหน้า... ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกกระชากออกมาอย่างโหดร้ายที่สุดครับ! จากใจ... เงาฮันเตอร์ไร้เงาครับ